Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Find your happy place (of plees?)

happy place
Suzanne de Gooijer

Een tijdje geleden heb ik de kleinste ruimte van ons huis eens gepimpt. Het was nodig, want het deed me namelijk sterk denken aan een jaren ’80-zwembad. En als je hele huis ‘hip & happening’ is, mag je toilet natuurlijk niet achterblijven. Zeker niet als je toilet je happy place is.

De vakantie zat erop. Nou ja, bijna dan. Nog één heerlijk dagje met z’n drietjes voordat het normale leven voor iedereen weer zou beginnen. Wij dachten die dag nog iets leuks te gaan ondernemen met dochterlief, maar zij gaf aan eens lekker thuis te willen blijven na al die vakantiedagen weg. Dat vonden wij bij nader inzien een perfect idee. Kon iedereen lekker een beetje aanmodderen thuis. En dat betekende in mijn geval dus, na het wegwerken van bergen was, dat ik eindelijk tijd had om de kleinste ruimte in huis te pimpen.

Het staat me niet eens meer bij waar deze driftbui over ging. Heel waarschijnlijk betrof het een ‘nee’ van mijn kant. Het had in ieder geval gillen en ‘zichzelf dramatisch op de grond gooien’ tot gevolg.

Het kleinste hokje in ons huis is, in zeer korte tijd, ook mijn meest gewaardeerde hokje in ons huis geworden. Het is dé plek waar ik kostbare momenten voor mezelf heb. Dat is zeldzaam in mijn huidige werkende, moederende leven kan ik je vertellen. Een kleine, donkere, prikkelarme ruimte, waar ik even een momentje voor mezelf heb. Mijmerend, lezend in één van de lokale krantjes, maar helaas merendeels swipend over mijn Insta-tijdlijn (dit is nog een puntje van aandacht).

Tijd om mezelf op te sluiten op mijn happy plee

Soms sluit ik mezelf op wanneer mijn dochtertje even haar rustmomentje voor de televisie pakt na een uitputtende dag op de crèche. Maar laatst sloot ik me erin op uit pure wanhoop. Toen haar rustmomentje even (ruim) baan had gemaakt voor één van de inmiddels beruchte peuterdriftbuien. Het staat me niet eens meer bij waar deze driftbui over ging. Heel waarschijnlijk betrof het een ‘nee’ van mijn kant. Het had in ieder geval gillen en ‘zichzelf dramatisch op de grond gooien’ tot gevolg. En wanneer het mij met reden niet meer lukt om haar te bereiken, dan moeten wij even weg van elkaar. Even uit elkaars ruimte. Hierbij kan ik dan wel rekenen op nog meer drift en gillen. Dus ik sluit snel de wc-deur en ik denk met lichte paniek aan mijn toekomst. Een toekomst waarin zij puber is. Sluit ik mezelf dan nog steeds in de wc op?

Het gillen zet aan en houdt vol. “Mamaaaaa, ik wil…” (vul hier een willekeurig verzoek in). Geen reactie van mijn kant. Dit kan ze goed een half uur volhouden. Zo’n bui vliegt mij naar mijn keel en zorgt ervoor dat ik meteen op haar energieniveau zit. Een tijdje geleden hebben mijn vriend en ik daarom geëvalueerd en geconstateerd dat het negeren van zo’n driftbui het beste helpt. Zo ook nu. Na een tijd verandert het gillen in snikken. Met van die hele diepe, lange, oncontroleerbare halen, van die halen die alleen voorkomen in de beste films. Maar dan wordt het uiteindelijk rustig. Zelfs voor haar doen is dat te rustig.

happy placeIk merk dat mijn hoofd en lijf langzaamaan weer ontspannen onder deze stilte. Ineens hoor ik zachtjes haar voetjes schuifelen door de woonkamer. Eerst zegt ze nog niks en hoor je haar stilletjes alle goede verstopplekjes in huis afspeuren, als een klein roofdiertje. En dan klinkt, met een vleugje angst in haar stem, de hartbrekende vraag “Mamaaaa, waaaar ben jij?” -stilte- “Ik mis je.” Ach, mijn schatje, denk ik. Ik open de deur voor haar en roep haar naar me toe. Uiteindelijk betreedt ze mijn kleine sanctuarium en biedt ze mij heel lief toiletpapier aan. Wat ik haar andersom ook dagelijks aanbied. Haar zoenoffer.

Dikke onvoorwaardelijke liefde. <3

Suzanne de Gooijer
Tags: hokjes