Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Sociale verplichtingen, mét een frisse dosis tegenzin

verplichting
Marthe Walter

Op een woensdagavond bel ik met vriendin Wahida. Ze zit in de auto en belt vanaf de A58. Ze is op de terugweg van een housewarming, maar klinkt ijskoud en afgevlakt. “Ik ben zo moe Marthe, deze dag heeft me echt gesloopt.” Als ik haar vraag hoe dat komt, zegt ze dat ze vanochtend bij het opstaan al voelde dat ze eigenlijk geen zin had in de sociale verplichtingen van vandaag. Als ik haar vraag waarom ze dan toch is gegaan zegt ze: “Ik kan toch niet altijd zeggen dat ik geen zin heb om te komen omdat ik weer eens moe ben?”

Ik weet nog goed dat ik een paar jaar geleden regelmatig, met een frisse dosis tegenzin, op een sociale verplichting stond. Wachtend tot het sociaal acceptabel was om de feestvreugde te verlaten. Verjaardagen, diplomafeestjes, (schoon)familiebijeenkomsten of feestdagen, ik haatte het allemaal. Veni, vedi, vici, vaarwel! En het liefste al na anderhalf uur.

Toen ik een jaar of 4 geleden vol ongemak aan een statafel borrelnootjes naar binnen liep te proppen terwijl ik in gedachten mijn afscheidsaankondiging aan het repeteren was, nam ik een besluit: dit is de allerlaatste keer.

Geef mijn portie maar aan Fikkie

Ik herinner me hoe ik het enerzijds spannend vond om na een sociaal acceptabele tijd aan te kondigen dat ik naar huis ging. Anderzijds was ik trots dat ik het zo lang had volgehouden en de energie bij elkaar had geschraapt om überhaupt op het feest te verschijnen. Die moeite werd vaak niet gezien. Sterker nog: mijn vroege vertrek zorgde 9 van de 10 keer voor een hoop teleurstelling en: “Ga je nú al?” Toen ik een jaar of 4 geleden vol ongemak aan een statafel borrelnootjes naar binnen liep te proppen terwijl ik in gedachten mijn afscheidsaankondiging aan het repeteren was, nam ik een besluit: dit is de allerlaatste keer. Ik deed een grootse aankondiging naar vrienden en familie: ik stop met sociale verplichtingen. Het kost me meer energie dan het me oplevert en dat vind ik het niet waard. Ik ga veel liever 1 op 1 met iemand iets eten of drinken in plaats van met een handjevol onbekenden rondom een schaaltje slechte chips over werk te praten.

Van de fear of missing out naar de joy of missing out: Marthe deed het.

Gezonde gebruiksaanwijzing

De meeste mensen moesten er even aan wennen, maar na een tijdje werd mijn besluit geaccepteerd. Er kwamen nieuwe tradities voor in de plaats. Zo ga ik met mijn twee beste vriendinnen voor onze verjaardagen een weekendje weg, en ga ik met mijn andere vrienden verjaardagslunchen. Ik herinner Wahida aan mijn gebruiksaanwijzing en vertel wat het me gebracht heeft. Ze reageert stellig: “Ik snap je verhaal, maar alsnog voelt het gek om te zeggen dat ik geen energie heb. Ik wil mijn vrienden immers niet afwijzen.” Midden in haar tegenargument is ze genoodzaakt ons gesprek te pauzeren. De benzine van haar auto is op, dus ze moet even tanken.

Tijdig bijtanken

Als we een paar minuten later weer met elkaar aan de lijn hangen stel ik haar een andere vraag. “Als je geen benzine in je auto hebt, is het dan logisch dat je belooft om een vriendin naar Schiphol te brengen? Nee, want zonder benzine kun je niet rijden.” Ik laat een stilte vallen. “Als jij niet tijdig tankt, dan kun je straks helemaal nergens meer heen. Maak het bijtanken van je eigen energie net zo belangrijk als het bijtanken van de benzine in je auto, en verkoop dit aan je vrienden alsof het de normaalste zaak van de wereld is! Soms is het blootgeven van je lege batterij beter dan het blijven doorgaan tot je omvalt. Er is immers niets zo vervelend als stilvallen langs de snelweg en de wegenwacht moeten bellen om je op te pikken.”

Marthe Walter
Tags: bloot