Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

De radiodiscussie

Radio

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

radio

Wij hebben op kantoor een centraal geregelde radio. Weet je wel, zo een waarbij de luidsprekers in het plafond ingebouwd zijn en er per ruimte één knop geïnstalleerd is om het lot van de radio mee te bepalen. Hiermee kun je de radio, best handig, uitzetten en je kunt er het volume mee regelen. Van standje onhoorbaar (staat ‘ie nou aan of niet?) tot standje zeer goed hoorbaar (ik kan mezelf niet meer horen denken), de interpretatie is afhankelijk van waar in de ruimte je zit. De radiozender kunnen we niet zelf bepalen. Ook dit wordt centraal geregeld. De ene keer is het Radio 538, de andere keer 3FM en zo tegen de kerstperiode aan standaard Radio 2 met de Top 2000.

Wat voor type ben jij?

De radio is daarmee een vrij veelbesproken ‘issue’ bij ons op de afdeling. Aan de ene kant hebben we het “geluk” dat we de zender niet zelf kunnen bepalen, dus dat we hierover geen discussie hoeven te voeren, maar de aan/uit-discussie laait met enige regelmaat op. Zo hebben we verschillende ‘radiotypes’ tussen de collega’s:

  • De radiolover: deze collega heeft de radio het liefst altijd aanstaan, ongeacht hoe druk het op de afdeling is en hoe druk hij het heeft.
  • De radiohater: deze collega zou de bedrading van de radio het liefst ’s avonds als iedereen het pand verlaten heeft doorknippen om ervoor te zorgen dat het ding nooit meer kans krijgt aan te gaan.
  • De radiotwijfelaar: soms wel, soms niet – er is niet echt een peil op te trekken, maar het heeft meestal iets te maken met hoe druk het is, hoe druk hij het heeft of wat voor muziek er op is.

Oh, en niet te vergeten: dan heb je natuurlijk ook nog de meezinger. De collega die zonder gêne meeblèrt op de meest belachelijke hits uit het foute uurtje. Ik kan mezelf niet per se binnen de laatste categorie plaatsen, behalve dan op vrijdag, als het lekker rustig is en ‘Wannabe’ van de Spice Girls door de speaker schelt.

Hate it or love it

Ik ben meer type twijfelaar. Ik heb er absoluut niets tegen als de radio aanstaat. Ik heb er ook geen last van. Als ik mijn voorkeur mag aangeven, vind ik het wel prettiger als de radio uitstaat wanneer het heel druk is op de afdeling (qua ander geroezemoes en volume door de hoeveelheid aan collega’s) en vind ik het prima als de radio aanstaat op de rustigere dagen. Geeft wat sfeer aan de dag en leidt lekker af van de stilte. Maar nogmaals: ik sta niet vooraan als het gaat om ‘hate it or love it’, het boeit me niet zo.

Onderverdeeld in twee kampen

Toch, wanneer het gaat over of de radio die dag aan of uit mag, stem ik vaak mee voor ‘aan’. Als mensen er plezier aan beleven om de radio aan te hebben (en daar ben ik er best regelmatig één van), vind ik het helemaal prima. Maar daar denken verschillende collega’s dus heel anders over. Waar ik er absoluut geen last van heb als de radio aanstaat, zelfs niet op drukke dagen, is dat voor de radiohater heel anders. Die heeft er juist last van wanneer de radio aanstaat, ongeacht de drukte van de dag.

Dan ontstaan er dus in de discussie naast de verschillende types ook verschillende kampen:

  • Kamp ‘de meeste stemmen gelden’ – democratisch, iedereen mag zijn stem uitbrengen
  • Kamp ‘degenen die er last van hebben, hebben de zwaarst wegende stem’ – niet zo democratisch, wel zeer sociaal

Ondanks dat ik ergens wel begrip heb voor het tweede kamp, zou dit wel betekenen dat de radio eigenlijk nooit aan kan wanneer de radiohatende collega’s op kantoor zijn. Dat is wat mij betreft weer niet heel sociaal ten opzichte van de collega’s die er wel echt van genieten als de radio aanstaat.

Een democratische beslissing

Daarom hebben we op een gegeven moment democratisch (daar heb je ‘m weer) een compromis gesloten: op de rustige dagen (meestal woensdag en vrijdag) mag de radio aan, op de drukkere dagen (maandag, dinsdag en donderdag) blijft ‘ie uit. En: mocht je hier vanaf willen wijken of twijfelen of die dag wel echt een ‘drukke’ of ‘rustige’ dag is, dan kun je altijd even overleggen of we die dag kunnen afwijken van de afspraak.

Wie durft?

Terwijl ik bovenstaande, zeer aanwezige, issue uitwerk in dit stuk moet ik stiekem een beetje lachen in mezelf. Is dit echt iets waar we ons druk over maken? Jazeker. Onderschat niet hoeveel uren we doorbrengen met dezelfde mensen op hetzelfde kantoor, week in, week uit. Dan moeten de omstandigheden natuurlijk wel zo optimaal mogelijk zijn. Dus ja, wij maken ons hier druk over. En ik weet zeker dat er meer met ons zijn. De vraag is: wie durft het toe te geven?