Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Eetgeluiden

Eetgeluiden

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

jessi gruszka

Het klinkt alsof mijn collega haar tanden heeft losgebeten en ze deze op haar dooie gemak aan het opknabbelen is. Alsof ze heel haar tanden kapot bijt eigenlijk. Is niet het geval hoor, dat weet ik, want een paar minuten geleden vroeg ze me of ik het erg vond als ze even een paar wortels zou eten. “Nee, natuurlijk niet!” antwoordde ik. Little did I know…

Niet zeuren

Na wortel drie krijg ik het benauwd. Ik kan mezelf niet meer horen denken, ik krijg geen woord meer getypt en nadat de collega naast me ook nog hard gaat zitten bellen besluit ik mijn oordopjes in te doen en mijn muziek op z’n allerhardst aan te zetten (standje ‘let op, kans op doofheid’). Ik heb tenslotte gezegd dat ik het helemaal niet erg vond als ze wat wortels zou eten, dan moet ik nu natuurlijk ook niet gaan zeuren.

Het houdt niet op, niet vanzelf…

Na een paar minuten stoïcijns proberen de geluiden te negeren, zelfs door mijn knetterharde muziek heen, zie ik mijn collega opstaan om een kop thee te gaan halen. Ik grijp mijn kans, sta op, kijk op haar bureau en zie een bak wortels staan waar je bang van wordt. Een paar wortels? Het zijn er denk ik wel dertig. Kleintjes, dat wel, maar toch: dértig. Ik besluit zelf ook maar even van mijn plek te gaan, een kop thee te halen, even bij te kletsen met mijn collega aan de andere kant van de ruimte (waar ik het geluid trouwens nog steeds hoor) en dan nog maar even een extra lange sanitaire stop te maken. Als ik terugkom, zijn de wortels eindelijk op.

Waar ik gék word van het geluid van kauwen op wortels of wanneer iemand ontzettend verkouden is en constant zit te hoesten, worden anderen al gek van het eten van een appel, een snoepje, een pakje crackers of een handje chips.

Dit verdient een naam

Ik ben niet de enige met dit probleem, zo blijkt. Het heeft zelfs een naam (zoals alles tegenwoordig een naam of stempel krijgt): misofonie. Een vorm van verminderde geluidstolerantie. Vaak gaat het om mond- en keelgeluiden als smakken, slikken, ademhalen en kuchen. En wortels eten dus. Meer mensen op mijn afdeling hebben er last van, erger dan ik nog. Waar ik gék word van het geluid van kauwen op wortels of wanneer iemand ontzettend verkouden is en constant zit te hoesten, worden anderen al gek van het eten van een appel, een snoepje, een pakje crackers of een handje chips.

Leven als een kluizenaar

Wanneer ik deze test invul blijkt dan ook dat ik milde symptomen van misofonie vertoon. Milde. Kun je nagaan wanneer je hevige symptomen hebt. Wat doe je dan? Zoek je een andere baan? Schrijf je je in bij de Kamer van Koophandel en start je als zelfstandig ondernemer? Of sluit je je op in je huis en kom je nooit meer buiten? Heftige shit. Kom ik er toch nog goed vanaf. Want zolang mensen in mijn buurt niet met hun mond vol praten, niet met een mond vol kwijl smakken tijdens het eten (of een winegum eten), ga ik steady als een rock. Geen wolkje aan de lucht.

Er wordt smakelijk (maar zonder smakken) om gelachen

Daar ben ik blij om ook. Want ik wil niet op mijn geweten hebben dat mijn collega vanaf nu niks meer durft te eten in mijn buurt. Zelfs niet als het wortels zijn. Gelukkig kon mijn desbetreffende collega er (letterlijk) smakelijk om lachen toen ik haar vertelde over mijn irritatie en mijn teleurgestelde reactie toen ik stiekem keek hoeveel wortels ze nog te gaan had. Eind goed, al goed. Tot de volgende bak wortels dan.

Epiloog: Deze column is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en mijn collega is eigenlijk mijn muze. Bedankt dat je onbewust de inspiratie wilde zijn voor deze column.