Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Information overload: tijd om te minderen?

informatie
Emmy Lapré

’s Ochtends de tv aanzetten voor het ontbijtnieuws, daarna de krant doorspitten onder het genot van een kop thee en een aanvullend ontbijt en rond de klok van acht uur ’s avonds nog even horen wat de belangrijkste gebeurtenissen in de wereld die dag waren. Weer een dag vol ellende voorbij.

More news, please!

Tegenwoordig is het palet aan mogelijkheden om bij te blijven nog groter geworden dan het al was. Als je wil kun je ieder moment van de dag een nieuwsupdate bekijken op je mobieltje. Installeer je de app van de betreffende nieuwssite, dan wordt je, als je geluk hebt, zelfs meerdere keren per dag verrast met weer een nieuwtje. Een rechter die uitspraak doet in een moordzaak, een gezochte dader van een roofoverval of een niet onder controle te krijgen bosbrand. Oh happy days…

Word je er gelukkig van?

Naast het feit dat het niet goed is voor je productiviteit om tijdens je werk steeds onderbroken te worden, word je er volgens mij ook gewoon niet blij van om zoveel mee te krijgen van wat er speelt in de wereld. Tenminste, ik merk dat ik er niet blij van word. Ik heb het gevoel dat ik continu opgejaagd wordt om ‘bij te blijven’ over de laatste stand van zaken van alles wat er speelt in de héle wereld. Wist ik dan niet dat er in een dorp op 100 kilometer afstand een meisje van haar fiets is gevallen? Of dat er een vliegtuig van de radar is verdwenen? Eh, nee, sorry.

As we speak leest manlief me een stuk voor over de werking van citroen. Het is maar dat je het weet. Geweldig voor de nieuwssites natuurlijk, deze verslavingen, maar voor de lezers wellicht iets minder.

Tijdens de kerstvakantie hadden we een tijdelijk proefabonnement op de lokale krant. En naast het feit dat het prima is om er half slaperig doorheen te bladeren terwijl ik mijn havermout naar binnen werk, startte ik mijn dag met niets anders dan kommer en kwel. Ik was wel lekker op de hoogte, maar het is niet mijn favoriete mood van de dag kan ik je vertellen.

Om me heen zie ik door deze continue drang naar informatie dan ook wat lichte Nu.nl-verslavingen voorbijkomen. As we speak leest manlief me een stuk voor over de werking van citroen. Het is maar dat je het weet. Geweldig voor de nieuwssites natuurlijk, deze verslavingen, maar voor de lezers wellicht iets minder.

Mijn eigen manier van bijblijven

Het gevoel om continu bij te moeten blijven heb ik op zich al genoeg via andere kanalen. Mijn mail, bijvoorbeeld, blijft een uitdaging om bij te houden. De mailtjes blijven maar binnenstromen op sommige dagen. Daarnaast is er nog een intranet-site met het nieuws van de dag om bij te houden. En we hebben nog een tool om in groepen samen te werken, waarbij iedereen die hier lid van is een gesprek kan voeren met elkaar en documenten kan delen. Ping, ping, ping! Ook op LinkedIn wordt veel interessants gedeeld waardoor ik hier lang blijf hangen om ‘informatie’ op te halen. En op Instagram betrap ik mezelf erop dat ik, tijdens een verloren momentje, toch zo weer 10 minuten verder ben.

Wat voor mij wel het verschil maakt tussen sociale media en andere ‘informatiebronnen’, is dat ik op sociale media voor een groot deel zelf in de hand heb welke berichten langskomen. Je kiest immers wie je volgt. Bij mij dus veel berichten over duurzaamheid, klimaatveranderingen, veganisme en van inspirerende mensen op allerlei vlakken, zoals ondernemers, wetenschappers en ‘gewone mensen’ met toffe verhalen. En aangezien mijn tijd, en die van iedereen tegenwoordig denk ik, schaars is, kies ik er liever voor om relevante berichten te lezen en niet datgene wat iemand anders vind dat ik zou moeten weten.

De wereld is zo slecht nog niet

Het effect hiervan voor mij? De wereld is zo slecht nog niet. Natuurlijk zijn er rampen en vreselijke dingen die gebeuren. Dat zie ik ook en daar probeer ik, als ik kan, iets aan te doen. Maar ik laat mijn leven er niet door leiden en voel me niet vervelend als ik een keertje iets niet weet. Mis ik dan weleens iets? Jazeker, en best vaak ook. Maar dat heeft iedereen wel eens. Je kunt en hoeft toch niet alles te weten dat zich in de wereld afspeelt? En als ik het niet weet, is dat meteen een mooi moment, als ik het interessant vindt, om erover te gaan lezen. Of om een gesprek erover aan te gaan met mijn collega die wél op de hoogte is. Meteen een mooi moment om elkaar persoonlijk te spreken in plaats van via de mail.

(Geen) vertekend wereldbeeld

Tijdens mijn autorit naar het werk luister ik naar het boek ‘De Meeste Mensen Deugen’ van Rutger Bregman. En wat hij zegt klinkt me als muziek in de oren. ‘Kranten worden ook maar geschreven door mensen, die voor jou bepalen wat jij iedere dag te lezen krijgt. En aangezien negativiteit goed leest en wordt gedeeld, houden kranten ervan om met deze insteek een stuk te schrijven. Je krijgt hierdoor een negatiever mensbeeld en dit wordt de volgende dag weer gevoed met negatieve berichten.’ En ik lees deze berichten dan. Niet omdat ik het zelf heb gekozen, maar omdat een bepaalde groep mensen voor mij besluit welke informatie ze delen én dus hoe ik zou moeten denken.

Mijn tip: lees eens wat minder. Kijk eens wat minder naar het nieuws en zet de nieuwsmeldingen op je telefoon uit. En als je dan toch bezig bent, ook je social kanalen kunnen soms best even op pauze staan, ook al heb je er zelf voor gekozen om die mensen te volgen. Je hoeft echt niet altijd ‘bij’ te zijn. Word je zelf een stuk gelukkiger van en je collega’s ook, die door jouw piepjes gestoord worden in hun werk.

Ik ben natuurlijk ook geen heilige, want ik merk dat ik mezelf hier bij tijden ook in kan verliezen, maar door op de rem te trappen en op zoek te gaan naar positieve berichten ben ik er in ieder geval een gelukkiger mens van geworden. Mét een mooier mens- en wereldbeeld.

Emmy Lapré
Tags: nieuw