Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Ben jij een #fitgirl of een #couchpotato?

fitgirl
Marthe Walter

Als ik sport, sprint ik. Niet letterlijk, want ik haat sprinten. Als ik de trein bijna mis, haal ik lekker een kopje koffie en pak gewoon de volgende trein. Rennen voor de trein doe ik niet. Dus nee, niet letterlijk sprinten, maar ik heb het hier over de ‘agile’ manier van sprinten.

Supergemotiveerd en enthousiast een x aantal weken ergens keihard voor gaan. Eén einddoel. Even stoppen, evalueren, en dan weer vol goede moed opnieuw een sprintje trekken verder richting dat einddoel.

Ik moet mijn matching yoga outfit in de kast bij elkaar zoeken, alle cafeïne het huis uit gooien, groenten en cold pressed juices inslaan…

Ik zou kunnen zeggen dat ik goed ben in sprinten. Een ander zegt van niet. Het eerste gedeelte gaat me supergoed af. Hoppa, ertegenaan! Maar dat opnieuw beginnen, weer verder richting dat einddoel na een kleine pitstop, dat vind ik behoorlijk lastig. Zo begin ik ieder jaar enthousiast met werken aan mijn bikinibody in de sportschool, maar is het voorjaar er toch altijd weer eerder dan mijn bikinibody. En betrap ik mezelf erop dat ik denk: “Ach, volgend jaar weer een zomer.” Niet bepaald sprint-waardig. Gebrek aan doorzettingsvermogen blijkbaar. En hoewel de ene #fitgirl na de andere op Instagram mij zou moeten motiveren, werkt dat compleet averechts. Soms zit ik dan even bij de pakken neer en vraag ik me af: als ik niet elke week in de sportschool sta als een echte #fitgirl in de #sprintspirit, ben ik dan een #couchpotato of een #sprintloser?

#Fitgirl

Als ik in een gezonde modus ben, dan kun je er bij mij niet omheen. Ik sla massaal groenten en hummus in als snackvoorraad, drink met grote gulzigheid cold pressed juices en ga opeens drie keer per week naar de yoga en cryotherapie. Mijn Instagram staat bomvol #fitgirl-foto’s met daarop gezonde salades en sapjes. Ook mijn vrienden probeer ik zoveel mogelijk mee te trekken naar de sportschool, want: samen is leuker dan alleen. Maar als ik dat dan na een week of 4 weer helemaal beu ben, sleur ik ze met hetzelfde enthousiasme mee naar de McDonalds (#nietzofitgirl).

fitgirlWhat’s in a name?

Het lijkt wel alsof je een #fitgirl moet zijn en je anders een #couchpotato bent. Er lijkt niets tussenin te zitten. Althans, ik heb het nog niet ontdekt op social media. Je bent immers ofwel in een matching yoga outfit je squats aan het doen, met een groen sapje in je ene hand en in de andere hand een fat-free-decaf-sojamelk-cappuccino (#fitgirl) óf je zit met een grote zak paprika ribbelchips op de bank te ‘Netflix & chill’-en (#couchpotato).

Als je niet in een hokje past

Als ik eenmaal in een couch potato bui ben, is het lastig om de stap te maken naar die innerlijke fitgirl die ergens in me schuilt. Ik moet mijn matching yoga outfit in de kast bij elkaar zoeken, alle cafeïne het huis uit gooien, groenten en cold pressed juices inslaan… De verleiding is groot om een sprint te maken van een paar weken, om er daarna weer mee te stoppen. En vooral niet verder te sprinten. Om de drempel wat lager te maken heb ik daarom een nieuwe term bedacht: de #fitpotato – voor iedereen die pendelt tussen de #fitgirls en #couchpotatos. Voor alle mensen die het ook niet volhouden om in één van de twee hokjes te passen. Dus, ben jij ook alleen een gelegenheidssprinter? Join me! Ik ben dat meisje dat daar relaxed op de bank zit, Netflix aan, maar dan wel in een matching yoga outfit met in mijn hand een fat-free-decaf-sojamelk-cappuccino (#fitpotato).

Marthe Walter
Tags: hokjes