Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Hoe een kinderboek mijn visitekaartje werd

Marleen Ceelen

Dinsdagochtend 9 uur. Tegenover me drie wildvreemden die vertellen hoe enthousiast ze zijn over het feit dat ik zelf een kinderboek heb gemaakt. Dat het dé reden was dat ik opviel in de stapel brieven. ‘Wat knap’ en ‘creatief’ zijn woorden die vallen. Het is mijn mooie visitekaartje tijdens dit sollicitatiegesprek voor een toffe functie bij een middelbare school.

De complimenten maken me trots maar tegelijkertijd bedenk ik me dat het allemaal niet zo kinderlijk eenvoudig was. Dat het één van de leukste dingen is die ik ooit heb gedaan, dat staat vast! Maar hoewel zelf een boek maken misschien makkelijk klinkt, moet je een doorzetter zijn om het voor elkaar te krijgen. Het heeft dan ook lang geduurd voordat ik besloot dat het boek er écht moest komen.

Van smoesjes naar stappen zetten

Er was altijd wel een reden om niet te beginnen: een jong, druk gezin, een man die regelmatig een week weg is voor zijn werk of mijn drukke werkzaamheden als zzp-er. Tot er een moment kwam dat ik zelf minder opdrachten had en ruimte in mijn agenda vrij kon maken. Ik gooide alle mitsen en maren overboord, besloot mijn gevoel te volgen en ervoor te gaan.

de prinses is zes
ze heeft vandaag pianoles

Ik stuurde vol enthousiasme mijn manuscript naar uitgeverijen. ‘Gezien het grote aanbod manuscripten dat wij ontvangen kan het een paar weken tot maanden duren voor wij aan uw verhaal toekomen’, las ik.

Dit rijmpje over een prinses was het begin van ons gedichtenprentenboek. Een rijmpje ontstaan in de auto op vakantie. Samen met mijn dochters bedacht ik steeds meer rijmpjes. Zij werden er blij van en in mijn hoofd begon het boek steeds meer te leven. Ik was het in gedachten stiekem al vorm aan het geven.

Na een tijdje hadden we voldoende rijmpjes verzameld dus de teksten stonden snel op papier. Mijn dochters maakten bijpassende tekeningen vol fantasie waarvan ik vervolgens volwaardige illustraties maakte. Stap 1 was gezet. Terwijl ik verder ging met het vormgeven van het boek, stuurde ik vol enthousiasme mijn manuscript naar uitgeverijen. ‘Gezien het grote aanbod manuscripten dat wij ontvangen kan het een paar weken tot maanden duren voor wij aan uw verhaal toekomen’, las ik.

Opboksen tegen de grote namen in kinderboekenland

En dus begon het wachten, spannend! Het lange wachten werd beloond met… de ene teleurstelling na de andere. Afwijzing na afwijzing, zonder reden. De moed zakte me in de schoenen. Ik vond (en vind) mijn boek super leuk en leerzaam. Was het dan echt niet goed genoeg om uit te geven? Of probeerde ik op te boksen tegen de gesloten wereld van uitgeverijen waar alleen ruimte is voor de gevestigde orde? Tegen de grote namen in kinderboekenland? Viel daar wel tegen op te boksen? Even had ik zelfs helemaal geen zin meer om ook maar iets met de teksten en illustraties te doen.

kinderboekNu realiseer ik me dat dit niet alleen een van de lastigste maar ook een van de meest leerzame momenten is geweest. Ik heb geleerd dat als je ergens in gelooft je je niet door anderen aan de kant moet laten zetten. Er lag een prachtig vormgegeven boek op de planken, te wachten om gedrukt en gelezen te worden. En dus besloot ik het zelf uit te gaan geven.

Verkocht én uitverkocht

Wekenlang heb ik met een kofferbak vol boeken rondgereden om mijn boek bij boekenwinkels af te geven. En na een aantal maanden kon ik vol trots melden dat de eerste druk met verve was verkocht én uitverkocht. Toen kwam de grote vraag: komt er een tweede druk?

En verdorie, opnieuw liep ik tegen die gevestigde orde aan. Moet je echt Yvon Jaspers heten om een boek winstgevend te verkopen? Want welke berekening ik ook maak, winst maken met mijn boek blijkt verdomd lastig. Het is keihard werken om uiteindelijk quitte te spelen. Ik heb daarom het besluit genomen dat er geen tweede druk komt. Ik geniet liever van het succes én mijn mooie visitekaartje!

Marleen Ceelen
Tags: hokjes