Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Ik heb geen mening

mening
Jessi Gruszka

We zijn massaal tegen Stints op de weg. Tegen Trump. Tegen smartphonegebruik in het verkeer. Voor Humberto Tan in RTL Late Night in plaats van Twan Huys en voor het hele jaar zomertijd. Zwarte pieten? Daar zijn we óf voor óf tegen. No inbetween. “Je hebt toch wel een mening, of niet dan?!”

Jazeker heb ik een mening. Ik vind het jammer dat ik mijn fijne Sinterklaas-herinnering aan zwarte piet niet door kan geven aan mijn toekomstige kinderen, omdat er dan waarschijnlijk alleen nog ‘roetveegpieten’ zijn. Voelt toch anders. Die spanning dat er een vreemd uitziend, clownesk type kloppend op het raam cadeautjes achterliet bij mijn voordeur, zenuwachtig om te gaan kijken en zwarte piet tegen het lijf te lopen is wel anders als zwarte piet ineens roetveegpiet is en verdacht veel op de buurman lijkt.

Ik heb geen zin om meteen mijn (figuurlijke) tentje in óf kamp ‘ja’ óf kamp ‘nee’ op te zetten. Misschien ben ik wel liever (in) Zwitserland.

Het wordt later moeilijk uitleggen aan mijn kids dat die man op televisie echt niet de hoofdpiet is, ook al “lijkt ‘ie er wel heel veel op, mama.” Toen ik vroeger aan mijn vader vroeg of dat de wegwijspiet was op televisie toen Michiel Kerbosch bij een praatprogramma geïnterviewd werd, kreeg ik gewoon nog als antwoord: “Dat kan toch niet, schatje, zwarte piet heeft toch een andere kleur?!” Ja, dacht ik. Dat klopt. En dan speelde ik weer lekker verder, ondergedompeld in het geloof dat Sinterklaas en zijn zwarte pieten écht waren.

Een traditie, maar dan een beetje anders

Ik kan niet per se zeggen dat ik kamp ‘tegen zwarte piet’ volledig begrijp. Daar kun je me op afrekenen, maar ik vind het gewoon moeilijk om te geloven dat iemand van wiens overovergrootopa een zwarte slaaf was van een witte slavendrijver hier nu nog last van heeft. Wél zie ik in dat het niet nodig is om vast te houden aan de precieze invulling van een traditie als anderen hier klaarblijkelijk last van hebben en het op een andere manier net zo goed een traditie kan blijven. Maar dan een beetje anders. Of die huidskleur nu groen, geel, paars of zwart is, dat maakt voor de geloofwaardigheid van Sinterklaas en zijn pieten voor een kind niets uit.

Help, nu ben ik zelf in mijn eigen pieten-discussie terecht gekomen. Terug naar wat ik eigenlijk wilde zeggen: ben ik voor zwarte pieten? Niet per se. Ben ik ertegen? Ook niet per se. Heb ik een mening? Ja. Ik heb alleen geen zin om meteen mijn tentje in óf kamp ‘ja’ óf kamp ‘nee’ op te zetten (figuurlijk natuurlijk – dat weet iedereen die mij kent). Misschien ben ik wel liever Zwitserland. Uitkomst accepteren en weer doorgaan.

meningToch merk ik dat dit tegenwoordig meer uitzondering dan regel is. Geen mening? Dat kan niet. Geen zin om me er druk over te maken? Nou ja zeg, wat een desinteresse, jij kijkt zeker nooit het nieuws. Nee, inderdaad. Ik kijk en lees steeds minder nieuws. Koppen zijn misleidend, subjectief en proberen mensen in kampen te drijven. De inhoud? Zelden boeiend óf fake. Als er maar nieuws is. Als we maar ergens een mening over kunnen hebben. Als we maar iets hebben om een discussie over te voeren. Anders moeten we over het weer praten en dat is ook zo ongeïnspireerd.

Tijd voor kneuterigheid

It may come as a shock, maar het niet hebben van een stellige mening is daadwerkelijk mogelijk. En wenselijk, als je het mij vraagt. Hoe heerlijk als het aan de eettafel een keer niet gaat over wat ik vind van hoe de advocaat van Jos B. zich presenteert, hoe ik aankijk tegen de dividendbelasting en of ik vind dat Schiphol uitgebreid moet worden. I. Don’t. Give. A. Shit. Ik stel voor dat mensen die er verstand van hebben zich hier lekker druk over maken. En dat wij weer ruimte maken voor gezellige en kneuterige gesprekken aan de keukentafel. Hoe was jouw dag?

Jessi Gruszka
Tags: hokjes