Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Hoe was je vakantie?

vakantie

#kantoorclichés door Jessi Gruszka

vakantie

Helemaal ontspannen sta je ’s ochtends op. Oké, misschien licht geïrriteerd door het feit dat er nu een wekker is die je wakker maakt. Maar hey, je hebt er net een heerlijke vakantie op zitten, dus who cares?! Luid meezingend met ‘Señorita’ op de radio rijd je op de automatische piloot naar je werk. Eenmaal aangekomen neem je een kop thee en loop je met je ‘sunkissed skin’ en baguette met aardbeienjam (om dat vakantiegevoel toch nog een beetje vast te houden) richting je bureau. Ineens hoor je een stem achter je: “Haaaa, hoe was je vakantie?”

Tot in het kleinste detail

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het superlief dat al mijn collega’s vragen naar mijn vakantie. Of ik het leuk heb gehad, hoe het weer was, of het appartement inderdaad zo mooi was als op de foto’s, of ik nog vette foto’s gemaakt heb, hoe het eten daar was, of ik heerlijk ontspannen teruggekomen ben en of ik ze wat tips kan sturen voor het geval zij ooit die kant op willen gaan. Superlief. Echt. Maar waar ik de eerste keer nog tot vermoeiens toe in detail treed over alle leuke dingen die ik gedaan heb, al het lekkers dat ik gegeten heb en hóe blauw de zee was, is dat na de twintigste keer ‘hoe was je vakantie?’ wel anders.

Misschien moeten we, net als vroeger in de kleuterklas, een soort kringgesprek organiseren één keer in de week. Daar mag dan iedereen zijn of haar leukste herinnering van de vakantie vertellen.

Daar gaat de smeuïgheid

De tweede keer is mijn verhaal nog even enthousiast en boeiend (vind ik dan) als de eerste keer. Over de lekkerste gambas al ajillo die ik oooooooit gehad heb, over dat baaitje waar je écht een keer naartoe moet en over dat barretje waar de obers zó vriendelijk waren dat we ze een belachelijk dikke fooi hebben gegeven. Als ik mijn verhaal voor de derde en vierde keer aan het vertellen ben wordt het verhaal al iets minder smeuïg. Zo zijn de lieve obers ineens nergens in mijn vakantieverslag meer te bekennen en gebruik ik ook al iets minder o’s om uit te leggen dat de gamba’s écht de lekkerste waren die ik ooooit heb gehad.

Misschien kunnen we sowieso eens een nieuwe draai geven aan de beleefdheden die we op kantoor uitwisselen

Een andere invalshoek

Eenmaal aangekomen bij mijn bureau schrik ik als ik op de klok kijk. Ik was toch echt om half 9 binnen. Hoe kan het dan nu ineens bijna kwart voor 10 zijn?! Snel start ik mijn computer op en kijk wat de schade in mijn mailbox is. Want: een echt ontspannen vakantie heb ik alleen als ik mijn e-mail ook echt niet bekijk, dus dat heb ik niet gedaan. Als ik de eerste paar mailtjes gelezen en wat andere verwijderd heb, komt er een collega binnenlopen die al in een afspraak zat toen ik binnenkwam. Het is ondertussen 10 uur. “Joehoe, je bent terug! Hoe was je vakantie?” Met licht geforceerd enthousiasme probeer ik mijn verhaal nog een keer met dezelfde overgave te vertellen als de eerste keer, want nogmaals: hoe lief dat ze zo enthousiast en geïnteresseerd is. Maar, nu komt het volgende wereldprobleem (ja, ik begrijp heus wel dat er ergere dingen op de wereld zijn, maar toch): ik begin me een beetje ongemakkelijk te voelen tegenover de rest van mijn collega’s. De collega’s die mijn verhaal net al uitgebreid aangehoord hebben bijvoorbeeld. Ik probeer daarom wat andere dingen te belichten dan in mijn vorige epistels. Dat andere baaitje. Dat andere restaurantje. Oh, en dat superinteressante museum trouwens. Tijdens mijn verhaal lopen er twee collega’s langs die onderweg zijn naar het koffiezetapparaat. Zij blijven hangen. Handig, drie (in plaats van twee) vliegen in één klap.

Welkom bij het kringgesprek

Bij nummer tien ‘heb ik er de kracht niet meer voor’. Ik zeg met een glimlach dat mijn vakantie ‘super’ was, dat ik ‘genoten’ heb, heerlijk ‘ontspannen’ ben teruggekomen, weer ‘aan de bak’ moet en ‘al bijna vergeten ben dat ik ben weggeweest’. “Gaat altijd snel hè, je zit zo weer in het ritme!” Ja, dat is waar. Je zit er zo weer in. Om half 11 heb ik, denk ik, alle collega’s te woord gestaan. In ieder geval alle collega’s die aanwezig zijn, want morgen zijn de collega’s er natuurlijk ook weer die op maandag hun parttime dag hebben. Goed, dat zien we dan wel weer. Nieuwe dag, nieuwe energie. Misschien moeten we, net als vroeger in de kleuterklas, een soort kringgesprek organiseren één keer in de week. Daar mag dan iedereen zijn of haar leukste herinnering van de vakantie vertellen.

Mooie herinneringen

Ik ga op mijn bureaustoel zitten, pak mijn baguette met jam en neem er een grote hap uit -ik had honger na al dat geklets- en droom nog even weg. Terug naar die heerlijke vakantie. Al die fijne herinneringen. Die rozige dagen op het strand, die romantische avondjes zonsondergang, de wandelingen door de oude dorpjes en de biertjes om 1 uur ’s middags. Wanneer mag ik weer? Daar heb ik al die vragen over hoe mijn vakantie was heel, heel graag voor over, lieve collega’s.