Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

De mooiste verrassing in mijn leven

verrassing
Mariëlle van de Rijdt

Verrassingen. Ik hield er nooit van. Rond mijn verjaardag of Sinterklaas was ik altijd stikzenuwachtig. Wat zou ik krijgen, wie zou er komen en wie niet. Ik lag er nachten wakker van, kreeg buikpijn of liep te stuiteren. Ik vond het verschrikkelijk om dingen niet zelf in de hand te hebben en bereidde mij daarom altijd tot in de puntjes voor op allerlei situaties.

Platte buik

Sinds een jaar of vier is dat veranderd. Niet dat het leven nu één grote verrassing is, maar ik kan dingen wel een stuk makkelijker loslaten en me laten verrassen. Dat komt mede door de geboorte van ons eerste kindje. Of eigenlijk de zwangerschap. Want waar vriendinnen binnen no-time zwanger werden, bleef mijn buik ongewild plat. Iets wat ik totaal niet had verwacht. Toen veel mensen om ons heen inmiddels twee of drie kinderen hadden, stond bij ons de teller nog altijd op nul.

Waar vriendinnen binnen no-time zwanger werden, bleef mijn buik ongewild plat.

Verrassing

Het duurde bijna vier jaar voor we een kloppend hartje te zien kregen. En eerlijk gezegd, ik had de hoop al een beetje opgegeven. Tijdens een echo werd gevraagd of we wilden weten wat het werd. Een standaard vraag die aan iedereen wordt gesteld. Natuurlijk hadden mijn vriend en ik van tevoren goed over deze vraag nagedacht. Ik wilde het eigenlijk wel weten, maar hij niet. ‘Wat voegt het toe, om het geslacht te weten?’ was zijn vraag dan. Daar had hij eigenlijk wel gelijk in. De zwangerschap werd voor mij niet mooier, intenser of specialer als ik een antwoord had op deze vraag. En wat de uitkomst ook was, we zouden sowieso super blij zijn.

Nee, ik weet het echt niet

Om mij heen zeiden veel mensen ‘wat knap dat je kunt wachten’ of ‘jullie weten het natuurlijk wel, maar willen het niet vertellen’. Maar we wisten het echt niet. We wilden de grootste verrassing in ons leven nog iets langer een verrassing laten zijn. Ook de vraag ‘vind je dat niet lastig met een naam uitkiezen of de babykamer inrichten’ werd regelmatig gesteld. Maar of het nou een jongen of een meisje zou zijn, babyblauw of knalroze werd de kamer sowieso niet.

En het is een…

En toen was het zo ver. De weeën waren in volle gang – en nee details ga ik hier niet delen – en ons kindje was geboren. ‘Gefeliciteerd met jullie dochter’, zei de arts. Nog in een soort van trance vroeg ik of ze het wel zeker wist. Want ik was er zeker acht maanden vanuit gegaan dat ik het een jongetje werd. Niet dus. Het was een echt meisje, met een lief zacht huiltje en tien vingertjes en tenen. Zo lief. En: de mooiste verrassing in mijn leven.

Mariëlle van de Rijdt