Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Laten we het daar eens over hebben: nieuwjaarsgekus

remsporen
Jessi Gruszka

Misschien heb je ‘m al gehad of misschien staat ‘ie nog op de planning, maar je kunt er niet omheen: de jaarlijkse nieuwjaarsborrel. Of ontbijt. Of koffiemomentje. Wat het ook is, alle nieuwjaarsactiviteiten hebben één ding gemeen: awkward nieuwjaarsgekus. Vooral met die ene collega waar jij totaal niet op zit te wachten. En hij wel op jou…

Je ziet ‘m van een afstandje al aankomen. Big smile. Grote stappen. Hij komt recht op je af. Hij komt steeds dichterbij. Je kijkt om je heen. Zoekt een vluchtroute. Een nooduitgang. Iemand met wie je snel ongelofelijk druk in gesprek kunt raken. Poging mislukt. Hij is nog één stap van je verwijderd. Je besluit de ultieme truc toe te passen, je steekt je hand uit en strekt je arm volledig. Zo gestrekt als maar kan. Dan kan diegene tegenover je in ieder geval niet te dichtbij komen. In ieder geval niet zo dichtbij dat er drie kussen uitgewisseld kunnen worden.

De collega’s die ik normaal gesproken ook zelden spreek hoef ik niet nu ineens met drie kussen te begroeten omdat het toevallig op een specifieke dag 12 uur ’s avonds is geweest waardoor het nu een ander jaar is.

Bij ons op kantoor wordt er al voorafgaand aan de nieuwjaarsborrel duidelijk gecommuniceerd over nieuwjaarsgekus: liever niet. In de uitnodiging staat letterlijk: ‘Vanwege de grote hoeveelheid collega’s is het natuurlijk prima om elkaar alleen met de hand het beste te wensen.’ Je zou dus denken dat collega’s het bij een handje houden. Ik bedoel, hoe duidelijk kan de boodschap zijn? Niet duidelijk genoeg dus blijkbaar, want er blijven collega’s bij die het proberen. Die hun kans grijpen. Zo lijkt het. En dan met name collega’s van andere afdelingen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het prima om mijn directe collega’s met drie kussen een gelukkig nieuwjaar te wensen. Maar de collega’s die ik normaal gesproken ook zelden spreek hoef ik niet nu ineens met drie kussen te begroeten omdat het toevallig op een specifieke dag 12 uur ’s avonds is geweest waardoor het nu een ander jaar is. Geen geldige reden tot misplaatste intimiteit wat mij betreft.

Gevolg is dat veel collega’s die niet zitten te wachten op dat awkward moment dan maar wegblijven bij de nieuwjaarsborrel. Zorgen dat ze op die dag nog een dagje vrij zijn bijvoorbeeld. Of het zogenaamd ineens heel druk hebben en écht niet achter hun bureau weg kunnen. Dat kan niet de bedoeling zijn toch? Ik stel daarom voor om nu, hier, bij deze, gezamenlijk af te spreken om te stoppen met dat onnodige gekus. En nu we het er toch over hebben: wat mij betreft hoeft dat hele ‘de beste wensen voor het nieuwe jaar’ ook niet meer. Laten we gewoon gezellig samen een borrel drinken, een koffietje of theetje slurpen, een gebakje eten of een croissantje met chocoladepasta naar binnen werken (daag goede voornemens). Dan zijn we meteen van heel het gedoe af. Geen neppe wensen, geen awkward gekus, geen strek-je-arm-trucs en geen onnodige verlofdagen meer opnemen. Gewoon een gezellig momentje met je collega’s. Daar was het uiteindelijk voor bedoeld toch? Ik ben voor!

Jessi Gruszka