Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2019 WORKERBEE

Column van

Gefrustreerd? Niet lullen, maar poetsen dan!

frustratie
Suzanne de Gooijer

Ik zit in de auto en knak mijn nek. Van links naar rechts. In de hoop mijn rug en nek te verlossen van de vastigheid die erin geslopen is. Met mijn linkerarm schud ik nog eens heen en weer om de tintelingen eruit te kloppen. Het is knap irritant om zo mijn stuur vast te moeten houden. Lang achter elkaar lukt dan ook niet.

Ondertussen let ik natuurlijk goed op de weg en houd ik mijn medeweggebruikers strak in de gaten. Weer zo’n klapviool die links 100 rijdt, waar je 120 kilometer per uur mag rijden. De frustratie en adrenaline giert door mijn lijf.

Eén grote bal frustratie

Ik ben op weg naar huis vanuit mijn werk. Ik ben daar naar een bijeenkomst geweest van twee dappere dames die een tijdje geleden gevloerd werden door een burn-out. Zij wilden hun verhaal graag met collega’s delen, of ze eigenlijk voornamelijk waarschuwen, gezien een burn-out graag in een donker hoekje schuilt en vanuit dit hoekje langzaam, ongezien, op je komt afgeslopen. Ze vertelden over dat je kleine ongemakken niet moet negeren, maar dat je op tijd aan de bel moet trekken. Voordat het één grote bal frustratie is.

Het had zich millimeter voor millimeter baas gemaakt van mijn lijf. Ikzelf gaf de schuld aan… De files, de woedeaanval van mijn dochter, de non-communicatie tussen mij en mijn man, de financiën…

Alle ballen verzamelen

Inmiddels was het bij mij al een paar weken bezig. Dag en nacht. Het had zich millimeter voor millimeter baas gemaakt van mijn lijf. Ikzelf gaf de schuld aan… De files, de woedeaanval van mijn dochter, de non-communicatie tussen mij en mijn man, de financiën die weer eens bijgewerkt moesten worden en alle andere bommetjes en balletjes die op mij afgevuurd werden. Reden te over om mij te voelen zoals ik mij voelde, dacht ik. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg het niet uit mijn systeem, mijn enorm vastzittende rug en nek. Niet geschud, niet gesport, niet gemediteerd en niet door lekker veel vrije tijd buiten de deur te besteden. Ook lukte het me niet om het met mijn hoofd weg te redeneren en weer baas te worden in eigen hoofd en lijf.

Soms het gevoel dat je ‘op het randje van‘ balanceert? Dat had Suzanne dus ook…

Actie in de taxi

Tot ik in de auto zat en dacht aan de dames. Ik wist: ik moet nu actie ondernemen. Voordat de situatie zich straks verergert en ik met 3-0 achter sta. Onlangs had ik met een vriendin gesproken en zij was met haptonomie begonnen. Ook een andere vriendin had ik als gevolg daarvan zienderwijs grote sprongen in haar persoonlijkheid zien maken. Zij voelde zich fijner en de mensen om haar heen ook. Ze had weer controle over zichzelf, over hoe ze zich voelde en over hoe ze communiceerde. Dus ik besloot voor een intakegesprek te gaan. Ik kon het altijd proberen en zo erg zou het bij mij niet zijn, dacht ik, ik had er tenslotte nog niet zo lang en heftig last van.

Kumbaya

Ondertussen ben ik twee keer bij de haptonoom geweest. En wat blijkt? Ik merk nu al verschil. De aanrakingen van de haptonoom hebben ervoor gezorgd dat de adrenaline bijna weer mijn lijf verlaten heeft. Mijn lichaam begint zich weer te herinneren hoe het was vóórdat de stress zich meester maakte van mijn lijf. Ook mijn dochter voelt het. Vandaag knuffelde ze mij ieder half uur en zei hoe lief zij me vond. Ook ik kon gewoon het gesprek met haar aangaan wanneer ik het niet eens was met een actie van haar. We voelen dat we weer nader tot elkaar komen. En dat door twee sessies. Ik geloof niet in wonderen maar dit heeft er verdacht veel van weg…

Suzanne de Gooijer
Tags: chaos