Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Altijd maar die telefoon

Telefoon

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

telefoon

Toen ik nog op de middelbare school zat zei een docent van me altijd dat de bel slechts een indicator was voor het einde van zijn lesuur en daarmee absoluut geen reden om alles uit handen te laten vallen en direct het klaslokaal te verlaten. Ik weet het nog precies. Man, wat vond ik hem een irritante betweter. Die specifieke ‘tringggg’ was juist mijn redding, mijn verlosser van weer een hels uurtje school. Mijn directe en zeer luide, niet te missen, signaal om precies dat te doen wat hij ons vroeg niet te doen: alle nuttige hersenactiviteit per direct staken.

Little did I know dat ik hem een ruime tien jaar later gelijk zou geven. Op kantoor is het namelijk niet anders dan vroeger op school. We laten ons afleiden door iedere willekeurige tringgg, pling of bzzzz van onze telefoon. Zelfs een oplichtend schermpje is voortaan genoeg om een meeting totaal om zeep te helpen. Weg focus, weg concentratie.

Dat verdomde kleine apparaatje

Ik zit in een overleg en we zijn net toegekomen aan het hoofdstuk ‘doelstellingen’ waarin ik graag wil bespreken of we op koers liggen. Daar komen cijfers en grafieken aan te pas. Dat is al niet mijn sterkste punt, dus opperste concentratie is vereist. Ik zet daarom het geluid inclusief de tril van mijn telefoon uit (hoeft niet trouwens, want die staan altijd uit, tot grote irritatie van mijn vriend) en zet mijn helderheid op zijn allerlaagst. Zo kan ik me niet laten afleiden door dat kleine apparaat dat ik overal mee naartoe sjouw. Here we go.

Ineens begint de tafel te trillen en begint iedereen druk om zich heen te zoeken wiens apparaat deze tafelaardbeving veroorzaakt. Het blijkt die van de collega tegenover me te zijn.

Plots zie ik in mijn linkerooghoek een schermpje oplichten. Niet die van mij uiteraard, maar die van mijn collega. Niet alleen hij verliest zijn concentratie, ook ik verlies mijn concentratie daardoor een beetje. Ik zie hem namelijk zijn telefoon van tafel pakken en ‘even kijken’ wat degene aan de andere kant van de lijn hem via WhatsApp of e-mail te melden heeft. Waarschijnlijk is het zijn vriendin die een foto stuurt vanuit een pashokje – ‘Staat dit me leuk schat? Komen mijn billen er goed in uit?’ Weet ik niet hoor, dit verzin ik zelf in mijn hoofd, zie je hoe erg ik afgeleid ben?

Ondertussen probeer ik verder te gaan met mijn verhaal. Even focus herpakken. Dat gaat gelukkig goed, totdat de tafel begint te trillen en iedereen druk om zich heen begint te zoeken wiens apparaat deze tafelaardbeving veroorzaakt. Het blijkt die van de collega tegenover me te zijn. ‘Ga maar gewoon door hoor, maar ik moet deze écht even pakken.’ En weg is ‘ie. Ik had je nog niet verteld dat heel de presentatie eigenlijk om zijn vragen heen gebouwd is en de rest er een soort van voor spek en bonen bij zit, maar prima, ik ga wel ‘gewoon door’. Wat helemaal geen nut heeft, want nadat hij zich met welgemeende (?) excuses weer bij ons voegt, kan ik alles herhalen wat ik in de afgelopen vijf minuten heb verteld. Had ik dus net zo goed een pauze in kunnen lassen.

Deze moet ik echt even opnemen hoor

Wat is dat toch dat onze telefoon voorrang krijgt op alles? Dat we, als we in een inhoudelijk tweegesprek zitten achter een bureau, het gesprek direct onderbreken wanneer de telefoon gaat? Dat we altijd ‘echt even op moeten nemen’, ook al zitten we in een belangrijke vergadering? Is die (soms nog onbekende) persoon aan de andere kant van de lijn dan belangrijker dan je huidige gesprek? Is dat gesprek het waard om alles waar je mee bezig bent direct uit handen te laten vallen?

Jij beslist wie er voorrang krijgt

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. En natuurlijk laat ik me ook wel eens afleiden. En natuurlijk zijn gesprekken soms gewoon minder interessant en raak je gemakkelijker afgeleid. Maar toch. Krijgt je moeder uitslag van belangrijk bloedonderzoek, kan de baby van je zus ieder moment worden geboren of moet je kind met een gebroken arm van school worden gehaald? Dan heb ik er geen problemen mee als je ‘echt even op moet nemen’ of als je afgeleid raakt door je telefoon. Er zijn tenslotte (veel) belangrijkere dingen in het leven dan werk.

Maar als het gaat om wat jullie gaan eten vanavond, of haar billen goed uitkomen in die broek of hoe laat jullie vrijdag precies afspreken bij jullie stamkroeg en je zit in een belangrijk overleg, dan verzoek ik je de volgende keer toch je geluid en tril uit te zetten en je helderheid lager te zetten. Desnoods leg je je telefoon op zijn kop. Doe je ding, maar laat je niet zo afleiden. Een tring, pling, bzzzz of lichtje van je telefoon is écht niet altijd belangrijker dan het gesprek waar je op dat moment in zit en absoluut geen reden om je gesprek te staken en alles uit handen te laten vallen. Vergeet niet dat jíj beslist wie of wat er voorrang krijgt, een goed gesprek of een telefoon(tje)…