Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Een stukje reflectie a day keeps the doctor away

reflectie
Jessi Gruszka

Ze zeggen wel eens dat september dé maand is waarin mensen ‘aan het reflecteren slaan’. Niet alleen in september trouwens, dat geldt ook voor december. Dat is niet voor niks. In september heb je de zomervakantie net achter de rug en in december heb je een aantal dagen of weken vrij rond de kerstperiode. Dat zijn periodes waarin je de sleur van alledag even loslaat en waarin je meer tijd en aandacht hebt voor jezelf en voor elkaar.

Misschien valt de vakantie met je partner tegen, lijken jullie toch niet meer zo happy met elkaar als je dacht. Zelfs niet met al die extra aandacht. Of misschien juíst niet met die extra aandacht. Misschien merk je dat je er gruwelijk tegenop ziet om weer aan het werk te gaan. Heb je gemerkt dat je je collega’s mist, maar er niet aan moet denken wéér aan dat ene project verder te gaan of in gesprek te gaan met je baas. Is een vakantie geen lekkere afwisseling, maar een hoognodige afwisseling.

Het komt dus niet zoals het komt

Dat heet reflecteren. En dat doe je dus. Mogelijk zonder dat je het doorhebt. Dat is bij mij in ieder geval het geval. Als iemand het woord spiegelen of reflecteren noemt, moet ik mijn kokhalsneiging heftig onderdrukken. Termen als ‘werken aan jezelf’ worden je om de oren geslingerd. Laat mij met rust. Ik zie wel hoe het gaat en het komt zoals het komt en als het me niet meer zint, dan trek ik wel aan de bel.

Voordat je ontploft

Gelukkig, en ik zeg niet voor niets gelukkig, doe ik het dus blijkbaar toch, dat reflecteren. Want als je het niet doet, kan het zomaar eens te laat zijn. Ontplof je ineens tegen je partner. Gooi je al je frustraties eruit, zonder dat je het nog op kunt brengen diegene de kans te geven om er samen uit te komen. Of ben je ineens doodongelukkig, ga je iedere dag met tegenzin naar je werk en kom je chagrijnig thuis en zit je een paar maanden later ineens thuis met een burn-out of bore-out. Gelukkig is dat bij mij dus niet het geval. Ik ben aan het reflecteren geslagen. Niet over mijn relatie, gelukkig, maar over mijn werk. Niet per se tijdens de vakantie, nee daarvoor al, maar toch.

Ik ben alleen. In mijn eentje. Naast de heerlijke columns van mijn collega-auteurs moet alles uit mijn koker komen. Misschien kan ik dat wel helemaal niet. En: misschien wil ik het wel helemaal niet.

Alles in één

Ik heb de leukste baan van de wereld, of in ieder geval van de organisatie waarin ik werk. Althans, dat denkt iedereen. Ik bén Workerbee.nl. Het is mijn kindje. Mijn platform. Mijn allesje. Ik kan ermee doen wat ik wil. Niemand heeft verwachtingen, behalve ikzelf. Niet helemaal waar natuurlijk, maar dat terzijde. Belangrijker voor mij is: ik ben niet alleen hoofdredacteur en eindredacteur van Workerbee, ik ben ook salestijger, doe de administratie, ben designer, speel “de baas” over de auteurs, ben het creatieve brein, het financiële wonder en nog veel meer. Ik ben alleen. In mijn eentje. Dat ben ik vooral. Naast de heerlijke columns van mijn collega-auteurs moet alles uit mijn koker komen. Misschien kan ik dat wel helemaal niet. En: misschien wil ik het wel helemaal niet.

Haal jij 0 energie uit je werkdag? Dat had Emmy ook, maar gelukkig niet meer.

Specialist pur sang

Ik ben een specialist pur sang. Ik ben goed in content(marketing), goed in (online) marketing, goed in sociale media, ben creatief, kan een prima staaltje video’s maken en kan een aardig verhaaltje op papier zetten. Nog wel meer trouwens. Maar alles draait om content(marketing) in mijn kwaliteitenlijstje. Een (marketing & communicatie) generalist, daarentegen, doet van alles wat, net wat er op dat moment speelt of belangrijk is. Van een websitetekst schrijven tot een customer journey project leiden tot feedback geven op een ontworpen template voor een brochure tot het begeleiden van een fotografiedag. Van alles dus. Dat is mooi, maar niet voor mij.

Zonder maatjes

Ook ben ik erachter gekomen dat ik alleen werken niet leuk vind. Naast dat ik alle rollen binnen mijn ‘winkeltje’ zelf moet vervullen, voel ik me ook soms eenzaam. Ik haal energie uit het sparren met mensen die net zo betrokken zijn als ik, het brainstormen, het samen doen. Waar ik eerst droomde van een agenda met minder afspraken, droom ik nu van een agenda met méér afspraken. Ik kan mijn successen met niemand delen (behalve dan degenen die het op dat moment willen horen), ik kan mijn issues ook met niemand delen. Ik moet het alleen voor elkaar boksen.

Stap voor stap

Ben je er nog? Lees je nog mee? Even een momentje van reflectie op het figuurlijke papier, van mij voor jou. Jouw situatie zal vast anders zijn. Je worstelingen ook. Maar het feit dat het goed is om af en toe stil te staan bij waar je energie uit haalt en waaruit echt niet, blijft staan. En weet je nog niet wat je met al dat gereflecteer moet? Weet je niet hoe je je trubbels moet oplossen? Hoe nu verder? Don’t worry, dat weet ik ook nog niet. Maar of je het nu reflectie noemt of niet, of je het nu in de zomervakantie doet of niet, in de kerstvakantie doet of niet en of er iets uitkomt of niet; dat maakt niet uit. Bewustwording is één. De volgende stap is twee. Dat zien we dan wel weer. Trek aan de bel en neem het stap voor stap.

Jessi Gruszka
Tags: spiegel