Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Back to school! (op je vijfendertigste)

zzp
Saskia van den Dungen

Vaak is het spannend om aan iets nieuws te beginnen. Zo herinner ik me nog precies de vlagen van misselijkheid die ik had in de trein op weg naar mijn eerste college aan de universiteit. Misschien moet ik er even bij vertellen dat ik toen geen zorgeloos 18-jarig spring-in-het-veldje was, maar een heuse 35-jarige moeder. Waar was ik aan begonnen?

Waarom wilde ik dit ook alweer? En vooral, wat staat me in hemelsnaam allemaal te wachten?

Van een zelfstandige vrouw met carrière en hypotheek werd ik nummer 268041. Alles was nieuw, groot en pretty impressive. Lopend over de campus dreven vaag de herinneringen aan een ver studieverleden boven. Overvolle collegezalen, hordes studenten in de rij voor de mensa* en de geur van een nieuw (veel te dik) studieboek. Gek genoeg voelde het ook als thuiskomen. Eindelijk kon ik mijn droom gaan waarmaken: een wetenschappelijke opleiding binnen mijn geliefde communicatievakgebied.

Van een zelfstandige vrouw met carrière en hypotheek werd ik nummer 268041. Alles was nieuw, groot en pretty impressive.

Als brave gymnasiasten kozen al mijn klasgenoten na het behalen van hun vwo-diploma voor een universitaire vervolgopleiding. Een logische keuze. Behalve voor mij. Ik wilde na zes jaar studeren en stampen eigenlijk liever iets praktisch gaan doen. Het idee om nog vier jaar alleen maar boven de boeken te hangen, stond me tegen. Dus koos ik voor het hbo.

Achteraf durf ik best toe te geven dat deze keuze deels werd ingegeven door de slechtste raadgever op aarde: angst. Angst om door de mand te vallen. Was ik wel slim/zelfstandig/gedreven genoeg? Ik had dan wel het gymnasium afgerond, maar dat zei natuurlijk niks. Nu zou het er echt op aankomen. En ik was er (toen) niet klaar voor. Ik vermeed het risico op falen door er hard voor weg te lopen.

Toch bleef het knagen. Het hielp ook niet dat mijn broer me altijd bleef plagen met het feit dat ik ‘slechts’ een hbo-diploma had. Hij bedoelde het goed, want hij geloofde er heilig in dat ik het zou kunnen. Maar leuk was anders. Gelukkig nam met de jaren het vertrouwen in mijn eigen kunnen toe. Maar hoe combineerde ik een voltijd-studie met een baan en een jong gezin? Een reorganisatie bij mijn toenmalige werkgever bood uitkomst. En voor ik het wist was het mijn laatste werkdag.

Daar zat ik dan. In de trein. Dat angstige stemmetje in mijn achterhoofd stak weer de kop op, inclusief de drang om heel hard weg te rennen. Ik had nu een keuze: gaf ik toe aan mijn angst of ging ik hem aan? Ik koos voor het laatste. En daar heb ik geen spijt van gehad. Als een vrouwelijke Freek Vonk ging ik op avontuur. Soms stond ik oog in oog met een doodeng wetenschappelijk beest (statistiek!) maar over het algemeen genoot ik van elke inspirerende minuut.

In juni mocht ik mijn diploma in ontvangst nemen. Mijn broer zat achterin de zaal, glimmend van trots en met waterige oogjes. En nu? Back to work!

* Studentenrestaurant

Saskia van den Dungen