Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Hardwerkende mama’s; respect!

werkende moeder
Emmy Lapré

In ons appgroepje gaat het over de poetsvrouw die tot heldin gebombardeerd is. Over opa en oma die zorgen voor rust en regelmaat. En voor een verse gezonde avondmaaltijd. Over een oppas die ervoor heeft gezorgd dat twee oververmoeide mensen een broodnodig avondje konden relaxen. En dat voor maar €2,50 per uur. Mijn reactie? Ik lees, lach en bewonder!

Herkenbaar probleem

Constant draait er een to-do lijstje in mijn hoofd af. Die iedere dag langer lijkt te worden. Om een beetje bij te blijven moet ik dus altijd iets van mezelf. Gelukkig ben ik hierin niet alleen merk ik om me heen. De woorden perfectionist en control freak zijn gemaakt voor ons vrouwen en daarom hebben we gewoonweg altijd wat te doen. De werkende moeders om mij heen herkennen mijn ‘probleem’ al helemaal. Zij voegen er naast de alledaagse dingen die er op míjn lijst staan alleen nog een continu aanwezige never ending taak aan toe: iedere dag zorgen voor de kids.

Van gedaante moeten verwisselen alsof het niets is. Van mama naar kok, poetsvrouw, medewerker, collega, vrouw, vriendin, dochter, best friend en weer terug. Binnen één dag. Eén uur. Eén minuut.

Soort van eigen leven?

De hardwerkende moeder moet echt van alles. Ze staat op zondag uren in de keuken om het eten voor de aankomende week voor te bereiden. Ovenschotels, pastasaus, soep. Alles maakt ze in bulk om zo gezond en snel aan tafel te kunnen. Op woensdagmiddag moet ze van zwemmen naar hockey racen, tussendoor een bezoekje aan de tandarts brengen en thuis nog snel even een wasje erin gooien voordat ze die ovenschotel uit de vriezer en in de oven zet. Iedere avond prakt ze nog even snel het eten van de allerkleinsten omdat ze hun vers, en niet uit een potje, wil laten eten.

Lees ook: Find your happy place

Om naast de verplichtingen thuis ook nog een soort van eigen leven te hebben staat ze voor dag en dauw op. Om op haar werk als juf andere kinderen in het gareel te houden en ze hopelijk vandaag ook iets bij te brengen. Ze staat op voor haar medewerkers die haar soms wel kunnen schieten, maar eigenlijk enorm blij zijn dat zij er op moeilijke momenten voor ze is. Voor haar collega’s die hun hart kunnen luchten bij haar en met haar kunnen sparren. En dat tussen alle verplichte kolfmomenten, oppascrisissen, eerder weg van werk omdat de kids ziek zijn en ‘mijn man zit in het buitenland’-uitdagingen door.

Mama-stand aan

Me-time wordt, bij hoge uitzondering, gepland als het eigenlijk werktijd zou moeten zijn. Manlief en kids zijn misschien niet helemaal op de hoogte van het plan, dus ze heeft echt een paar uur vrij. Ze gaat wat shoppen en drinkt koffie (alleen!) op het terras. Duikt een boek- of kledingwinkel in en verliest zichzelf voor een uurtje. Totdat haar telefoon trilt. De opvang. Of ze hem/haar/hen wil komen halen. 38 graden koorts en een noodkreet: mama!! Mama-stand aan en ik-ben-ik-stand uit. Van ontspannen en onbezorgd, naar oplettend en praktisch. Ze zet zichzelf onvoorwaardelijk opzij. Om mama te zijn, daar is ze namelijk de beste in.

Moeten to the max

Ik doe het ze, jullie hardwerkende mama’s, niet na. Nog zoveel meer moeten dan ik! Altijd aan staan. En altijd die druk en verantwoordelijkheid voelen voor die kleine mini-me’s. En daarnaast ook nog eens van gedaante moeten verwisselen alsof het niets is. Van mama naar kok, poetsvrouw, medewerker, collega, vrouw, vriendin, dochter, best friend en weer terug. Binnen één dag. Eén uur. Eén minuut. Ik zie jullie balanceren, vechten, twijfelen, falen en jongleren. En onderhandelen, organiseren, liefhebben en genieten. En ik kan alleen maar één ding zeggen: respect! R.E.S.P.E.C.T.

Emmy Lapré
Tags: power