Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Lang leve de seizoenen, tijd om eropuit te gaan!

buiten
Suzanne de Gooijer

Mijn voet gaat rusteloos op en neer terwijl we weer een serie kijken. Zo irritant als ik daar niet goed mee kan stoppen. Maar het is de zoveelste nieuwe serie in een maand, ik ben hier echt niet voor gemaakt. Avond na avond, na het eten, op de bank. Ik heb er het zitvlees niet voor. Dag na dag, weer naar datzelfde kastje kijken. Om me minder nutteloos te voelen, heb ik er een hobby bij gezocht. Ik borduur. In de donkere maanden dan.

Nu is het zomer

Tegen de donkerte en de wintermaanden zelf kan ik heel goed. Net als veel anderen kan ik er zelfs erg van genieten. Van de knusheid, af en toe de houtkachel aan. Vroeg naar bed, met mijn boek of toch die ene serie die ik lekker in mijn eentje kijk. Maar ook samen met vrienden spelletjes spelen, met lekkere speciaalbiertjes en chippies erbij. Samen, met z’n drietjes. Of, nog lekkerder, helemaal alleen. Maar nu? Nu is het zomer…

Mijn vriend houdt van de bank. En het kastje. Om lekker met zichzelf te zijn. Hij laadt op door de rust. En soms probeert hij mij ook in die rust te krijgen.

Gelukkig begint de zon al naar me te lonken. Steeds langzamer neemt ze afscheid voordat ze voor de avond en de nacht in de horizon wegzakt. Met mijn jas en sleutels sta ik al bij de deur te wachten. Fietsen, van en naar een terras, van en naar een vriendin, van en naar de film, zelfs van en naar de sportschool. Als het leven maar niét alleen uit ‘binnen’ bestaat. Binnenshuis. Binnenin mezelf. Binnen met mezelf.

De een is outgoing, de ander meer een huismus. Dat hoeft helemaal geen probleem te zijn, als je maar duidelijk bent.

Rust in m’n kont

Mijn vriend houdt van de bank. En het kastje. Om lekker met zichzelf te zijn. Hij laadt op door de rust. En soms probeert hij mij ook in die rust te krijgen. De introvert die de extravert wat rust probeert te bieden zeg maar. En ik weet dat af en toe even binnenblijven ook goed voor mij is. Dan zit ik soms braaf naast hem op de bank. En ik moet toegeven, wat rust in je kont, en je hoofd, is niet verkeerd. Toch kijk ik dan naar buiten en wil ik eruit. Het voelt alsof ik niet de ruimte heb om mijn armen te strekken en mijn vingers in de frisse buitenlucht te dopen.

Tijd om naar buiten te gaan

Gelukkig accepteren we elkaar daarin. Hij plant bijvoorbeeld niet graag vooruit, terwijl ik het liefst elk weekend een feestje zou plannen. Hij besluit daarom pas wanneer het moment daar is of hij zin heeft om mee te gaan. Zo niet? Dan ga ik lekker alleen. Dat scheelt voor beide kanten tegenwoordig een hoop strijd, ook omdat onze omgeving er inmiddels bekend mee is. En als het dan die koude winter is, en naar buiten gaan net wat minder gemakkelijk is, dan duurt het gelukkig nooit lang voordat ik weer naar buiten kan. Lang leve de seizoenen. En voor nu… Lang leve de zomer! Ik fiets nog even naar de tennisclub.

Suzanne de Gooijer
Tags: buiten