Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2019 WORKERBEE

Column van

Op het randje van…

burn-out
Suzanne de Gooijer

Eén keer in de maand een nieuw fitnessprogramma, één boek in de drie weken uitlezen, elke avond mediteren, één keer in de maand op date met mijn vriend, op mijn vrije (?) avond borduren, één keer in de twee weken naar de film, één keer in de maand naar een concert, columns schrijven… Je wordt er al moe van als je het leest, niet?! Toch probeer ik elke keer weer variatie in mijn agenda aan te brengen. Want blijkbaar ben ik, als Waterman, dol op alles wat nieuw en anders is.

Een erg gestructureerd leven vol strakke regels maakt mij niet gelukkig. Het ergste wat mij kan overkomen is sleur. Ik ben nu eenmaal dol op avontuur en afwisseling. Dat geeft mij het gevoel dat ik leef. Maar dat geeft mij ook het gevoel dat ik -bij tijd en wijle- uitgeput ben en neer wil vlijen op de bank als een pakje smeerkaas. But, I can’t do it! Hoe doen anderen dat? Alles combineren én rust pakken?

Roepende in de woestijn

Ik heb een klein dieseltje in mij en als deze eenmaal op gang is, is deze moeilijk weer uit te schakelen. Dan kan ik pas rust nemen wanneer ik ook écht naar bed wil en alles uit mijn avond heb gehaald wat ik wilde. Het is nogal een dingetje voor mij om mijn grenzen te bewaken. Ik ben er zelfs knap beroerd in. En ik heb zo’n vermoeden dat ik weet waar dat zich manifesteert. Ik weet namelijk überhaupt niet waar mijn grenzen liggen, hoe ze eruitzien en hoe lang ze mij al terug aan het fluiten zijn.

Gelukkig wist mijn goede vriendin zich knap staande te houden en kapte resoluut een paar dreigende armen van het 8-armige monster af voordat deze haar mee het onbekende insleurde.

Afgebrand

Al jaren dender ik lekker door mijn leven. Maar nu ligt er in deze levensfase, en tegenwoordig steeds jonger, een burn-out op de loer. Laatst probeerde het monster genaamd burn-out al toe te slaan in mijn zeer naaste vriendenkring. Wij, of nou ja vooral zij, keken het lelijke beest zo in de ogen aan. Een meedogenloos, sluipend monster dat je, tergend langzaam, bij je voeten zo het drijfzand in trekt. Gelukkig wist mijn goede vriendin zich knap staande te houden en kapte resoluut een paar dreigende armen van het 8-armige monster af voordat deze haar mee het onbekende insleurde. Zoveel respect voor haar, voor hoe ze dat wist te ontwijken.

Lees ook: Oude gewoontes openen geen nieuwe deuren

Sleur ‘m!

En voor zover ik weet ervaar ik gelukkig (nog) geen klachten, maar… Je bent zo de grens over, zonder dat je het heel bewust in de gaten hebt. Dat heb ik al voor mijn ogen zien gebeuren. Er zit voor mij dus maar één ding op: omarm de sleur en kies! Mijn vriend is hier al master in. Zorgvuldig kiest hij zijn televisieprogramma’s. Er is geen televisieprogramma dat zijn geheimen nog niet heeft blootgesteld aan hem. Soms moet ik dus even terug naar de basis en naast hem op de bank een potje niksen, relaxen en misschien wel een potje borduren. Want het schijnt dat de sleur en routine ervoor zorgen dat dagelijkse zaken draagbaarder worden en juist minder stress opleveren. Wat betekent dat we, na de dagelijkse routine, er gewoon weer samen op uit kunnen om onze grenzen te verleggen.

Hoewel ik mijn grenzen langzaamaan weet te ontdekken, ben ik wel erg benieuwd hoe jullie met jullie grenzen omgaan. En: wat helpt jou om af te remmen, uit te rusten of verplicht te niksen? Dus: waar kies jij tussen en voor?

Suzanne de Gooijer
Tags: grenzen