Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Geef je grens aan, anders doet je lichaam het voor je!

grens
Marthe Walter

Het is donderdagavond. In de verte voel ik een kloppende hoofdpijn. Mijn verkoudheid van de afgelopen twee dagen doet er nog een schepje bovenop, en ook mijn keel begint te branden. Griep. Godver. Laat dat me nou even heel slecht uitkomen. Morgen heb ik twee belangrijke afspraken. Ziek zijn past nu niet in mijn agenda!

Ik neem twee paracetamol, een trachitol en vitaminepillen. Ik doe nog even een poging om te visualiseren dat ik morgen fris, fruitig en vooral gezond weer opsta. Het mag niet baten. Ik hoest mezelf non-stop wakker ‘s nachts en als de wekker gaat weet ik zeker: ik doe er verstandig aan vandaag thuis te blijven.

Tot hier en niet verder

Ik bel mijn klanten, verzet mijn afspraken en zet een kop gemberthee. Ik weet dat het een beetje mijn eigen schuld is. De afgelopen week heb ik voor twee zieke vriendinnen gezorgd en ik heb de laatste maand nét iets meer opdrachten aangenomen dan dat goed voor me is. Of nou ja, mijn agenda zou een stuk vriendelijker zijn als ik niet overal de Florence Nightingale met kippensoep zou uithangen. Mijn lichaam geeft een duidelijke grens aan: tot hier en niet verder. Ik weet inmiddels dat mezelf eraan overgeven de enige weg terug naar gezondheid is. Een vriendin brengt boodschappen. Ik zet mijn telefoon uit, ga in bad, drink gezonde sapjes, probeer niet aan mijn werk te denken én zoek een binge-worthy Netflix serie om de tijd te doden.

Ik heb Netflix zo’n beetje uitgespeeld, de hele dag in bed gelegen en alles gedaan wat ik kon doen om uit te rusten. Chagrijnig bel ik vriendin Veerle om erover te klagen.

Geef je over!

De ambitie om een dag later weer beter te zijn, heeft weinig zin. Maar dan komt mijn ongeduld om de hoek kijken. Ik heb Netflix zo’n beetje uitgespeeld, de hele dag in bed gelegen en alles gedaan wat ik kon doen om uit te rusten. Chagrijnig bel ik vriendin Veerle om te klagen dat ik nog steeds niet beter ben. Zij vindt dat niet vreemd. “Marthe, een dagje rust pakken is iets anders dan jezelf écht overgeven aan het ziek zijn. Voelen en erkennen dat je een lege batterij hebt en net zo lang rust nemen en voor jezelf zorgen totdat je weer beter bent, dat is de enige oplossing. Je telefoon werkt ook het beste als je hem soms uitzet en de batterij weer volledig oplaadt.”

Wie geeft de grens aan?

Na Veerles peptalk geef ik me over. Ik vraag mijn huisgenootje om neusspray en ander grof geschut van de Etos mee te nemen. En opeens heb ik de tijd om te voelen waar ik allemaal mee bezig ben. Ik kijk kritisch naar de dingen in mijn agenda die energie kosten en energie opleveren. Ik besluit om twee opdrachten, waar ik de laatste tijd weinig energie van krijg, te stoppen. Ik leer dat, als ik beter mijn grenzen aangeef in mijn agenda, mijn lichaam dat niet voor me hoeft te doen door ziek te worden. En ik doe net zo lang dutjes tot ik weer beter ben. Het kost uiteindelijk vier dagen om mijn batterij weer volledig op te laden. Oh, en de wereld is, verrassend genoeg, niet vergaan zonder mij. Maar dat had je wellicht al gemerkt.

Marthe Walter
Tags: grenzen