Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

De eenheidsworst die Instagram heet

Instagram
Mariëlle van de Rijdt

Ik ben een deler. Op social media dan. Een lekker bord met eten, een dagje naar het strand, een wandeling door het bos en meer van dit soort cliché afbeeldingen vind je allemaal terug op mijn privé Instagramaccount. Ik deel niet dagelijks, maar wel dagelijkse, standaard dingen. Het is een inkijkje in mijn privéleven. Mijn tijdlijn is niet onderscheidend of bijzonder te noemen. Maar één troost: dat geldt voor miljoenen andere mensen ook. Instagram is eigenlijk gewoon één grote eenheidsworst met een paar leuke uitschieters.

Samen met een vriendin zit ik in een café. We hebben elkaar al een poosje niet gezien. Ik start binnenkort met een nieuwe baan en zij is druk aan het solliciteren. Daarnaast heeft ze net een verre reis gemaakt. En omdat zij nauwelijks actief is op social media, heb ik hier ook nog niet veel van gezien of gehoord. We hebben gespreksstof in overvloed dus. Voor ons staat een prachtig lunchgerecht waar ze in de keuken echt tijd aan besteed hebben. Zal ik een foto maken voor social schiet even door mijn hoofd, maar ik ga dit keer niet over tot actie. We zijn veel te gezellig aan het kletsen en dat wil ik niet verstoren door mijn telefoon erbij te pakken.

It’s selfie time!

Dan komt er een groepje studentes binnen. Of ja, studentes. Scholieren denk ik eerder. Ze pakken het tafeltje pal naast ons en bestellen allemaal hetzelfde drankje. Grappig vind ik dat. Ook wordt er een grote schaal tortillachips voor ze neergezet. Niet echt spannend zou je denken, maar daar denken de dames anders over. Direct worden de telefoons uit de designerhandtasjes gehaald. Smile baby, it’s selfie time! De hoofdjes gaan iets scheef, de één trekt een duckface (dat mag blijkbaar nog steeds), terwijl de ander al drinkend door een rietje verwoede pogingen doet om een Insta of Snapchat proof foto te maken. Twee meisjes gaan erbij staan om zo de beste kant van zichzelf én de schaal met chips te vangen. Ik wist niet dat tortillachips zo fotogeniek waren.

Hashtags als #wasgezellig, #goodvegafood, #nomnomnom of #doenwesnelnogeensover zouden zeker niet hebben misstaan bij een foto van mijn nietszeggend bord met eten. Zoals iedereen dat doet op Instagram.

Lees ook: Omapost: de Instagram voor oma’s

Share, share, share

Na een professionele shoot van enkele minuten zijn de dames klaar met fotograferen en bewerken. Ik vermoed dat zes tijdlijnen gevuld zijn met clichéplaatjes en dito praatjes. Wat zullen de volgers smikkelen van deze culinaire updates. En ondanks dat de meiden nauwelijks een woord met elkaar gewisseld hebben, zullen ze vast geschreven hebben dat het héééél gezellig was. Niet veel later verlaat het groepje het café weer. De drankjes zijn opgedronken, de schaal tortillachips blijft voor de helft gevuld achter op tafel. Het fotomoment is geweest, de chips heeft zijn werk gedaan. De likes stromen vast binnen.

Omgekeerde wereld

Nadat het groepje is vertrokken, lachen wij even om het tafereel. Eigenlijk is het best bizar. Je zit samen aan tafel, maar hebt eigenlijk geen oog voor elkaar. De mensen op je telefoonscherm zijn belangrijker. De likes en reacties zijn belangrijker. Dat anderen zien dat je het gezellig hebt is belangrijker dan dat je het daadwerkelijk gezellig hebt. En dan bedenk ik me ineens dat ik dit ook regelmatig doe. Niet zo extreem, maar soms geniet ik minder van een moment, omdat ik een foto wil maken. En nog één, en nog één, en nog één. Want wie weet kan ik hem delen.

#wasgezellig

Een half uur later gaan wij met een goed gevulde buik ook huiswaarts. Hashtags als #wasgezellig, #goodvegafood, #nomnomnom of #doenwesnelnogeensover zouden zeker niet hebben misstaan bij een foto van mijn nietszeggend bord met eten. Zoals iedereen dat doet op Instagram. Maar die clichéfoto met bijbehorend onderschrift heb ik dit keer achterwege gelaten. En daar ben ik eigenlijk heel blij om.

Mariëlle van de Rijdt
Tags: cliches