Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Ik ben zzp-moe!

zzp
Marleen Ceelen

Joggingbroek en sloffen aan, een kop vers gezette koffie voor mijn neus en uitzicht op onze tuin in herfstkleuren. Zomaar wat vrijheden opgesomd van een zzp-er aan het werk. Hopelijk ga ik ze binnenkort allemaal missen. Missen? Jazeker, want ik ben zzp-moe!

Het was een leerzaam avontuur dat hopelijk snel ten einde is. Mij iets te veel verrassingen waar ik niet op had gerekend. En dus heb ik zojuist de eerste stap gezet, eindelijk! Via LinkedIn heb ik officieel kenbaar gemaakt dat ik beschikbaar ben voor iets nieuws. Ik kan niet wachten om weer netjes gekleed op kantoor te zitten en koffie uit een automaat te drinken.

In een e-mail lieten ze me in enkele regels weten met een andere partij in zee te gaan. Weg kans, weg mooie opdracht.

Met de paplepel ingegoten

Ik dacht dat het ondernemen mij in het bloed zat. Immers, ikzelf en zowel mijn vader als mijn moeder komen uit een ondernemersgezin. Mijn ene opa was directeur van een machinefabriek, mijn andere opa is zijn leven lang tandarts geweest met een eigen praktijk en mijn vader heeft een technisch tekenbureau. Lange tijd geloofde ik dat het ondernemerschap ook iets voor mij zou zijn. Of was ik zo eigenwijs het te willen geloven? In elk geval kan ik zeggen dat ik het heb geprobeerd.

Natuurlijk wist ik dat je als zzp-er voor onverwachte dingen komt te staan. Met de meeste kon ik prima omgaan, zoals ongepland drukke of juist rustige weken en financiële onzekerheid. Wat me echter negatief heeft verrast is de manier waarop (potentiële) opdrachtgevers met je omgaan. Neem nu bijvoorbeeld de keer dat ik een offerte maakte voor een interessante organisatie.

Een wereld zonder écht contact

Het contact met iemand van die organisatie was al gelegd. Ter promotie van mijn zelf uitgegeven kinderboek hadden we eerder samen al enkele activiteiten georganiseerd. Ik was dan ook direct enthousiast toen mij werd gevraagd een plan van aanpak en offerte te maken voor de communicatievraagstukken waar zij mee worstelden. Het leek me een mooie opdracht en dus stak ik er veel tijd en energie in en verwachtte dat dat het waard zou zijn. Niet dus! In een e-mail lieten ze me in enkele regels weten met een andere partij in zee te gaan. Weg kans, weg mooie opdracht. Toen ik later hoorde dat de keuze vooraf al op die andere partij was gevallen omdat ze nooit zaken doen met éénpitters, voelde ik me zo op mijn plaats gezet. Het bewees maar weer eens hoe hard de wereld van een zzp-er is.

Hard en soms ook eenzaam. Natuurlijk heb je met enige regelmaat contact met anderen. Je hebt overleg met een opdrachtgever of werkt samen met iemand van een communicatie-afdeling aan een project. Maar er echt bij horen en onderdeel zijn van een team? Nee, dat doe je als zzp-er nooit. Collegiale gesprekken ‘over koetjes en kalfjes‘ voeren? Nee, dat doe je nooit! Samen ergens voor gaan en een mooi resultaat neerzetten? Successen vier je vooral alléén. Ik had nooit gedacht dat ik juist al deze dingen zo zou missen. Is het dan toch waar dat je sommige dingen pas gaat waarderen als je ze niet meer hebt?

Marleen Ceelen