Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Mannen gaan voor geld, vrouwen voor geluk

Jessi Gruszka

Mannen gaan voor geld, vrouwen gaan voor geluk. Om maar met de deur in huis te vallen. Dat verzin ik niet zelf, dat blijkt uit onderzoek. Waar het vrouwen draait om de juiste werkprivébalans, reisafstand, collega’s en een uitdagende werkinhoud, gaat het mannen kort gezegd maar om één ding: money, money, money. Weet je nog dat Madonna zong over material girls? Misschien had ze beter kunnen zingen over material boys…

Oké, ik zal een klein beetje nuance aanbrengen: bij mannen draait het om goede primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden. Inderdaad, onder andere een goed salaris. Maar ook: goede doorgroeimogelijkheden (lees: promotie, lees: aanzien, lees: salaris). Daarnaast willen ze werken in een financieel gezonde organisatie en vinden ze een auto van de zaak ook érg belangrijk. En vergeet de compensatie voor het overwerken niet.

De discussie geld of geluk

Ik herken het wel. Bij ons thuis vindt de discussie ‘geld of geluk’ met enige regelmaat plaats. Als er weer een salarisonderhandeling aankomt of als mijn vader grappend zegt dat hij mijn salaris zal verdubbelen als ik ‘please’ voor hem kom werken. En hoewel ik het leuk zou vinden om voor/bij mijn vader te werken -zie ik ‘m ook weer wat vaker- heb ik nu eenmaal niet veel affiniteit met het product dat hij verkoopt. En dat vind ik dus wél belangrijk.

Misschien is dat ook wel de reden dat mijn vriend vaker promotie maakt en meer verdient, mijn vader zijn eigen bedrijf runt en ik in loondienst 40 uur in de week kom werken om vervolgens privé al mijn verdiende centen over de balk te smijten. ‘Maar hey, ik heb wel leuke collega’s!’

Maar elke keer als ik dat zeg kijken mijn vader en mijn vriend me aan alsof ze water zien branden. Alsof ik gek ben geworden. Alsof ze willen zeggen: “Hallo, een verdubbeling van je salaris! Pak je spullen en ga!” Ik probeer ze dan uit te leggen dat ik happy ben in mijn huidige werk, dat ik mijn werk inhoudelijk leuk en uitdagend vind, dat ik mooie kansen krijg, dat ik in vijf minuten fietsen op mijn werk kan zijn (niet dat ik mijn auto ooit daadwerkelijk inruil voor de fiets, maar toch) en dat ik superleuke collega’s heb. Meer dan een verbaasde blik als reactie kan ik vaak niet terugverwachten.

Misschien is dat ook wel de reden dat mijn vriend vaker promotie maakt en meer verdient, mijn vader zijn eigen bedrijf runt en ik in loondienst 40 uur in de week kom werken om vervolgens privé al mijn verdiende centen over de balk te smijten. ‘Maar hey, ik heb wel leuke collega’s!’ Tja, je kunt het ze niet helemaal kwalijk nemen als ze me verdwaasd aankijken.

★ We kunnen als vrouwen nog wel wat leren van mannen als het gaat om zelfkritiek en perfectionisme. Emmy schreef daar eerder al eens deze column over. ★

Wat als er ooit kindjes komen?

Dus ik ben al een typische vrouw als het om carrière maken gaat. Niet per se even handig als je een gouden toekomst voor jezelf voor je ziet. Want daarvoor is het makkelijker om voor geld en aanzien te gaan dan voor werkgeluk. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de grote tergende (vrouwen)vraag: wat als er ooit kindjes komen? Uiteindelijk ben ik toch degene van ons twee die het kindje dan zal dragen, ervan zal bevallen en van de bevalling moet herstellen. En wie weet voel ik dan wel de behoefte om 32 uur te gaan werken in plaats van 40. Wie zal het zeggen? Ik riep toen ik klein was dan wel heel feministisch (en in angst voor de bevalling, vooral dat) dat ik ‘pas kinderen wilde als mannen baby’s kunnen krijgen’, maar ondertussen weet ik wel dat dit nooit gaat gebeuren… Dus heb ik er voor de toekomst toch maar mooi rekening mee te houden.

#Girlboss

Ik krijg er wel eens de kriebels van. Alsof het leven ophoudt bij een kind. Alsof je carrière nooit van de grond zal komen omdát je een vrouw bent, omdát je nu eenmaal andere dingen in het leven belangrijker vindt dan geld en aanzien. Zeker omdat ik zelf ook wel ooit denk dat er méér in mij zit. Ik vind niet dat ik onderdoe voor mijn mannelijke collega’s, zeker niet, en ik heb al meer dan eens overwogen om voor mezelf te beginnen. Om #girlboss te worden. Maar altijd slaat de kriebel toe, de twijfel. Die leuke collega’s, het veilige dat ik heb opgeven voor het onzekere… Wil ik dat wel echt?

Nice girls don’t get the corner office

Was ik dan maar een vent. Durfde ik maar, zonder twijfel, in mezelf te geloven. Was ik maar zo verliefd op mijn eigen (innerlijke) spiegelbeeld, iets wat mannen wel van nature lijken te hebben. Trok ik me maar niks aan van anderen… Dus misschien wordt het tijd om dat haantjesgedrag van onze natuurlijke tegenpool eens wat beter te gaan bestuderen, om voor mezelf wél dat vijfjarenplan op een rij te zetten, om mijn ambities uit te spreken, om er gewoon voor te gaan. Think like a man, zeg maar. Wie weet wat het me oplevert. Ik kan het altijd proberen.

★ Salarisonderhandelingen, mannen zijn er nu eenmaal beter in dan vrouwen. Hoe komt dat toch?

Ons geheim

Niet om het geld hoor, maar om mijn eigen geluk, want het dominante stuk van mijn karakter heeft stiekem toch ook wel wat geldingsdrang. Ik wil gezien worden, ik wil er wat van maken, ik wil me bewijzen. Maar als we dan toch mannelijk bezig zijn, mag daar best een mooi salaris tegenover staan. Niet om het geld, maar om de waardering, want aan het eind van de dag maakt geld je niet gelukkig (al is het wel ‘verrekes’ handig). Dat weten al die mannen alleen nog niet. Ssst, ons geheimpje.

Bron: Intermediair

Jessi Gruszka
Tags: MV