Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Een dag niet gewassen, is een dag niet geleefd!

niks
Lieke Jansen

Niks doen. Volgens mij zit het niet in de ‘aard van ons beestjes’. Althans, niet in die van mij. Ik kan me de dag niet herinneren dat ik tussen, zeg, zeven uur ‘s ochtends en zeven uur ‘s avonds niks, noppes, nada, niente, oftewel niets heb gedaan sinds ik moeder ben.

Spitsuur

Als mijn “wekker” gaat (lees: als mijn kinderen wakker zijn), sta ik aan en draai ik op volle toeren. Af en toe schakel ik een tandje bij of terug, maar over het algemeen bevind ik me in de vierde versnelling. Ook ik ken wekelijks wat spitsuren, alleen niet op de weg, maar thuis. Het spitsuur in de ochtend neem ik doordeweeks bijna altijd voor mijn rekening. Vriendlief is de deur dan al uit. Lijkt mij een prachtig experiment om op dat moment even niks te doen, maar ik weet bij voorbaat al dat dat niet slaagt.

Bij de eerste smokkelde ik bijvoorbeeld nog wel eens tijdens zijn middagslaapje, maar sinds de komst van de tweede is dat stemmetje in mijn hoofd wat harder gaan roepen.

Bezige bij

Ik ben er slecht in, in niks doen. Zou het misschien genetisch bepaald zijn? Ik kan me nog herinneren dat we, toen ik klein was, bij mijn oma op bezoek waren en zij nooit in haar stoel zat. Mijn oma was altijd bezig, altijd maar aan het zorgen voor iedereen.

Dat heb ik misschien wel een beetje van haar. Bij de eerste smokkelde ik bijvoorbeeld nog wel eens tijdens zijn middagslaapje. Ik settelde me op de bank met een kop thee en de meest recente Linda of VT Wonen voor zolang het duurde. Maar sinds de komst van de tweede is dat stemmetje in mijn hoofd wat harder gaan roepen. “Ik wacht op je!” Afzender? De stofzuiger, vaatwasser, vuile of schone was. Om maar eens iets te noemen.

Mag ik weer even kind zijn?

Want plof ik dan daadwerkelijk even in die stoel, dan kijkt dat rondslingerende speelgoed me aan, roept de wasmand me, zeurt het onkruid in de tuin of roept er een andere “plicht”. Tja, als ik het nu niet doe dan staat het er vanavond nog, of morgen, of volgende week. En ik weet dat dat niet erg is, maar het moet helaas wel een keer gebeuren. Echt, ik zou soms wel weer even kind willen zijn. Niet hoeven zorgen. Jammer dat je je als kind op dat moment niet realiseert hoe goed je het hebt.

Mij hoor je niet klagen!

Maar och jongens, ik mag niet klagen hoor, vriendlief is een fantastische hulp. Zo, dat mag ook wel eens gezegd worden. En zolang ik nog geen ‘huis vol’ heb net als de families uit dat programma die de komende jaren volgens mij nooit kunnen niksen, ben ik een gezegend mens. En die tijd om de hele dag te kunnen niksen die komt wel als ik met pensioen ga. Het leven is te leuk om te vaak niks te doen.

En is het dan eenmaal een uurtje of acht, op de avonden dat ik me niet in mijn pilates- of tennispak hijs, dan schakel ik lekker terug en parkeer ik mezelf op de bank. Oké, soms nog even met een klein wasje naast me, maar over het algemeen met tv-programma’s waar je je hersens niet voor hoeft te laten kraken. Die momenten koester ik graag. Lekker even helemaal niks!

Lieke Jansen
Tags: niks