Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Credits vangen

credits

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

Niets zo irritant als ergens keihard voor gewerkt te hebben en iemand anders ervandoor te zien gaan met de credits. ‘Hey, dat was mijn idee!’ Toch lijkt je collega er heilig van overtuigd dat het zijn idee is. Wat het dus duidelijk niet is. ‘Moet ik er iets van zeggen? Zeggen dat het eigenlijk mijn idee was? Of duidelijk maken hoe het met mijn effort geworden is tot wat het nu is? Of mijn mond maar gewoon dichthouden? Hopen dat ze zelf wel weten wie het échte brein achter het idee is…’

VIC (very important colleague)

Je hebt er altijd van die collega’s bij zitten die zichzelf ongelofelijk belangrijk vinden. ‘Druk, druk, druk!’ Altijd aan het werk… Ik wil niet discrimineren, maar het zijn vaak mannen. Ik zeg het maar gewoon. Toch een ego-dingetje. Zelfverzekerd. Blij met zichzelf. Weinig kritisch op zichzelf. Moeilijke woorden gebruiken. Dat soort dingen. Vrouwen zijn (helaas!) vaak toch wat minder overtuigd van hun eigen kunnen. Zeer kritisch op zichzelf. Perfectionistisch. Niet echt kenmerken die passen bij een groot ego. Dus het ‘zichzelf overdreven belangrijk vinden’ kan vaak, en met name, toegeschreven worden aan mannen.

Wie staat er vooraan bij de felicitaties wanneer de baas jarig is? En wie vraagt áltijd hoe het weekend van de baas is geweest? En wie haalt altijd een extra kopje koffie, voor de baas? Juist.

Borstjes vooruit, lipjes getuit

Wel hebben diezelfde mannen ook steeds een schouderklopje nodig. Het blijven toch mannen. Naast een extra zakdoekje, kussentje of aai over de bol wanneer ze ziek zijn, hebben ze op het werk ook het een en ander extra nodig. Een stukje erkenning. Of een beetje veel erkenning, beter nog. Een ‘wow, goed gedaan zeg!’ of een ‘en dat heb je helemaal zelf bedacht?!’ Een schouderklopje. Ik zie ze groeien. Rug rechter. Mondhoeken die onmogelijk naar beneden te houden zijn. Borst vooruit (en lipjes getuit zoals Marijke Helwegen zou zeggen), kin omhoog. Ja hoor, het ego is weer (verder) opgekrikt. En daar willen ze blijkbaar veel voor doen. Zoals credits vangen voor iets dat ze niet per se zelf gedaan of bedacht hebben, maar ook slijmen bij de baas, of z’n kont likken for that matter. Want: wie staat er vooraan bij de felicitaties wanneer de baas jarig is? En wie vraagt áltijd hoe het weekend van de baas is geweest? En wie haalt altijd een extra kopje koffie, voor de baas? Juist. Eén ding is zeker: ze gooien hun ego in ieder geval graag (tijdelijk) overboord om daar met een groter ego van thuis te komen.

Sorry, not sorry

Wacht even. Dit is geen feministische klaagzang over mannen en hun ego’s. Want, begrijp me niet verkeerd, ook vrouwen kunnen hier een handje van hebben. Ook daar vindt wat ellebogenwerk plaats als het nodig is. Uit de hoogte doen. Strooien met theorieën en modellen om interessant te lijken. Het gras voor je voeten wegmaaien… Ik bedoel: we blijven toch vrouwen. De term ‘bitchy’ wordt niet voor niets altijd tegen vrouwen gebruikt. En eerlijk is eerlijk, ik kan zelf ook een behoorlijke bitch zijn. Sorry, not sorry.

Niet met credits vangen trouwens, hoop ik dan. Ik probeer altijd alleen credits op te eisen voor iets dat ik écht zelf gedaan heb, als ik dat al doe. Want dan nog zal ik altijd iedereen benoemen die eraan bijgedragen heeft. Mezelf ietsje onderuit halen, zodat het lijkt alsof ik het niet helemaal zelf voor elkaar heb gekregen. Ik heb tenslotte een keer met collega x erover gebrainstormd en met collega y in de lunch erover gesproken. Die hebben me weer verder op weg geholpen en inspiratie of motivatie gegeven. Dat ik er 80 uur mee bezig ben geweest en mijn twee collega’s samen in totaal één uurtje, dat doet er dan even niet toe.

Nee, jouw credits zal ik niet gauw proberen op te eisen. En doe ik het wel? Spreek me er dan gerust op aan. Zal ik dat ook doen als jij mijn credits steelt. Deal?