Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

De keuzestress die van mij een carrièrehuisvrouw maakt

keuzestress
Mariëlle van de Rijdt

Twee jaar geleden besloot ik om mijn contract in de Randstad niet te verlengen. Heb ik de juiste keuze gemaakt? Een vraag die ik als moeder volmondig met ‘ja’ kan beantwoorden. Maar kijk ik naar mezelf als carrièrevrouw -en dat doe ik stiekem nog steeds graag- dan weet ik het niet…

Twee jaar geleden zei ik dus gedag tegen lange reistijden, overuren, stress, collega’s waar ik niet zo’n goede klik mee had en groeimogelijkheden. De zwangerschap van mijn tweede kindje en het missen van mijn oudste speelden hierbij een belangrijke rol.

Ik voelde mij schuldig. Schuldig tegenover mijn dochter en tegenover mijn vriend. Ik was altijd weg, kwam thuis wanneer zij naar bed ging. Mijn vriend draaide het huishouden. Ik was chagrijnig. Opgebrand zelfs. Dat bleek ook toen ik tijdens een gesprek over contractverlening met P&O in tranen uitbarstte. Het moest anders. En dus gooide ik –misschien in een opwelling– mijn werkleven om. Daag drukke baan, hallo gezin!

In de 38ste week van de zwangerschap had ik zelfs nog een sollicitatiegesprek.

Na drie weken thuiszitten en nog zeker drie maanden wachten op de bevalling had ik soms een beetje spijt van mijn beslissing. Wat was dat zwaar, dat voltijd moederen. Een eigenwijze peuter ‘aansturen’ bleek een grotere uitdaging dan verwacht. Natuurlijk genoot ik (ook hoogzwanger) van de vele speeltuinen in de buurt, het kliederen met verf, voorlezen van boekjes en ‘gevechten’ over eten, maar ik miste een stukje ontwikkeling. Het deel uitmaken van een team. Targets.

En dus besloot ik om weer volop te gaan solliciteren. En met succes. Mijn cv is sterk. Mijn brieven, waarin overigens netjes stond dat ik zwanger was, vielen op. Ik mocht bij veel grote en kleine bedrijven op gesprek komen. In de 38ste week van de zwangerschap had ik zelfs nog een sollicitatiegesprek.

Drie weken na de geboorte van mijn zoontje had ik een nieuwe baan én een bewuste keuze gemaakt. Geen multinational. Geen beursgenoteerd bedrijf. Geen groeimogelijkheden. Geen overbodige meetings. En geen Randstadsalaris. Ik koos voor een klein bedrijf, dichtbij huis met ideale werktijden.

Voor nu de beste keuze, want ik zie mijn kindjes opgroeien.

Zien interessante bedrijven mij straks als een huisvrouw die weer aan de slag wil? Het is een gedachte waar ik soms ’s nachts van wakker lig.

Maar hoe denk ik daar over twee jaar over? Mijn huidige baan is leuk en ik doe het best goed eerlijk gezegd. De online omzet is na mijn komst flink gestegen. Net als de online vindbaarheid van het bedrijf. En daar ben ik natuurlijk trots op. Maar het bedrijf is geen grote jongen. Eigenlijk is het een vreemde eend in de bijt op mijn zorgvuldig opgebouwde cv. Krijg ik straks nog wel een kans als ik weer hogerop wil? Een jonge dertiger ben ik dan niet meer. Zien interessante bedrijven mij straks als een huisvrouw die weer aan de slag wil? Het is een gedachte waar ik soms ’s nachts van wakker lig. Ik lees –soms met enige jaloezie, maar vaker vol bewondering– over toffe marketingprojecten. Campagnes die perfect aansluiten bij de doelgroep en die via de juiste kanalen gedeeld worden. En dan begint het weer te kriebelen. Hoeveel voldoening haalde ik uit dit soort projecten?! Vier of vijf dagen per week bikkelen voor een prachtig eindresultaat. Van tevreden klanten en bazen, een groeiende omzet en waardering voor mijn werk kreeg ik zoveel energie! Wordt het dan toch tijd om weer iets nieuws te beginnen?

Maar dan slaat de twijfel weer toe. Mijn kindjes zijn nog zo klein en hoe leuk een geslaagde campagne ook is, die natte kus en plakkerige handjes zou ik voor geen goud willen missen. Dus zit er voor mij nu denk ik niks anders op dan nog maar even door te moederen (en te modderen).

Mariëlle van de Rijdt