Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Flexibele werktijden

werktijden

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

werktijden

Iedereen wil tegenwoordig flexibele werktijden. En daar valt wel wat voor te zeggen natuurlijk. Je kunt bijvoorbeeld lekker ’s ochtends gaan sporten, zodat je daar alvast vanaf bent, en dan werk je gewoon wat langer door. Of je gaat een keer wat eerder naar huis en haalt die uurtjes ’s avonds of de volgende ochtend in. En: even geen ruimte voor creativiteit in je hoofd? Geen probleem. Ga je toch even lekker niksen en doe je het op een ander moment? De baas over je eigen agenda. Freedom en zo. Heerlijk. Misschien zong Marco Borsato daar eigenlijk over toen hij zong ‘Vrij zijn, ik wil alleen maar vrij zijn’…

Als het even niet lukt

De wens om je eigen werktijden in te delen lijkt sterker te worden, als ik de geluiden om me heen en in de media mag geloven. Ook ik denk er wel eens over na. Soms lukt het gewoon echt even niet. Dan zit ik naar mijn computerscherm te staren omdat ik een column moet schrijven, maar ik krijg de woorden met geen mogelijkheid op (het spreekwoordelijke) papier. Dan bedenk ik me ineens dat ik met mezelf had afgesproken na het werk nog te gaan sporten. Bij de gedachte alleen al zakt de moed me in de schoenen. Sporten. En ik hád al zo’n middagdip. Hoe fijn zou het zijn als ik dan kon zeggen: “Collega’s, ik ben er weg van, even lekker sporten en ik log straks vanuit thuis weer in!” Tover ik mijn middagdip lekker om in een brok energie (want ja, na het sporten ben ik natuurlijk blij dat ik ben geweest en voel ik me weer energiek), kan ik daarna weer wild om me heen typend wel dríe columns uit mijn vingers krijgen. Klinkt als een win-winsituatie.

Ineens ga ik terug in de tijd. Dat gevoel van die toets van morgen waar je eigenlijk eerder aan had moeten beginnen, of die moeilijke sommen van wiskunde waar je maar tegenaan blijft hikken of dat andere neverending huiswerk.

Geen rozengeur en maneschijn

Toch, als ik er even wat langer over nadenk, is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn om flexibele werktijden te hebben. Want: alles wat ik nu niet doe, moet ik op een later moment natuurlijk toch écht alsnog doen. Als ik er nu 2,5 uur tussenuit piep om te gaan sporten, te douchen, mijn haren te föhnen en me weer in een schone outfit te hijsen, betekent dit wel dat ik vanavond nog 2,5 uur extra achter mijn laptop moet kruipen. Wordt het ineens best laat met eten. Misschien maar een frietje halen dan? Ja, een frietje met mayonaise klinkt om half 8 ’s avonds met honger stiekem toch wel héél lekker. Sterker nog, het water loopt me in de mond als ik eraan denk. Kroketje erbij. Daar gaan mijn bikinibodyvoornemens. Voor niks naar de sportschool geweest. Had ik net zo goed gewoon door kunnen werken en niet kunnen gaan sporten…

Iedereen lijkt wel op zoek naar werknemers zónder 9-tot-5-mentaliteit. Lees hier waarom je die volgens Jessi toch beter wél kunt hebben.

Neverending story

Ook dat avondje Netflixen schiet er ineens bij in als je ’s ochtends een keer wat later bent begonnen of tussendoor even snel naar de stad bent geweest voor de laatste boodschappen voor de vakantie. Dat wordt weer werken in de avonduurtjes. Ik krijg er ineens heel vervelende middelbare school vibes van. Terug in de tijd. Dat gevoel van die toets van morgen waar je eigenlijk eerder aan had moeten beginnen, of die moeilijke sommen van wiskunde waar je maar tegenaan blijft hikken of dat andere neverending huiswerk. Nooit kon je eens een keer rustig op je kont gaan zitten en zonder schuldgevoel de tv aanzetten. Ik deed het wel, daar niet van, maar dat onrustige gevoel? Nee, dat mis ik echt niet. Dat gevoel dat je nooit klaar bent. Dat er altijd nog een duivels stemmetje in je hoofd begint met: ‘Eigenlijk zou je nu moeten…’

Afgekochte vrijheid

Ik weet nog goed dat er tegen me werd gezegd toen ik klaar was met studeren: ‘Nu begint het echte leven, aan het werk! Wacht maar, binnenkort zou je willen dat je weer studeerde.’ Toen al dacht ik: nope, no way. En daar blijf ik bij. Nu kan ik gewoon om vijf uur mijn computer uitzetten, mijn spullen pakken, mijn zonnebril opzetten en zonder schuldgevoel gaan genieten van het zonnetje of in mijn joggingpak op de bank van een avondje Netflix. Of zelfs van even lekker de frustratie eruit sporten. Zelfs met tegenzin. Niks ‘ik moet eigenlijk nog’ of ‘ik klap mijn laptop nog maar even open…’. Gewoon: genieten van je afgekochte vrijheid. Vrijheid die je hebt afgekocht met vaste werktijden. Van 9 tot 5. Dat gevoel van vrijheid dat je dacht te hebben met flexibele werktijden, maar stiekem dus toch eigenlijk niet hebt. Knoop dat maar eens goed in je oren. Of je moet meer discipline hebben dan ik natuurlijk.