Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

    Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

      2020 WORKERBEE

      Column van

      HALLO allemaal!

      juf Ank
      Lieke Jansen

      Binnenkort wordt het allemaal werkelijkheid voor mij. Ik stap de wereld van ‘Juf Ank’ in. Voor je verder leest, even voor alle duidelijkheid: ik overweeg geen carrièreswitch als lerares, maar mijn zoon van vier gaat voor het eerst naar de basisschool.

      Naast dat lopen en praten een mijlpaal is, vind ik een schoolgaand kind ook best wel een dingetje. Zo smeer je nog beschuit met muisjes en zo gaat hij ineens naar ‘de grote school’, zoals hij het zelf heel trots noemt. En niet alleen voor hem, maar ook voor mij gaat er een hele nieuwe wereld open.

      Toen ik nog geen kinderen had stond ik rustig op, trok ik een half uurtje uit in de badkamer en plofte ik met een ontbijtje op de bank om van Jan de Hoop of Eva Jinek het laatste nieuws te horen.

      Gelukkig ben ik door ‘De Luizenmoeder’ al enigszins voorbereid op wat komen gaat. Of de serie een beetje overdreven is of toch echt de realiteit, weet ik je over een tijdje te vertellen. Wat in ieder geval zeker is, is dat we aan de vooravond staan van de 10-minuten gesprekken, schoolvakanties, speeldates met vriendjes en vriendinnetje en kinderfeestjes. Dit alles vraagt om nog meer rennen, vliegen, opstaan en weer doorgaan.

      Toen ik nog geen kinderen had stond ik rustig op, trok ik een half uurtje uit in de badkamer en plofte ik met een ontbijtje op de bank om van Jan de Hoop of Eva Jinek het laatste nieuws te horen. Vooral ’s ochtends is mijn motto ‘geen stress!’ en dat probeer ik nog steeds na te streven. De rest is geschiedenis. Ik weet niet hoe ik het doe, maar tegenwoordig ben ik zelf in 20 minuten klaar. Al kijkend in de spiegel poets ik tegelijkertijd met mijn tanden een paar rimpels weg. Rise and shine!

      Schooltas klaar, check, kleren aan, check, boterhammen op, check. Mijn skills als het gaat om plannen en organiseren komen goed van pas. Alles draait om voorbereiding, dan loopt het volgens mij op rolletjes -als iedereen een beetje meewerkt- en kan ik mijn motto in stand houden.

      Waarschijnlijk word ik de aankomende weken bij het afscheid nemen in de klas vriendelijk weggewuifd samen met andere moeders die net even iets te lang zwaaien. Dat herinnert mij weer aan het feit dat mijn werk op me wacht. Dan spring ik op mijn fiets en arriveer 10 minuten later op kantoor. Wat een luxe om zo dicht bij je werk te wonen, dat realiseer ik mij telkens weer. Want tijd is toch echt een kostbaar goed tegenwoordig.

      De komende 8 jaar gaan uitwijzen of juf Ank echt bestaat. Maar ook hoe het telkens weer een leuke uitdaging is om werk en een gezin te combineren. Voordat je het weet speelt hij in de afscheidsmusical, is hij me boven het hoofd gegroeid en ben ik alweer de veertig gepasseerd. Wie weet waar ik dan sta. Maar… first things first. Ik kan niet wachten op mijn eerste ontmoeting met Mel en Kim op het schoolplein.

      Afbeelding: NPO3

      Lieke Jansen