Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Hoe ik mijn ruimdenkendheid verloren ben

Mariëlle van de Rijdt

Vroeger –en tot mijn grote schrik bedoel ik ruim twintig jaar geleden– was ik voor mijn eigen gevoel niet in een hokje te plaatsen. En dat liet ik ook niet gebeuren. Ik vond alles kunnen.

Baggy broeken, gekleurde Dr. Martens laarsjes met stalen neus of skateschoenen, oversized bandshirts en vreemde haarkleuren. Ik had het allemaal. En ook mijn muzieksmaak was niet bepaald doorsnee voor de jaren ’90. Niks geen house of happy-hardcore, maar snoeiharde punkrock kwam er uit mijn speakers.

De man in kwestie negeerde mij (gekleed in spijkerbroek met t-shirt) volledig in het voorgesprek en beantwoordde alleen de vragen van de cameraman die netjes in kostuum was gekomen.

Waar ik vroeger niets te gek vond, is dat tegenwoordig wel anders. Tijdens mijn stageperiode snapte ik niet waarom mensen op kantoor vaak in een nette blouse met pantalon rondliepen. Laat staan in een pak. Je moet toch gewoon jezelf kunnen zijn? En daar hoort je eigen kledingstijl inclusief vreemde haarkleur ook bij.

Als rebelse starter op de arbeidsmarkt dacht ik: ‘Je moet je niet in een hokje laten stoppen en meelopen met de massa -of erger nog- het keurslijf van een bedrijf in gaan. Thuis een punker, alto of gabber? Dan mag je dat op je werk ook laten zien. Ongeacht je functie. Kleren maken niet de man en zeggen niets over je kwaliteiten.

Kleren maken de man?

Tijdens een lokaal bedrijfsevenement kwam abrupt een einde aan deze gedachte. Voor een regionale zender moest ik een ondernemer interviewen. De man in kwestie negeerde mij –gekleed in spijkerbroek met T-shirt– volledig in het voorgesprek en beantwoordde alleen de vragen van de cameraman die netjes in kostuum was gekomen. Een dag later ging ik volgens mij al naar de winkel om mijn eerste pantalon met bijpassende blazer te kopen.

Kleren maken nog steeds niet de man, maar de “verkeerde kleding” kan er wel voor zorgen dat je minder serieus genomen word. Die simpele les leerde ik die dag. En ik merk dat, hoe vervelend ik het toen vond, ik mezelf nu soms ook als die ondernemer opstel. Iemand die in campingsmoking of slecht passende jeans met verkreukeld shirt een presentatie komt geven staat bij mij, bewust of onbewust, direct met 1 – 0 achter. Is dit oppervlakkig? Misschien wel.

Heb ik daarmee ook een stukje van mijn ruimdenkendheid en rebelse karakter verloren? Ja. Maar zolang dat alleen op professioneel vlak is heb ik hier totaal geen moeite mee.

 

Mariëlle van de Rijdt
Tags: hokjes