Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Life in plastic isn’t fantastic

plastic
Marleen Ceelen

Tanken. Ik heb er een bloedhekel aan. Hoe verder de brandstofmeter naar beneden gaat, hoe meer ik hem negeer. Zelfs als het lampje al een tijdje brandt en de piep heeft geklonken, probeer ik de meter te negeren. In de hoop dat mijn man zo lief is te gaan tanken. Meestal werkt deze strategie, maar helaas niet altijd.

Manlief rijdt sinds kort een leaseauto van de zaak. Noodgedwongen sta ik daarom steeds vaker zélf bij een tankstation met onze eigen auto. Zoals laatst op een vroege maandagochtend. Mét in mijn hand een lekkend handvat van de benzinepomp. De pomphouder had netjes een briefje op de pomp geplakt: Pomp lekt. Dat briefje was dubbel geklapt door de wind en niet leesbaar. En daar stond ik dan, in een plasje benzine met een vieze, stinkende hand. Bah!

Nooit meer tanken en minder vlees

Opnieuw dacht ik: die elektrische auto moet er komen, nog dit jaar! Nooit meer hoeven tanken lijkt mij ideaal. Bovendien voelt het steeds minder goed om een benzineauto te rijden. We proberen milieubewust te leven. Voor zijn werk realiseerde mijn man duurzame projecten zoals de bouw van een waterzuiveringsinstallatie die schoon water en energie levert en hij zorgde voor de realisatie van windmolens die bedrijven van energie moeten gaan voorzien. Twee benzineauto’s op de oprit, dat past gewoon niet bij het plaatje! Elektrisch gaan rijden is een mooi doel voor 2019. Zeker omdat we de elektrische energie met onze eigen zonnepanelen opwekken.

Ik opende de verpakking van de vegetarische rookworst (dubbel plastic, hoezo goed voor het milieu) en… de kleur, de structuur, de geur… Ik had hem als squishy cadeau kunnen doen bij een kinderfeest.

Lees ook: Wereldverbeteraar in de dop

Minder vlees eten, dat was ons doel voor 2018. Met vallen en opstaan zijn we daarin geslaagd. Sinds kort hebben we zelfs een vegetarische kookclub. Een belangrijke les die we hebben geleerd, is dat je de vleesvervangers vaak beter kunt ontwijken. Neem nu de vegetarische rookworst van een niet nader te noemen merk. Mijn man deed de wekelijkse boodschappen en de nieuwsgierigheid won het van het verstand. Of liet hij zich leiden door de gratis ijskrabber die hij bij aankoop van twee producten kreeg? Anyway, met twee vegetarische rookworsten en het oranje plastic prul in de boodschappenkrat kwam hij thuis.

Een beter milieu begint bij jezelf

Later die week maakte ik een ovenschotel met zoete aardappel en zuurkool. Een favoriet recept bij ons thuis. Een rookworst van de plaatselijke slager is normaal gesproken de finishing touch. Dit keer zou dat dus voor het eerst de vegetarische versie zijn. Ik opende de verpakking (dubbel plastic, hoezo goed voor het milieu) en… de kleur, de structuur, de geur… Ik had hem als squishy cadeau kunnen doen bij een kinderfeest.

Hoe het afliep met het plastic prul? Mijn man baalde dat hij zich had laten verleiden tot het meenemen ervan, op de dag van de grote klimaatstaking door middelbare scholieren nota bene. Een wijze les voor iemand die duurzaamheid hoog in het vaandel heeft staan. Gelukkig bevindt onze zoon zich met zijn bijna vijf jaar in zijn creatiefste levensfase én is oranje zijn béste lievelingskleur. De plastic ijskrabber krijgt vast en zeker een mooi plekje in één van zijn zelfgebouwde ridderkastelen, knuffeluitkijktorens of egelhuizen.

Marleen Ceelen
Tags: cliches