Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Gelukkig ben ik ‘maar een dom blondje’

temptation island
Jessi Gruszka

Ben je blond, al dan niet geverfd, houd je van winkelen en kijk je heel de week uit naar donderdagavond, want: Temptation Island? Dan ben jij waarschijnlijk ook wel eens bestempeld als ‘dom blondje’. Want blonde meisjes die niet alleen maar met hun neus in de boeken zitten en genieten van stellen die moedwillig hun relatie op het spel zetten kunnen natuurlijk onmogelijk intelligent zijn.

Goed nieuws: niets is minder waar! Zodra Temptation Island weer op televisie komt worden we doodgegooid met het feit dat meer dan de helft van de Tempa-kijkers hoogopgeleid is. En dat snap ik wel. Het programma zit ge-ni-aal in elkaar en hangt van clichés aan elkaar.

De sleutel tot het hart van hoogopgeleide kijkers

Men neme vier stelletjes: één waarin de vriend ‘de laatste kans krijgt om zich te bewijzen’, één -sorry- met een zwarte jongen en een spierwit meisje (want: zwarte jongens staan niet bekend om hun betrouwbaarheid ofzo?), één met een overzelfverzekerd meisje die zeker weet dat haar vriend echt niet eens naar andere meisjes kijkt (en waarvan de vriend dan heel geforceerd probeert dat vooral niét te doen) en één waarvan je al meteen weet dat juist het meisje binnen no time voor de bijl gaat bij één van de foute verleiders (die stiekem toch ook wel weer best leuk zijn – ik bedoel: Jaimy…). En de verleiders zijn al even cliché: tattooboy, gladde Italiano, het luisterend oor, de casanova die iedereen om zijn vinger weet te winden (heb je ‘m weer: Jaimy) en de grappenmaker. En ook de verleidsters stereotypen er op los: de opgespoten Barbie girl waaraan alles nep is, de kooidansende twerk-ster, de tomboy, de praatgrage gangmaker en de ultieme natte droom. Voor ieder lid van een koppel is op basis van een lange vragenlijst en diepte-interview de ultieme verleiding uitgezocht en op het vliegtuig naar Thailand gezet. Gooi er een luxe villa (met kunstgras, voor de échte fans), een hoop drank, sexy dates, fantastische voice-overs en op elke halve meter een camera tegenaan en meer garantie voor wekenlang smullen op donderdagavond om half 9 ga je niet krijgen.

Tijdens een sollicitatiegesprek ben ik wel eens vergeleken met Elle van Legally Blonde. Ik had mijn best gedaan op het uiterlijk van mijn cv en brief, lang voor de spiegel gestaan om de perfecte sollicitatieoutfit uit te zoeken en blijkbaar liet met een kleine Google-search op mijn naam mijn Pinterest-pagina mijn meisje-meisje karakter goed zien.

Altijd weer dat schaamtegevoel

Ook ik zit dus, zoals je ondertussen wel begrepen hebt, iedere donderdagavond met (de spreekwoordelijke) popcorn voor de tv. Als je het hebt over ‘we blijven tegenwoordig niet meer thuis voor televisieprogramma’s’, dan is dit wat mij betreft bij uitstek dé uitzondering. Maar: als ik dan op vrijdag op kantoor ben en met mijn mede-Tempafans de aflevering bespreek, bekruipt me toch een soort schaamtegevoel.

Alsof ik hierdoor direct de stempel ‘dom’ opgeplakt krijg. Oppervlakkig, dom, ongeïnteresseerd. Dat ik zo’n type ben die zich niet bekommert om de wereld, die het nieuws nooit kijkt. En heel eerlijk: ik open iedere ochtend en iedere avond Nu.nl, maar ik denk er nog niet over om het nieuws te kijken om acht uur. Ik houd me liever met andere dingen bezig, zoals het uitzoeken van mijn volgende vakantie, het leegshoppen van de Zara site en het lakken van mijn nagels. En nu ik het zo typ begrijp ik het ergens wel; heel intelligent komt het niet over.

Lees ook: Een meisje-meisje met een mannenhart

It’s me, Elle

Tijdens een sollicitatiegesprek ben ik wel eens vergeleken met Elle van Legally Blonde. Ik had mijn best gedaan op het uiterlijk van mijn cv en brief, lang voor de spiegel gestaan om de perfecte sollicitatieoutfit uit te zoeken en blijkbaar liet na een kleine Google-search op mijn naam mijn Pinterest-pagina mijn meisje-meisje karakter goed zien. Omdat ik al wat werkervaring had in het vakgebied en zowel een afgeronde universitaire bachelor als master op mijn cv had staan, was besloten me het voordeel van de twijfel te geven en me toch maar uit te nodigen. Van beide kanten achteraf gezien een goede keuze. De vergelijking met Elle voelde eerst een beetje als een belediging. Achteraf bedoelde mijn gesprekspartner daar vooral mee dat ik verrassend slim was en ze dit niet meteen achter me gezocht had. Dat kun je interpreteren en opnemen zoals je wil, maar ik heb besloten het als een compliment te zien.

Ik houd me lekker van de domme

Nu gebruik ik mijn imago als dom blondje, modepopje, oppervlakkig meisje-meisje of hoe je het ook bestempelen wil maar in mijn voordeel. Omdat de verwachtingen vaak lager zijn dan terecht, kan ik anderen enorm verrassen als ik ineens hartstikke slim of scherp uit de hoek kom. Als ik ineens met een supergoed doordacht plan kom voor een nieuw initiatief of bedrijf (want hallo: Workerbee.nl!) of als ik met sterke argumenten kan onderbouwen waarom we iets niet moeten doen en ik daarmee mensen op andere gedachten kan brengen.

En hey, ik kies er gewoon voor om me met andere dingen bezig te houden. Ik leg het dan hier ook maar even zwart op wit vast: dat maakt me niets dommer dan een ander. Mijn interesses liggen gewoon ergens anders. Daar is helemaal niks mis mee. En als er dan weer eens uitgebreid (en boring) over politiek geluld wordt? Dan houd ik me lekker van de domme. En dat is dan weer een stuk gemakkelijker als mensen toch al niets van je verwachten.

Jessi Gruszka
Tags: cliches