Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Iene miene mutte…

keuzestress
Saskia van den Dungen

Keuzes maken. Ik ben er zó slecht in. Als ik mijn ouders mag geloven, was ik er als kind al niet goed in. Wilde ik op hockey of voetbal? Ging ik bij Janneke of Suzanne spelen? Wilde ik sperziebonen of spinazie? Mijn reactie was steevast een blik die een groot vraagteken moest voorstellen. Tot grote ergernis van mezelf. En mijn omgeving.

Er zijn twee momenten waarop ik mijn omgeving tot wanhoop drijf met mijn gewik en geweeg. Stel je voor: je zit gezellig met deze dame in een restaurant. De kaart wordt gebracht. Op dat moment is alles nog oké. Maar sla ik hem open en staan er meer dan vijf gerechten op? Bestel dan maar vast een mandje brood. Keuzestress to the max. Daarom hou ik ook zo van het menu van de chef. Geen last van ‘had ik maar’-gedachten, want ik weet toch niet wat het alternatief was. Ignorance is bliss.

Supermarktstress

Het andere moment is: de supermarkt. Ik doe daarom het liefst alleen boodschappen. Uren kan ik voor de schappen staan, vergelijken totdat ik erbij neerval. Eigenlijk zou ik het mezelf een stuk makkelijker maken als ik gewoon met een lijstje voor de hele week boodschappen zou doen. Maar dat vertik ik dan weer. Er moet wel wat spontaniteit overblijven. Met als gevolg dat ik gerust thuiskom met een bakje blauwe bessen, een stuk oude kaas en een zak rijstwafels terwijl ik voor avondeten naar de supermarkt ging. Hashtag kansloos.

Een van mijn aha-momenten op het keuze-maak-vlak was een dierbare die zei: ‘Sas, niks kiezen is ook een keuze maken.’

Why tell me why?

Waarom kan ik zo slecht kiezen? Wat maakt het nou uit? Als ik maar een keuze maak, toch? Soms is het gemakzucht. Kan het me écht geen bal schelen. Maar soms is het meer. Ben ik gewoon zo báng om de verkeerde keuze te maken. Kortsluiting. Kun je nagaan als ik een keuze moet maken over een onderwerp wat er écht toe doet. Of als het een keuze is die invloed heeft op anderen? Wat nou als ik iemand kwets met mijn keuze?

Aha-momentje

Een van mijn aha-momenten op het keuze-maak-vlak was een dierbare die zei: ‘Sas, niks kiezen is ook een keuze maken.’ Die kwam wel even binnen. Niks kiezen, is indirect kiezen voor hetzelfde. En zoals we allemaal weten, is stilstand achteruitgang. Waarom niet het risico nemen om af en toe het verkeerde te kiezen? Dan weet je in ieder geval zeker wat je de volgende keer wél moet kiezen.

Niks kiezen is jezelf ook afhankelijk opstellen van een ander. Zo van: kies jij maar, dan hoef ik die verantwoordelijkheid niet te dragen. Je geeft als het ware de controle uit handen. Waar ik normaal zo dol op ben op controle, geef ik het klakkeloos weg als er meer dan twee opties in the picture komen. Te raar. Toch maar eens wat psychoanalyse op loslaten…

Kies jij maar

Blijkbaar is het niet kunnen kiezen een genetische kwestie. ‘Kies jij maar, mam’ is een van de meest gehoorde uitspraken in casa Saskia. ‘Ja, hallo, weet ik veel wat jij op je brood wil?’, hoor ik mezelf geïrriteerd zeggen of denken (al naar gelang mijn humeur 😉). En die irritatie bij anderen is nou juist wat ik niet wil. Ik bedoel het goed: kies jij maar waar we gaan eten/naartoe gaan op vakantie/welke kleur auto we kopen. Ik vind het soms gewoon fijn om een ander zijn zin te geven. En als ik gedwongen word te kiezen? Dan doe ik gewoon zoals mijn jongste zoon: iene miene mutte, tien pond grutten…..

Saskia van den Dungen
Tags: niks