Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2019 WORKERBEE

Column van

Hoe het leven heel anders kan lopen

leven
Emmy Lapré

Ik zit in een bespreking en zie dat er een appje op mijn telefoon verschijnt. Met een schuin oog lees ik het en leg mijn telefoon weer weg. De meeting gaat verder en ik vergeet het appje eigenlijk meteen. Raar, want dit appje zet mijn wereld goed op zijn kop.

Work, work, work

Je bent aan het werk en daar ligt op dat moment alle aandacht. Dit is de wereld, de hele wereld, en er is niks belangrijkers op dat moment dan het hier en nu van die ‘oh zo belangrijke’ afspraak, opdracht, gesprek, noem maar op. Je privéleven bevindt zich in een ander universum en staat duidelijk op de tweede plaats. Tussen half 9 en 5 zo ongeveer dan. Wanneer je in de auto of op de fiets stapt onderweg naar huis, dan pas laat de echte wereld zich weer aan je zien en keer je weer terug naar jezelf. En dan realiseer je je dat het leven toch echt veel meer is dan alleen werk.

Iets met een ambulance, een papa en een last-minute ingreep die behoorlijk anders had kunnen aflopen. En ik las het berichtje dat me dit allemaal vertelde, en legde het weer naast me neer. Want ik was aan het werk en dit waren zorgen voor later.

Even parkeren en zorgen voor morgen

Helaas maak ik me hier nogal eens schuldig aan en vergeet ik de wereld buiten die vier kantoormuren weleens. Dat is wel lekker overzichtelijk en geeft een prima werkprivébalans kan ik je vertellen, maar het is niet altijd goed. Zo heeft een bericht van deze week me maar weer laten inzien. Iets met een ambulance, een papa en een last-minute ingreep die behoorlijk anders had kunnen aflopen. En ik las het berichtje dat me dit allemaal vertelde, en legde het weer naast me neer. Want ik was aan het werk en dit waren zorgen voor later.

★ Lees ook van Emmy: When life throws you lemons

Even onstabiel

Nou, later is nu, en mijn week ziet er ineen keer helemaal anders uit. Want dat appje was het begin van een nogal heftige periode die we allemaal niet hadden zien aankomen. Mijn eigen prioriteiten heb ik overboord gegooid en mijn agenda zag er in een keer heel anders uit, zodat ik tijd had om op bezoek te gaan. Sporten zegde ik af om te kijken hoe het met hem zou gaan. Ik app en bel veel met de family en heb weinig ruimte in mijn hoofd voor ook maar iets anders. Het is even op de automatische piloot en gewoon doorgaan. Ik voel me ook verre van stabiel en haal totaal niet het beste uit mezelf deze week. Labiel, emotioneel, gestrest en met een waas over de dagen heen. Gelukkig zit er af en toe ook even een normaal moment tussen waarop ik me kan ontspannen. Mede mogelijk gemaakt en lichtelijk geforceerd door een paar alcoholische versnaperingen.

Wordt morgen een betere dag?

Met die papa gaat het op en af, met die dochter van hem ook. We hopen op goed nieuws en een grote stap vooruit. Zodat het beter met hem gaat en hij weer vooruit kan. En dat we met z’n allen weer terug kunnen naar een wereld die saai en voorspelbaar is. Waar we weer kunnen denken dat we hele belangrijke dingen aan het doen zijn op het werk en al het andere even vergeten. Ik hoop dat die dag snel mag komen.

Emmy Lapré
Tags: chaos