Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Deadlinestress? Ik kan niet zonder!

deadline
Jessi Gruszka

Ik ga dus echt lekker op stress. Nou ja, op stressmomenten. Op van die ‘er moet nu echt actie in de taxi komen’-momenten. Niet op échte stress natuurlijk. Van een constant opgejaagd gevoel waar geen einde aan komt word ik natuurlijk ook niet blij, maar een deadline? Yes please!

Ah joh, tijd zat!

Ik wil niet overdrijven, maar volgens mij heb ik deadlines ook echt nodig om goed te functioneren. Op de middelbare school deed ik werkelijk waar helemaal niets als er geen deadline of huiswerkcontrole in de klas aan verbonden zat. En dan nog liet ik het wel eens zo ver komen dat ik in de eerste vijf minuten uitleg van de docent snel mijn huiswerk maakte. Hoe dichter op de deadline, hoe meer ik uit mijn pen kreeg… Met het leren voor de proefwerken in de toetsweek begon ik per proefwerk gemiddeld twaalf uur van tevoren. Had ik om negen uur ’s ochtends een toets? Dan begon ik om negen uur ’s avonds ongeveer met leren. Paar uurtjes in de avond, tot een uur of twaalf (dan moest ik naar bed van mijn moeder), en dan ’s ochtends enigszins op tijd op en nog een paar uurtjes meepakken. Tijd zat.

Strategie bepalen

Ik had, of eigenlijk heb, het geluk dat ik vrij makkelijk leer. Ik kon het me permitteren om zo laat te beginnen. Sloeg mijn boek open, kreeg even een lichte paniekaanval omdat ik zag hoeveel ik moest leren en omdat ik me afvroeg hoe ik dit in hemelsnaam voor elkaar ging krijgen in zo’n korte tijd, en bedacht vervolgens een strategie. Een tactiek om zoveel mogelijk in zo min mogelijk tijd in mijn hoofd te krijgen. Vaak kwam dat neer op: alles lezen, maar niet zo grondig -of- de helft goed lezen en schrijvend samenvatten. Afhankelijk van wat ik verwachtte dat ze van me gingen vragen: multiple-gok of open vragen met details.

Ik trok gerust de hele nacht door. ’s Ochtends op mijn fietsje om mijn verslag in print in te leveren en dan naar bed, de gemiste slaap van die nacht inhalen.

Googel het effe

Ik heb me uiteindelijk, achteraf gezien, bijzonder makkelijk door mijn vwo heen gebluft. Of ik nu nog weet wat de Slag bij Waterloo precies was, wat de hoofdstad van Jordanië is en hoe ik uitreken hoelang de lange zijde van een driehoek is? Nee, sorry, maar gelukkig hebben we tegenwoordig Google voor dit soort weetjes of trucjes. En zijn er belangrijke dingen in het leven om te weten dan dat…

Nachtje doorhalen

Ook op de universiteit heb ik dezelfde strategie redelijk weten vol te houden. Nogmaals: ik ging lekker op deadlines. Ik skipte vooral zoveel mogelijk hoorcolleges, ging alleen naar de werkcolleges waarbij aanwezigheid verplicht was en deed vooral wat ik leuk vond: lunchen met vriendinnen, stappen, borrelen, winkelen en series kijken. Moest ik de volgende ochtend voor negen uur ’s ochtends een verslag inleveren? Dan begon ik rond een uur of elf ’s avonds. Ik trok gerust de hele nacht door. ’s Ochtends op mijn fietsje om mijn verslag in print in te leveren en dan naar bed, de gemiste slaap van die nacht inhalen.

Lichte zenuwinzinkingen en motivational speeches

Bij deadline-loze opdrachten zoals de scriptie van mijn master ging het mis. Ik werkte toen al parttime en als ik thuiskwam van mijn werk had ik de ballen zin om aan mijn scriptie te werken. Of ik er nu vandaag, morgen of volgende week aan begon; geen haan die ernaar kraaide. Ja, mijn scriptiebegeleider soms, maar die gaf het al gauw op. Dagen, weken, maanden en uiteindelijk anderhalf jaar ging voorbij en toen was ‘ie er: mijn scriptie. Uiteindelijk toch nog vooruit geduwd door een deadline: ik moést afronden, anders moest ik weer een half jaar wachten. Ik ging er eens een week goed voor zitten en leverde de eerste versie van mijn scriptie op het nippertje in. Ik kreeg een onvoldoende terug. Paniekaanval. Ik had welgeteld nog drie (!) dagen om mijn scriptie (bijna) volledig te herschrijven en naar een voldoende te trekken. Als een kleine baby heb ik huilend bij mijn moeder thuis gezeten, in complete paniek. Hoe moest ik dit nu ooit voor elkaar gaan boksen? Maar, ook hier, na een ‘motivational speech’ van mijn moeder, is het gelukt. Een deadline. Een hele strakke. Ik had ‘m blijkbaar nodig, want mijn brein ging in de actiestand. Drie dagen later leverde ik mijn scriptie in en, warempel, ik kreeg er een nette voldoende voor terug.

Maar die adrenalinerush…

Tegenwoordig ben ik niet meer zó last minute, durf ik te zeggen terwijl ik deze column in de ochtend voor de middag van (mijn eigen opgelegde) deadline schrijf… Toch, ik stel mijn werk niet meer uit tot een uur voor de deadline, in ieder geval niet als deze deadline door iemand anders dan mezelf is gesteld. Een nachtje doorhalen? Dat trek ik ook gewoon echt niet meer. Ik zorg dat ik uiterlijk de dag voor de deadline mijn werk klaar heb, zodat ik altijd nog uitloop heb. Minder risico’s op kapotte printers, falende internetverbindingen of een plotselinge stress attack. Maar feit blijft dat ik er lekker op ga, op deadlines en de bijbehorende stressmomenten. Ik probeer alleen de eigenlijke deadline voor mezelf vast wat naar voren te verschuiven, zodat ik een soort buffer inbouw. Ik doe nu eenmaal meer met een deadline, merk dat ik het fijn vind als iemand op mijn werk zit te wachten. Het helpt me om ‘actie in de taxi’ te krijgen, om meer uit mijn pen te krijgen. Het zet mijn hersenen op een superfijne manier volledig ‘aan’. Gewoon doen, gewoon gaan en vervolgens met een opgelucht hart de deadline halen. Een lekkere adrenalinerush. Hey, je moet tenslotte wat voor zo’n rush als je in geen enkele achtbaan durft…

Jessi Gruszka
Tags: stress