Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Hoe je van iets lelijks kunt gaan houden

littekens
Emmy Lapré

Mijn lichaam zit onder de littekens. Zo zit er op mijn linkerpols een soort dubbele winkelhaak aan de bovenkant en een tien centimeter lange streep bovenop mijn slagader aan de onderkant. Mijn rechterarm laat de restjes van twee grote brandwonden zien.

Op mijn buik zie je vijf sneetjes zitten, van net boven mijn navel tot een heel eind eronder. Mijn scheenbeen heeft een rode brede streep van zo’n 5 centimeter en sinds kort zit er ook zo’n soortgelijke streep op mijn rechterscheenbeen. En dan zijn er nog mijn littekens die je aan de buitenkant niet ziet. Een vervelende opmerking van iemand die me van binnen keihard raakte. Het verlies van mensen van wie ik houd. Toen er over me geroddeld werd en ik erachter kwam. Deze littekens zie je in eerste instantie niet, maar ze zijn er wel.

Waar de één daar alleen een urenlange sessie bij een tattooartist voor nodig heeft, ben ik gratis en voor niks (nou ja, soort van dan hè) voorzien van mijn eigen, unieke tatoeages.

Het is en blijft een lelijk ding

Een wond van deze categorie loop je vaak niet zomaar op. In mijn geval zijn het momenten van even niet opletten of mezelf laten gaan. Ook momenten waarop ik mezelf nog niet helemaal kende en niet altijd een goede beslissing nam, én momenten van maanden ziekenhuis in en uit. Het resultaat ervan zie je aan de buitenkant, maar is er zeker ook aan de binnenkant. Alleen werd ik daarmee niet iedere dag geconfronteerd, in tegenstelling tot dat wat ik zag wanneer ik naar mezelf keek. Ik zag dingen die ik afschuwelijk lelijk vond, maar waar ik ook naar bleef kijken. Ik zag iets wat er gewoon niet hoorde en abnormaal was. Deze ‘dingen’ gingen na verloop van tijd alleen niet weg, hoe vaak ik ook keek. Die littekens aan de binnenkant, die kreeg ik nog wel verstopt. Maar hoe meer zij een plekje kregen en ik de situatie begon te accepteren, hoe meer dat ook gebeurde met die littekens aan de buitenkant. En wonder boven wonder, op een gegeven moment verstopte ik ze niet meer onder een hoge broekrand of lange trui. Niet omdat ik ze ineens mooi vond, maar omdat ik ze omarmde. Allemaal.

The best memories are only a blink away

Zij vertellen namelijk wie ik ben. Wat ik heb meegemaakt en wie ik ben geworden. Er zitten verhalen achter. Zo herinnert het litteken op mijn linkerpols me iedere dag aan mijn grote liefde voor snowboarden die niet verloren is gegaan na een driedubbele botbreuk, helse pijnen en een mislukte operatie waardoor ik nog een keer onder het mes moest. Heb ik mijn grootste angst, onder het mes gaan, meteen overwonnen. Zo’n acht jaar later heb ik dat ‘onder het mes gaan’ nog eens vier keer dunnetjes over mogen doen en zijn die sneetjes op mijn buik gemaakt. Het litteken op mijn linkerscheenbeen is ontstaan op vakantie en dankzij mijn ‘laissez fair’-instelling is het niet mooi genezen. Een jaar later ben ik nog steeds aan het smeren met littekencrème zonder bijzonder goed resultaat. Mijn andere scheenbeen is gewond geraakt tijdens het sporten, ook weer een liefde van me. En die brandwond op mijn rechterpols, die eruit ziet als een mini-pizza? Die herinnert me aan de mooiste reis die ik ooit heb gemaakt door Californië. Altijd een goed idee om met een open wond drie weken op vakantie te gaan zonder een bezoekje aan een arts te brengen. Wel veel van geleerd.

Accepteer jezelf zoals je bent. Niet alleen als het om uiterlijk gaat, maar ook als het gaat om wie je bent als persoon. Je hoeft niet altijd ‘ja’ te zeggen.

Wat is jouw verhaal?

Zonder dat ik het in de gaten had, heb ik de afgelopen jaren gewerkt aan het laten zien van mijn levensverhaal aan de wereld. Gewoon op mijn lichaam, en gewoon net als hoe anderen dat doen. Waar de één daar alleen een urenlange sessie bij een tattooartist voor nodig heeft, ben ik gratis en voor niks (nou ja, soort van dan hè) voorzien van mijn eigen, unieke tatoeages. Die verre van perfect gezet zijn en echt niet normaal, maar wel helemaal bij mij horen. En dat is goud waard!

Emmy Lapré
Tags: spiegel