Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Laten we het daar eens over hebben: lunchdates

lunchdate
Jessi Gruszka

Soms kijk je ’s ochtends in je werkagenda en zakt de moed je meteen in de schoenen. Je hebt vandaag een lunchdate op het werk. Dit kan toch niet waar zijn… Om 12 uur. Een lunchdate. Je kijkt nog een keer. Jawel, hét moment van de dag waar je al vanaf de laatste hap van je ontbijt naar uitkijkt is nu in één klap verpest. En die afspraak ook trouwens.

Ik neem net een hap van mijn broodje en ineens hoor ik: “…wat vind jij?”. Al mompelend en brommend probeer ik te formuleren dat ik mijn mond vol heb. En van mijn moeder heb ik geleerd: met je mond vol praat je niet. “Even wachten. Even mijn mond leegeten.” Geeft me ook even tijd om na te denken wat ik in godsvredesnaam voor antwoord ga formuleren trouwens, want heel eerlijk gezegd was ik vooral bezig met het zorgvuldig beleggen van mijn broodje. Beetje rucola, wat filet americain, augurkjes snijden, kappertjes evenredig verdelen… “Ik, eh, ja, ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Lastig. Kun je me misschien nog wat extra context geven?

Constant bewust timen wanneer je een hap in je mond stopt (‘oh, nee, nog niet’) of je kauwskills in de derde versnelling zetten (‘help, ik moet bijna reageren’), dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Ik kan het gewoon niet, een afspraak en lunch combineren. Als ik eet, dan eet ik. Wat dat betreft ben ik net een vent. Over koetjes en kalfjes praten, prima. Flauwe grappen? Ook prima. Daar heb ik niet zoveel hersenencapaciteit voor nodig. Maar zodra het over werkgerelateerde zaken gaat, haak ik af. Ik wil gewoon genieten van mijn lunch, zodat ik er de hele middag weer op kan teren. Tot het moment van avondeten zich weer aandient. Liefde, ook voor werk, gaat nou eenmaal door de maag.

Maar andersom geldt hetzelfde hoor. Ik ben dan wel een vrouw -dus fervent multitasker– maar eten en tegelijkertijd praten is gewoon niet mijn ding. En niet netjes, ik zei het net al: je mag niet praten met een volle mond. Maar constant bewust timen wanneer je een hap in je mond stopt (‘oh, nee, nog niet’) of je kauwskills in de derde versnelling zetten (‘help, ik moet bijna reageren’), dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Dus elke keer weer vraag ik me af: wie heeft dat eigenlijk ooit bedacht? Een lunch en afspraak ineen. Ik kan je één ding met zekerheid zeggen: ik ben het niet geweest. Ik zie er geen enkel voordeel in. Twee vliegen in één klap? Niet bepaald. Wat mij betreft komt het eerder in de buurt van ‘de plank volledig misslaan’. Aan het einde van ‘de lunchdate’ weet ik én niet waar mijn ‘date’ het over heeft gehad én ik heb geen aantekeningen (want, oh ja, schrijven en eten gaat ook al niet samen) én ik heb niet genoten van mijn lunch.

Ik probeer het echt wel eens, hoor. Echt. Zo moeilijk ben ik nou ook weer niet. Maar dan zit ik dus aan het einde van ‘de lunchdate’ met een teleurgesteld gezicht aan tafel, vergezeld door een vol bord met een lichtelijk uitgedroogd broodje met verlepte rucola en langzaam bruin wordende filet americain. Dat broodje dat eens zo overheerlijk bedoeld was. En waar ik al vanaf het ontbijt naar uitkeek, trouwens.

Jessi Gruszka