Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Ruzie met collega’s? No thank you!

ruzie
Emmy Lapré

Een kamer met twee mensen erin. Collega’s. Eén medewerker en één leidinggevende. Ze hebben een gesprek met elkaar. De emoties lopen zo hoog op dat de leidinggevende het gesprek moet stopzetten. De medewerker kan zich namelijk niet beheersen en roept iets wat ze beter niet had kunnen zeggen. Het is oneerlijk, onwaar en vol emotie. Welkom in de wereld die we samenwerken noemen.

Een bijzondere, andere wereld

Dit is een gesprek dat weleens voorkomt op de werkvloer in een wereld waarin zorgen voor de mens centraal staat. Het is een bijzondere, andere wereld waarin samenwerken soms een hele andere betekenis heeft. Zo heb ik begrepen, want dit gesprek heb ik niet gevoerd. Ik ken de wereld van de zorg niet, behalve dat ik er kort van geproefd heb tijdens één van mijn bijbaantjes waarbij ik direct merkte dat dit niet zo mijn ding is. Ik ben dan wel groen van aard, maar lichamelijk zorgen voor anderen? No thank you. Harmonie en conflict vermijden (we moeten het wel allemaal leuk hebben met elkaar); dát is mijn groene kant.

Waar mijn oren van gaan klapperen

Ik werk in een zakelijke omgeving. Bij ons gaat het om mooie dingen bereiken met leuke mensen en hiermee ook geld verdienen. Het komt misschien doordat het allemaal wat minder op de mens gericht is bij ons en wat meer op de inhoud, maar ik heb zo’n situatie als hiervoor beschreven persoonlijk nog niet eerder meegemaakt. En dat komt niet omdat ik, zoals vaak gedacht wordt over de zakelijke wereld, alleen met mannen samenwerk die, over het algemeen, nou eenmaal wat duidelijker tegen elkaar zijn. Nee, juist het tegenovergestelde is in ons geval waar: zo’n 70% van onze organisatie is vrouw! Er vallen weleens harde woorden of er is misschien een minder vriendelijk gesprek, maar alleen al daarvan gaan mijn oren klapperen. Deels omdat ik niet van ruzie hou en hier gewoonweg wat ongemakkelijk van word, maar ook omdat ik het geen manier vind van omgaan met anderen. Op inhoud hard zijn mag, maar dan wel op een respectvolle manier. Een persoonlijk aanval op een collega is gewoon niet oké.

Omdat ik er met mijn knalgroene, bijzonder optimistisch ingestelde hart vanuit ga dat respect iedereen zijn insteek is, begrijp ik niet dat we elkaar zo nu en dan zo’n pijn doen. Met woorden en met daden.

Lees ook: Een ochtend zonder gemopper, gemekker, gezanik en gezeur

How we work together

Wat is er gebeurd met onze omgangsmanieren? Het vertonen van bepaald gedrag kan zakelijk toch gewoon niet? Je kunt je in een werksituatie wat mij betreft niet zo vrij voelen dat je weet ik veel wat allemaal naar iemand anders zijn hoofd gooit. Als je dat thuis doet tegen je partner, be my guest, maar dat is privé. Op je werk gedraag je je en heb je respect voor elkaar. En misschien ligt het aan mij dat ik dit niet kan hebben (liever geen ruzie en nogal conflict vermijdend, remember?) of misschien ben ik te terughoudend en kom ik niet genoeg voor mezelf op. Dat kan allemaal waar zijn, maar wat ik wel heb is respect voor anderen. Voor andere mensen met wie we deze aarde moeten delen, of we het nou leuk vinden of niet. En omdat ik er met mijn knalgroene, bijzonder optimistisch ingestelde hart vanuit ga dat dit iedereen zijn insteek is, begrijp ik niet dat we elkaar zo nu en dan zo’n pijn doen. Met woorden en met daden. Met onaardig gedrag, onbeschoft zijn of gewoonweg kwaad zijn om, in mijn ogen, niks.

Samen bereik je meer dan alleen, echt!

Dus lieve mensen, zullen we alsjeblieft wat liever zijn voor elkaar? Ik denk dat de wereld een mooiere plek is als we elkaar met respect en begrip behandelen. Dat we 10 seconden nadenken voordat we iets zeggen. Dat we in ons achterhoofd houden dat alles wat iemand doet vanuit zijn beste wil en kunnen is. En dat er dus niet meer van dit soort gesprekken plaatsvinden. We zijn allemaal mensen die een leuk leven proberen te leiden en ons uiterste best doen op het werk. En dat moeten we met elkaar doen, want samen bereik je écht meer dan alleen. Ook jouw collega is maar een mens, die zo’n gesprek mee naar huis neemt en er een nachtje slecht van slaapt. Die haar kinderen misschien een snauw geeft omdat jij tegen haar uitviel. En wat heeft het je gebracht? Ik hoop dat je hart gelucht is en dat je thuis ook een potje hebt lopen janken om je eigen gedrag. Dit is namelijk echt de grens. Amen.

Emmy Lapré
Tags: grenzen