Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

De CC-cultuur

CC-cultuur

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

Soms vraag ik me af of ik terug in de tijd ben gegaan en bij Oprah in het publiek zit. Maar in plaats van een mooie verre reis, een auto, staafmixer, reiskoffer of ander vet cadeau krijg ik: een cc’tje. En niet één, maar wel twee, of drie, of zesentachtig. En ik ben niet de enige in de cc-regel zie ik. Het lijkt wel alsof de mailer aan de andere kant achter zijn computer zat en dacht ‘Jij krijgt een cc! En jij ook! Oh, en jij ook! Jij ook! Iederéén krijgt een cc!’ Het is hier godverdomme geen Oprah. En je bent ook geen Oprah trouwens. Laat mij met rust. Met je cc’s.

Serieus hoor, als ik voor ieder nutteloos cc’tje dat ik ooit heb gehad een euro kreeg, dan kon ik zo een ticket naar Amerika kopen om bij Oprah in het publiek te gaan zitten. Als ze nog op televisie kwam dan. Maar dat even terzijde.

Hoe meer, hoe beter?

Ik vraag me af: waarom sturen we zoveel cc’s? En reageren we erop? Iedereen klaagt erover, maar niemand doet er iets aan. We houden het vrolijk met z’n allen in stand. Waarom? Omdat we credits willen vangen voor wat we aan het doen zijn? Dat je dan even je manager en gelijk de halve afdeling maar in de cc zet, in de stille hoop op een schouderklopje? Of om druk uit te oefenen? ‘Als ik de directeur / manager / coördinator in de cc zet, moét diegene wel reageren.’ Of omdat het wel lekker makkelijk is? Een digitale manier om iets over de schutting te gooien? ‘Ik had je toch in de cc gezet?’ Om er zelf vanaf te zijn? Dat je, wanneer je je todo-lijstje aan het afwerken bent, wat dingen van je eigen lijstje weg kunt strepen? Als je het een beetje mooi verpakt ligt het fijn op een ander bordje, nu even afwachten wie het oppakt. Even bedenken wie je allemaal in de cc kunt zetten. Hoe meer, hoe beter. Meer kans dat iemand anders ermee aan de slag gaat en jij het helemaal definitief van je lijstje af kunt strepen. Maar let op: voor je het weet raak je verzeild in een enorme ‘allen beantwoorden’-mailstorm.

‘Ja vind ik ook, moeten we doen – Eens – Ook eens met Pietje – Oké prima, wie pakt het op? – Oeh, ik niet, veel te drukke agenda – Oké prima, wie dan? – Ik wil het wel samen met iemand oppakken – Oh, ik wil wel helpen – Super, ff wat plannen? – Ja is goed, doe maar een voorstel – Misschien maandag de 3e? Om een uur of 10? – Hmm, wordt lastig voor mij. Misschien dinsdag om half 4?

Ineens is je opgeruimde hoofd (door het afgevinkte todo-lijstje natuurlijk) gevuld met het zicht op 12 nutteloze mailtjes. Hey, dat was niet de bedoeling!

‘Zet me ff in de cc’

Bij mijn vorige werkgever werd er enorm op gehamerd dat we zo min mogelijk cc’den. ‘Doe je werk, doe je ding, maar val mij er niet mee lastig’ zeg maar. Prima. Achteraf: dikke prima. Wist ik veel hoe het er ook aan toe kon gaan. Ondertussen zit ik in een grotere organisatie en werkt dat toch net even anders. Waar ik helemaal niet gewend was om het cc-veld überhaupt ooit te gebruiken, werd het hier ineens van me verwacht. ‘Zet me even in de cc, dan weet ik even hoe en wat.’

Naar mijn idee zijn cc’s bedoeld om iemand op de hoogte te stellen, ter info dus, van iets dat voor hen relevant is. En dus niet om credits te vangen, iets over de schutting te gooien, druk op te leggen of om te checken waar iemand mee bezig is.

My mind = blown

En prima hoor, iedereen die dolgraag cc’s wil ontvangen van alles wat er gaande is: be my guest. Maar ik snap het principe gewoon niet helemaal. Naar mijn idee zijn cc’s bedoeld om iemand op de hoogte te stellen, ter info dus, van iets dat voor hen relevant is. Bijvoorbeeld een akkoord dat iemand nodig heeft om door te kunnen of een bezoekverslag van een afspraak bij een klant die je later op de dag telefonisch nog spreekt. En dus niet om credits te vangen, iets over de schutting te gooien, druk op te leggen of om te checken waar iemand mee bezig is. Dan krijg je toch ook een compleet ontplofte mailbox? Of, de oplossing die het probleem niet oplost: een ontplofte, maar speciaal in het leven geroepen, map in je mailbox waarin cc-mails binnenkomen. Mind = blown. Wáárom?

Een potje goud

Misschien moeten we op kantoor allemaal een potje maken. Zo’n potje waar je een euro in moet doen voor elke keer dat je… In dit geval dus een onnodige cc-mail verstuurt. Als ik dan een mailtje krijg waarbij ik in de cc sta, maar totaal niet inzie waarom, krijg ik een euro van diegene die mij ge-cc’d heeft. Wie weet maak ik dan volgend jaar wel eindelijk die mooie reis naar Zuid-Afrika van mijn zuurverdiende euro’s…

(in plaats van naar de studio van Oprah natuurlijk, ook zo’n sneue bedoeling aangezien de Oprah show niet meer bestaat, weggegooid geld)