Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Laten we het daar eens over hebben: het hoest-, kuch-, nies- en klaagseizoen

hoest
Jessi Gruszka

Het is hoest-, kuch-, nies- en klaagseizoen jongens. Mocht je er nog niet van op de hoogte zijn, dan heb je denk ik onder een steen geleefd want iedereen hoest, kucht, niest en klaagt wat af. En daar klaag ik dan weer over. Al moet ik toegeven dat ik dit seizoen helaas de dans ook niet heb kunnen ontspringen.

Algehele malaise

‘Ik ben nooit ziek’ roep ik altijd heel hard. En tot voor kort kon ik dat ook zonder groeiende Pinokkio-neus zeggen. Ik had me in de tijd dat ik in mijn huidige baan werk (3,5 jaar nu ongeveer) in ieder geval nog nooit ziekgemeld. Tot begin januari dan. Geveld door de griep zei de dokter. Ja, daar was ik. Bij de dokter. Ellendig voelde ik me. Vreselijk. Hoest, kuch, nies, klaag. Hij moest er een beetje bij lachen, de dokter, toen hij de “diagnose” griep vaststelde. Niet omdat ‘ie het stom vond dat ik langsgekomen was, maar omdat ik ongelofelijk ongeduldig vroeg of er dan echt niks was dat ‘ie voor kon schrijven zodat het please sneller voorbij zou gaan. Nee, heel geduldig ben ik niet. Kon wel 7 tot 10 dagen duren als ik de dokter mocht geloven. Dan kon ik in het ergste geval zomaar nog eens 4 dagen te gaan hebben op het moment van spreken met de dokter. Nog 4 volle dagen van algehele malaise. En zo was het.

Niet goed voor mijn stresslevel

Ik kan me altijd redelijk goed concentreren met herrie om me heen. Kon ik vroeger al. Ik kon gerust een boek gaan zitten lezen tussen het bezoek op een verjaardagsfeestje. Bij wijze van spreken dan hè. Maar nu is mijn collega verkouden. Of grieperig. Wie zal het zeggen. Ik weet in ieder geval één ding zeker: hij is niet thuis. Hij is op kantoor. En ik kan je ook zeggen: een hoestaanval die elke 5 minuten uitbundig plaatsvindt is niét goed voor mijn concentratie, en ook niet voor mijn stresslevel trouwens. Eeuwig lang durende ellende. En na, of tijdens, elke uitbundige hoest- en kuchbui is er standaard ook nog een nies. Waarop alle collega’s vrolijk in koor antwoorden: ‘gezondheid!’ En ik doe mee. Maar heel eerlijk? Ik onderdruk mijn irritatie. En ik weet zeker dat die andere collega’s dat ook doen. Want er is NIKS irritanter dan iemand die wél naar kantoor komt en vervolgens constant in je buurt zit te hoesten en niezen. En er nog over klaagt ook nog.

Mijn vingers en hand klemmen zich samen tot een vuist en ik sta op het punt om iets richting mijn collega te gooien. Mijn toetsenbord ofzo. Om er vanaf te zijn. Van dat gehoest.

De duivel op mijn schouder

Ik voel het tintelen door mijn lijf. Mijn frustratie lijkt wel een soort boosheid, ik durf zelfs te zeggen dat het bijna op een vorm van agressie begint te lijken. Ik. Erger. Me. Rot. Dus om mijn (zeer onvriendelijke, dat weet ik zelf ook wel) agressie te onderdrukken bijt ik op mijn lip. Mijn vingers en hand klemmen zich samen tot een vuist en ik sta op het punt om iets richting mijn collega te gooien. Mijn toetsenbord ofzo. Om er vanaf te zijn. Van dat gehoest. En met mijn toetsenbord kan ik toch niet vooruit nu ik dankzij mijn collega nul komma nulnulnulnulnul concentratie heb.

Lees ook: De duivelse generatie die millennials heet

Omdat ik weet dat bovenstaande niet echt sociaal wenselijk gedrag is, en ik geen aap ben, doe ik als alternatief mijn iPhone-oortjes maar in en tik ik het volume driftig omhoog. De blokjes in mijn volume pop-up schermpje veranderen van wit naar geel (let op: hard) naar rood (let op: doofheid ligt op de loer). Het agressieve duiveltje op mijn schouder hoor ik dus niet meer. Ik hoor het overigens ook niet meer als een collega iets aan me vraagt (iets dat wild zwaaiende aandachttrekkerij tot gevolg heeft). Nee, ik hoor niets, behalve mijn muziek. HUTSSS! Wat een feest. Maar hey, hoor ik daar nu mijn collega NOG STEEDS door mijn muziek heen hoesten? Kan. Niet. Waar. Zijn.

Go home, please

Ik zie geen uitweg. Er zit niets anders op dat het gehoest, gekuch, genies en geklaag om me heen te accepteren voor wat het is. Zelfs op volume ‘let-op-je-wordt-doof’ hoor ik het nog. Ik schrijf me denk ik maar in voor een cursus anger management. Al heb ik ook een alternatief bedacht: als alle hoestende, kuchende, niezende en klagende (in samenhang) collega’s van Nederland zich voortaan gewoon ziekmelden als ze dat ook zijn óf fijn vanuit huis werken als ze niet ziek genoeg zijn om zich ziek te melden, dan is alles opgelost. Beter voor iedereen. De zieke is sneller beter, want: rust. En de niet-zieke op kantoor kan geld besparen, want: geen loze uitgave voor een cursus anger management. Oh, en de niet-zieke kan ook lekker doorwerken natuurlijk. Eind goed, al goed.

Jessi Gruszka