Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Niet lullen, maar poetsen! Maar dan andersom…

introvert
Emmy Lapré

Praten. Nou ja, kletsen. En dan eigenlijk over niks. Het gelul, anders kan ik het niet noemen, dat er om mij heen geproduceerd wordt op een zeldzame treinreis is ongekend. Even bijpraten, voordat je elkaar over een half uur live ziet. Wat er vanavond op het menu staat? Het is half 8 ’s ochtends! En dan hoor ik ook nog gekakel over die hete chick van gisteravond op de achtergrond. Stilte a.u.b.!

Mijn woorden zijn op

Confession: ik ben niet zo van het kletsen. Niet dat ik het niet kan, maar het zit wat minder in mijn natuur om dat te doen. In de trein ga ik liever een uurtje scrollen door mijn telefoon. Thuis pak ik er snel een boekje bij om tot rust te komen. Een avondje alleen thuis is mijn powerbank. En als ik ook maar een beetje moe ben, of op een rustige zondag met een wat zwaar en duf hoofd op de bank lig, dan hoor je mij wat minder. Of helemaal niet. Ik kan er niks aan doen. Ik heb gewoon niet zoveel woorden te vergeven op een dag, dus ze zijn bij mij een heel stuk sneller op.

Zij zijn die types die iedere dag de hoofdprijs in de categorie ‘lullen’ winnen zeg maar. Op een feestje staan ze altijd een of andere briljante anekdote te vertellen.

All we ever hear from you is blah blah blah

Introvert noemen ze mijn type mens. Mensen die energie krijgen door in zichzelf te keren en alleen te zijn. Anderen, extraverten, laden zich op door onder de mensen te zijn. Zij zijn die types die iedere dag de hoofdprijs in de categorie ‘lullen’ winnen zeg maar. Ze bellen vrienden op om een lege avond in de agenda te vullen. Even bijkletsen. En op een feestje staan zij een of andere briljante anekdote te vertellen. Al helemaal briljant verteld. Zij hebben vaak ook het hoogste woord in een vergadering. Of hebben gewoonweg altijd wat te zeggen. Maar of het de moeite waard is dat er zó veel woorden gebruikt worden? Daar twijfel ik over.

Ik wou dat ik jou was

Privé hou ik van jullie. Jullie mensen die zo anders zijn dan ik. Ik hang aan jullie lippen tijdens een rondje verhalen vertellen en hou van jullie omdat jullie het feestje áltijd maken. Op mijn werk zou ik alleen willen dat ik net als jullie was. Ik heb vaak gedacht over waarom ik niet meer zoals jullie ben. Als je om je heen kijkt lijken extraverte mensen namelijk succesvolle mensen te zijn. Die hogerop komen in hun loopbaan en het sneller “maken”. Helaas is het mijn natuur om niet al te veel te zeggen. Wanneer ik iets vind, heb ik niet ‘jullie’ ballen om het te zeggen. En dan vraag ik me af waarom ik niet zoals ‘die ander’ kan zijn. Maar in mijn hoofd gebeurt er wel van alles. Al die uiteraard fantastische zeer Albert Einstein-achtige ideeën komen er gewoonweg niet vaak genoeg uit. En dan ook niet precies zoals ik dat in mijn hoofd bedacht had. Frustrerend, want daarom deel ik mijn gedachten dus niet altijd. Zeker niet met de mensen die er daadwerkelijk iets aan hebben. Niet per se handig, niet per se nodig.

Jij wat meer poetsen, ik wat meer lullen

Het roer mag dus om. Bij beide partijen als het aan mij ligt. Zij wat meer poetsen, ik wat meer lullen. Als ik dan iets zeg, hou dan in je achterhoofd dat ik dus een stuk minder woorden per dag heb om te gebruiken. Ik kies ze zorgvuldig en denk daarom net iets langer na welke ik zal kiezen. Wanneer ik gekozen heb, dan vind ik het super fijn als de ruimte er is om ze uit te spreken. Als jullie iets willen zeggen, misschien een uitdaging om eens wat minder woorden te gebruiken? Stick to the point. Blijft er daarna tijd over om ergens anders over te praten. Of kletsen. Lullen dus. Mag ook van mij. Af en toe dan. Om bij te komen van dat ‘out of my comfort zone-gedrag’ dat we aan elkaar laten zien, kunnen we om op te laden lekker onszelf zijn. Dus gaan jullie lunchen met die collega die je al een tijdje niet gesproken hebt en hoor ik jullie lachen, gieren en brullen. Dan pak ik wat me-time en zorg ik ervoor dat niemand me even kan storen. Kunnen we er over een paar minuten weer samen tegenaan.

Emmy Lapré
Tags: niks