Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Dream on, de wijde wereld in!

wereld
Suzanne de Gooijer

Daar sta ik dan. Lange blonde haren, brand new t-shirtje, idem cargo broek en bruine wandelschoenen. Klaar om een nieuw avontuur aan te gaan. Ik en mijn enorme backpack. Ik kijk vol verwachting mijn nieuwe wereld in. Een wereld die me naar ver weg meegenomen heeft, heel ver.

Dat is ondertussen bijna 15 jaar geleden. Ik had alles op alles gezet om weg te gaan nadat mijn toenmalige relatie uit was gegaan. Alleen naar Australië. Wat een avontuur. Eigenlijk wel heel spannend; alleen vertrekken naar de andere kant van de wereld. Want ook destijds had ik al een grote mond, maar stiekem een klein hartje. Maar hey, een des te grotere fuck it: let’s do this! Tijd om uit mijn eigen comfortzone te stappen.

Al gauw kwam ik erachter dat er zoveel meer te vinden is buiten je comfortzone dan waar ik daarvoor weet van had. Elke dag liep ik er tegenaan. Ik ondernam dingen alleen! En ik werd er steeds beter in. Het maakte me sterker. Ik moest alleen proberen vrienden te maken, alleen een eerste baantje zoeken daar. En: alleen mijn verjaardag vieren. Zonder dat ik iemand om me heen kende. Toch even anders dan thuis.

Ik hoorde mijn ouders in mijn achterhoofd zeggen: “Stap niet bij vreemde mannen in!” Maar hij was de aangewezen persoon. Ik stapte in.

Ik scheet zeven kleuren stront

Ik had net een waanzinnige maand in Nieuw Zeeland afgesloten, waarin ik de hoogste highs had meegemaakt. Maar die maand had ik het zo druk gehad met alle thrills opzoeken, en uitvoeren, dat ik inmiddels jankend met het thuisfront aan de lijn had gehangen. Mijn bankrekening was ondertussen namelijk ook om te janken. Gelukkig kon ik terugvallen op mijn ouders, zij konden mij, voor even, uit de brand helpen. Nu kon ik in ieder geval terug naar Sydney, naar mijn thuis daar. Een hostel waar ik vaker verbleef. Met één van mijn maatjes daar zouden we samen onze verjaardagen vieren. Maar na aftrek van de kosten van het hostel, het eten en de tijd die het kostte om een nieuwe baan te zoeken, was ik genoodzaakt nog vóór mijn verjaardag de trein te pakken naar het binnenland van Australië. Daar waar het leven goedkoper was én waar ik een centje bij kon verdienen.

Via een vage bekende had ik een adres gekregen in Mildura, 706 kilometer verderop. Het zou gaan om werk op het land. Op de dag van vertrek scheet ik zeven kleuren stront. Mijn laatste geld stopte ik in mijn treinreis. Een onbekend iemand zou mij komen ophalen. Maar: was dat wel zo? En hoe kon ik laten weten als ik vertraging had of als ik mijn overstap had gemist? (WhatsApp en smartphones grossierde nog niet zoals ze dat nu wel doen). En, last but not least, mijn kleine thuishaven (in het hostel in Sydney) zou ik niet meer terugzien. Iedereen backpackt natuurlijk weer vrolijk door. De adrenaline gierde door mijn lijf.

Stap niet bij vreemde mannen in!

Na de treinreis stond ik op een ieniemienie stationnetje, de tumbleweed rolde nog net niet door de straat. Er stond een grote pick-up truck met een evenzo grote man erin. Ik hoorde mijn ouders in mijn achterhoofd zeggen: “Stap niet bij vreemde mannen in!” Maar hij was de aangewezen persoon. Ik stapte in. Op naar een nieuw hostel en nieuwe mensen.

Ik stond voor dag en dauw op, werkte kneitertje hard in de rode aarde. Ik temde weelderige druivenranken in de bloedhete zon. En na al het geploeter? Dan zaten we als harinkjes in diezelfde pick-up op weg terug naar het hostel. Even acclimatiseren. Weer werken om mijn plekje bij de gevestigde orde te verwerven. Samen mijn verjaardag vieren hielp daarbij. Wonder boven wonder, ook hier voelde ik me uiteindelijk weer een soort van thuis. Ik was wéér sterker geworden door deze stap merkte ik. Ik had meer geleerd over mezelf, over mijn eigen kunnen. Wat een kracht! Mij maken ze niet zo snel gek!

So close, but so far away

Na een dikke zes maanden weg werd ik in Nederland weer extatisch ontvangen door mijn ‘echte’ vrienden en familie op het vliegveld. Vond ik het heerlijk om weer echt thuis te zijn? Ja. Maar: al snel verval je weer in het leven wat je daarvoor had. Minder uitdagingen. Meer zekerheden. De ene dag lijkt weer in de andere over te lopen. De grote avontuurlijke dromen lijken weer ver weg.

Ik denk dat het hoog tijd is voor een nieuwe droom!

Suzanne de Gooijer
Tags: dromen