Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Met een stalen gezicht, en tranen met tuiten

spiegelbeeld
Loes Brouwer

Ik krijg wel eens te horen dat ik nonchalant overkom. Dat het lijkt alsof dingen mij niet raken. Terwijl de werkelijkheid is dat ik een knoop in mijn maag heb. En dat de tranen thuis rijkelijk stromen. Het beeld dat anderen van mij hebben, lijkt dus niet echt overeen te komen met het beeld dat ik van mezelf heb. Wanneer mijn oom zegt “Met ons Loeske gaat het toch altijd goed? Waar moet die nou ooit stress van hebben?” zet dat me aan het denken.

The mirror has two faces

Toeval of niet, wanneer ik hoor dat het thema van september ’spiegel’ is, lig ik opgerold in een deken (ja, het is zomer, maar ik blijf een koukleum) de ouderwetse nineties film ‘The Mirror Has Two Faces’ op Netflix te kijken. De spiegel heeft twee gezichten. Klopt. Zo heb ik ‘s ochtends als ik direct na het opstaan in de spiegel kijk toch een wat ander gezicht dan wanneer ik even later de deur uitloop om naar mijn werk te gaan. Iets met foundation, mascara en nog wat ander spul.

Maar wat veel belangrijker is, als ik in de spiegel kijk, zie ik mezelf zoals ik naar mezelf kijk. Dat hoeft niet te zijn wat anderen zien. Dat geeft ruimte voor goede, leuke gesprekken en andere inzichten. Want: waarom zie jij jezelf anders dan sommige anderen en hoe komen zij aan dat beeld van jou? Ligt dat aan je eigen houding en gedrag of aan het onvermogen van de ander om objectief te kijken? En wanneer ken je jezelf nu echt? Als je heel vaak de bevestiging krijgt dat het beeld dat je van jezelf hebt overeenkomt met wat anderen van je hebben? Of als het beeld misschien niet helemaal overeenkomt, maar je wel inzicht hebt in het waarom?

Lief. Schattig. Lacht altijd. Hoe vaak ik dat wel niet te horen heb gekregen. Dat laatste is zeker waar. Ik lach vaak. Ik ben een blij en enthousiast persoon. Maar ik ben wel veel meer dan dat.

Pokerface

Als ik het op mezelf betrek weet ik dat hoe ik mezelf zie niet altijd overeenkomt met hoe anderen mij zien. Zoals ik al benoemde krijg ik soms te horen dat ik nonchalant overkom, dat het lijkt alsof weinig me écht raakt. Dat komt niet altijd even goed over. Een wijze les voor mij? Me veel meer uitspreken. Zaken benoemen zoals ze zijn. Emoties, en dan vooral boosheid en verdriet, veel meer uiten.

Ben jij je bewust van hoe je overkomt op anderen? En van hoe jouw communicatie overkomt op anderen?

En het klopt dat ik bepaalde zaken wellicht te makkelijk af kan doen. Dat ik soms iets teveel relativeer. Al denk ik dat mijn uitstraling er ook zeker mee te maken heeft. Lief. Schattig. Lacht altijd. Hoe vaak ik dat wel niet te horen heb gekregen. Dat laatste is zeker waar. Ik lach vaak. Ik ben een blij en enthousiast persoon. Maar ik ben wel veel meer dan dat. Ik zie veel meer van mezelf in mijn spiegelbeeld. En misschien moet ik dat dus wat meer laten zien. Hoe moeilijk dat soms ook is voor mij, ik vind het wel noodzakelijk. Zeker in het verleden heb ik gemerkt dat het etiket ‘lief en schattig’ ervoor zorgt dat je niet altijd even serieus wordt genomen. Nu neem ik mezelf ook niet zo serieus, maar het zou toch fijn zijn als bepaalde anderen dat, op bepaalde momenten, wél doen.

Slaan of bedanken?

En natuurlijk ligt het niet altijd aan jezelf, maar zeker ook aan de ander. Sommigen willen en/of kunnen nu eenmaal niet verder kijken dan wat ze (denken te) zien. Vooroordelen zullen er dan ook altijd zijn. En iedereen heeft ze. Jij. En ik. Maar besef goed: het spiegelbeeld dat een ander van zichzelf ziet is niet altijd wat jij ziet. Dus waarom meteen oordelen? Leer eerst die persoon écht kennen. En ja, misschien kom je daarna tot dezelfde conclusie, zie je hetzelfde spiegelbeeld. En misschien ook niet. Dat is niet erg. Al trof ik laatst een oude kennis die erachter kwam dat ik kinderen heb. “Oh?!”, zei hij vol verbazing, “ik vind jou he-le-máál geen moeder van drie.” Hmm, moest ik ‘m nou slaan of bedanken?

Loes Brouwer
Tags: spiegel