Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2019 WORKERBEE

Column van

Genderdiscriminatie: van #metoo naar #shetoo naar who cares?!

#shetoo
Saskia van den Dungen

“Jij komt er wel, met je mooie koppie!” Het mag dan inmiddels 15 jaar geleden zijn dat ik met deze zin toegesproken werd, toch klinkt het nog regelmatig door in de krochten van mijn hersenen. Een waarschijnlijk achteloze zin voor de dame in kwestie die hem uitsprak, maar voor mij nog steeds even onbegrijpelijk als destijds.

Feminisme was geen issue

Als kind stond ik eigenlijk nooit stil bij het feit dat ik als meisje “anders” was dan mijn grote broer. Sterker nog, mijn ouders maakten geen onderscheid tussen ons, en al helemaal niet op basis van geslacht. Mijn broer en ik moesten allebei leren koken, hielpen allebei met het sjouwen van de boodschappen en we weten beiden hoe we een fietsband moeten plakken. Feminisme was eigenlijk geen issue bij ons thuis: iedereen was namelijk al gelijk. Wij mochten worden en doen wat we wilden, als we maar gelukkig waren. Best al vooruitstrevend, bleek later…

Ze bedankte me voor mijn inzet en sloot haar mini-speech af met de voor mij legendarische woorden: “Jij komt er wel Saskia, met je mooie koppie!” Na zes maanden hard werken en een hbo-diploma als bewijs, werd alles even in perspectief geplaatst.

Alles in perspectief geplaatst

Picture this: mijn afstudeerstage op een IT-afdeling van een grote Nederlandse bank. Vijfentwintig mannen van middelbare leeftijd in grijze pakken met blauwe stropdas. En ik, zei de gek. Dagelijks hadden ze het over (voor mij) abstracte onderwerpen als procesoptimalisatie, ingewikkelde businessmodellen en de perfecte bedrijfsarchitectuur. Ik kwam er al snel achter dat dit laatste niks te maken had met het prachtig vormgegeven gebouw waarin we werkten… De enige vrouw op mijn afdeling was -hoe cliché kun je het hebben- de managementassistente. Een keurig verzorgde dame van middelbare leeftijd in perfect mantelpak met dito kapsel. Ze was net als de andere, mannelijke, collega’s correct, zakelijk en formeel. Ik was dan ook redelijk verbaasd toen ze op mijn laatste stagedag uit zichzelf afscheid kwam nemen. Ze bedankte me voor mijn inzet en sloot haar mini-speech af met de voor mij legendarische woorden: “Jij komt er wel Saskia, met je mooie koppie!” Huh? Wat zeg je? Hoor ik dit goed? Na zes maanden hard werken en een hbo-diploma als bewijs, werd alles even in perspectief geplaatst. Althans, zo voelde het toen. Want ik zou het heus wel gaan maken, maar dan op basis van mijn uiterlijk, niet op basis van wat er ín dat mooie koppie zat?

★ Word je beoordeeld op je uiterlijk? Je kunt het ook in je voordeel gebruiken…

Excuse you!

Ik hoopte vurig dat deze opmerking een uitzondering was. Niet veel later had ik echter een soortgelijke ervaring. Ik was aangenomen bij mijn eerste échte baan. Reuzetrots en even zenuwachtig begon ik aan mijn eerste schreden op het pad dat later mijn carrière ging heten. Na een week zei één van mijn vrouwelijke collega’s: “Ik begrijp wel waarom jij de baan hebt gekregen!”, gevolgd door een veelbetekenende glimlach. En deze glimlach had niets te maken met mijn intelligente opmerkingen. Wauw, excuse you, dat zeg je toch niet?! Toch kan ik helaas nog wel even doorgaan met dit soort voorbeelden.

#shetoo

Ik durf er echt mijn hand voor in het vuur te steken dat mannelijke collega’s deze uitspraken niet (of veel minder vaak) hebben gehoord dan mijn mede-vrouwen. Maar wat me misschien nog wel het meeste stoort, is het feit dat deze uitspraken juíst uit de monden van die mede-vrouwen kwamen! Sinds #metoo is het heel politiek incorrect om ook maar iets op te merken over man-vrouwverschillen op welk vlak dan ook, maar kunnen we dan ook even kritisch kijken naar onze eigen sisterhood? Komt er ook een hashtag tegen vrouw-vrouw gebitch? #shetoo?

Lekker lakken

Gelukkig gloort er hoop aan de genderstereotype-horizon, zij het op kleine schaal. Afgelopen zomer ging ik met mijn zoons op vakantie naar Italië. Na het inpakken van de tassen, het controleren van de bandenspanning en een laatste check of alle knuffels wel echt klaarlagen, was het tijd voor de allerbelangrijkste voorbereidende vakantiehandeling: mijn nagels lakken. De jongens keken met studie toe hoe ik zelf probeerde met een speciale UV-lamp mijn nagels te voorzien van gellak. Een ongetwijfeld komisch tafereel, aangezien mijn lak-skills niet bepaald om over naar huis te schrijven zijn. Afijn, na een paar minuten gepruts vroeg mijn oudste zoon van negen: “Mag ik ook nagellak?” Euh… “Natuurlijk,” was mijn antwoord, gevolgd door een voorzichtige “weet je het zeker?” Meteen baalde ik van mijn eigen bekrompenheid. Van een klein meisje met nagellak kijkt niemand op, en bij een kleutertje is het nog ‘cute’, maar bij een jongen van negen? Wat nou als hij op de camping wordt uitgelachen door de andere kinderen? Ik besloot hem niet lastig te vallen met mijn genderstereotype zorgen en vooroordelen en nam genoegen met zijn kordate: “Ja, ik weet het zeker.” Na het uitzoeken van vier verschillende kleuren (iedere hand en voet een eigen kleur) gingen we aan de slag. Inmiddels was de jongste ook van de partij, wat resulteerde in een prachtig bont eindresultaat, na een half uur geconcentreerd kliederen.

Zij komen er wel, met hun mooie nagels!

Op de camping heeft geen haan gekraaid naar die gelakte vinger- en teennagels. Ja, één meisje vroeg: “Is dat nagellak op je tenen?” Na een korte en bevestigende ‘ja’ vanuit mijn zoons kant wat de dialoog voorbij en gingen ze verder met voetballen. Moeders keek tevreden toe. Zij komen er wel, met hun mooie nagels. 😉

Saskia van den Dungen
Tags: MV