Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Mijn tweede naam is Rupsje Nooitgenoeg

Rupsje Nooitgenoeg
Jessi Gruszka

Winkelen. Ik noem het mijn hobby. Mijn moeder noemt me koopverslaafd. Potato potahto, tomato tomahto, ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen. Een dag geen pakketje, is een dag niet geleefd. Die vette rok in panterprint, die gouden cowboylaarsjes die ik al héél lang wilde (twee hele weken om precies te zijn), die gele top met mouwtjes zoals ook sneeuwwitje had of die paar vrolijke gekleurde shirtjes uit de sale (want: ‘handig voor erbij’), noem het op en ik heb het al besteld voordat jij met je ogen hebt kunnen knipperen.

Wat een diva!

Mijn kast puilt uit. Of nou ja, kast. Ik heb een kledingkamer. Dat was één van mijn voorwaarden bij het kopen van ons huis: een kamer voor mijn kleding en schoenen. Jezus, wat een diva. Ja. Maar ik ben er zo blij mee. Nog iedere dag als ik er binnenloop geniet ik ervan. Een soort snoepwinkel, maar dan met kleding. Jurkjes in alle kleuren van de regenboog, schoenen van bikerboots tot naaldhakken en een heel scala aan statement oorbellen. I love it. Toch kan ik me goed voorstellen dat een ander denkt: holy moly, wat een Rupsje Nooitgenoeg. Is genoeg op een gegeven moment ook niet gewoon genoeg?

Enough is enough is enough is enough

Maar ‘genoeg’ lijkt niet echt in mijn woordenboek voor te komen. Bij een nieuw paar laarzen hoort in mijn hoofd nou eenmaal een hele nieuwe garderobe. En als ik op vakantie ben geweest is de volgende vakantie het liefst binnen een week na terugkomst weer geboekt. Als ik een nieuw kussentje wil kopen voor op mijn nieuwe bank, dan koop ik er meteen 20 – ‘want dat staat zo gezellig’. Komt The Hills met een nieuw seizoen (omdat de rest van het boek steeds maar ‘unwritten’ bleef)? Bingewatchtime! En wordt er een borreltje met vrienden of collega’s voorgesteld? Dan heb ik al aangeboden om het bij mij te doen voordat een ander zijn mond open kan doen om iets te zeggen. Want ook als het gaat om een borrelplank: enough is never enough. En dan regel ik het liever zelf. Dan weet ik in ieder geval zeker dat ik niks tekortkom.

Ik heb de neiging om alles naar me toe te trekken, me er helemaal in onder te dompelen en me als een Rupsje Nooitgenoeg door de ‘hobby van dat moment’ heen te vreten. Ik ga mezelf eraan te buiten.

Tot in de puntjes

Ik heb de neiging om alles naar me toe te trekken, me er helemaal in onder te dompelen en me als een Rupsje Nooitgenoeg door de ‘hobby van dat moment’ heen te vreten. Ik ga mezelf eraan te buiten. Dan weet ik dat het goed gaat, dat ik genoeg heb, dat ik de controle heb en dat het perfect wordt. Naar mijn maatstaven in ieder geval. Zo ontbreekt er dus nooit iets aan mijn garderobe, aan mijn borrelplank en aan mijn vakanties. Tot in de puntjes uitgezocht en verzorgd.

★ Het is niet alleen een kwestie van ‘meer, meer, meer’ natuurlijk, maar ook een vorm van expressie. Daarover had Jessi het eerder al in haar column over glitters en panterprint. ★

Met trillende handjes

Ook op het werk werkt het voor mij zo. Is er een leuk creatief project? Of moet er een teamuitje geregeld worden? Ik moet me als een soort verslaafde, met hartkloppingen en trillende handjes en alles, inhouden om niet te roepen: ‘IK DOE HET WEL! IK DOE HET WEL!’ Ik word gewoon overenthousiast. Ik zie iets waarin ik me kan onderdompelen, waar ik iets moois van kan maken, waar ik zoveel mogelijk uit kan halen, waar ik ‘meer’ van kan maken dan iemand anders misschien doet en waar ik volledig de controle over kan hebben. Ik kan niet wachten. Tot ik mezelf zo verlies in het ‘meer, meer, meer’ dat ik de controle juist weer kwijtraak. Dat ik mijn enthousiasme kwijtraak omdat ik te veel hooi op mijn vork heb genomen, dat het misschien toch niet zo goed bij me past en ik mijn strategie steeds moet aanpassen en ik mezelf voorbijloop.

Binge-anything!

Dat ik laarzen koop en heel mijn garderobe erop aanpas en de stijl toch niet helemaal mijn ding blijkt te zijn, dat ik me verlies in honderden mooie hotels en de vakantie vervolgens drie keer zo duur uitvalt. En dat ik aan het eind van de maand geen salaris meer heb door nieuw aangemeten kledingstijlen, vakanties naar nieuwe, onbekende bestemmingen, borrelplanken inclusief nieuw borrelgereedschap en –servies (want als je het doet moet je het wel goed doen) of andere tijdelijke hobby’s. Bingewatching? Nee, voor mij meer binge-anything!

Rupsje Nooitgenoeg

Genoeg is in mijn woordenboek nou eenmaal nooit genoeg. Maar weet je, zolang ik besef dat ik de controle weleens kwijtraak als ik mezelf weer eens aan iets te buiten ga, het kan betalen en er een halt toe kan roepen als het echt nodig is, zie ik het probleem niet zo. Ik krijg er heerlijke energie van en: I love it. En wordt het even teveel? Draai ik eventjes helemaal door? Ben ik misschien iets té veel diva? Dan daag ik mezelf gewoon uit om een maand minder uit te geven aan winkelen. En dat is dan ook weer leuk, want ook voor mijn spaarrekening geldt: genoeg is nooit genoeg.

Jessi Gruszka
Tags: buiten