Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Stop the drama!

drama
Marthe Walter

Het is donderdagmiddag. Ik heb een thuiswerkdag en daar ben ik vreselijk aan toe. Ik heb sinds een paar weken een nieuwe managementtaak bij mijn functie. ‘De baas’ heeft gevraagd of ik vanaf heden het overzicht wil bewaren in het CRM-systeem. Dinsdag mailde ik daarom een collega een overzicht met openstaande leads, met daarbij een zakelijk doch vriendelijk verzoek of ze deze wil sluiten. Ik leg de laatste hand aan mijn to-do list als mijn telefoon gaat. Het is Moniek. “Hoi Marthe, ik zit hier naast een héél erg verdrietige Loes!”

Ergens in de verte voel ik de bui al hangen, desondanks zeg ik: “Moniek, wat naar, wat is er aan de hand?” – “Nou, dat zal ik je vertellen. Jouw mail van dinsdag heeft haar vreselijk verdrietig gemaakt!” Ik laat een stilte vallen. “Goh, en is ze van de trap gevallen waardoor ze me dit nieuws zelf niet kan vertellen?”

Huilen in een hoekje

Ik leerde die dag drie dingen. Loes was niet van de trap gevallen. Leidinggeven is, op dit moment, wellicht niet helemaal mijn ding. En: communiceren kun je leren. Zodra Moniek me beschuldigt van het bekritiseren van collega Loes voel ik mijn bloed koken. Loes is immers, net als Moniek en net als ikzelf, een volwassen vrouw. Loes heeft een e-mailadres en een eigen telefoon. ‘En Loes moet leren niet huilend in een hoekje te kruipen maar gewoon haar mond open te doen’, denk ik terwijl ik in gedachten tot tien tel en een poging doe mijn rust te bewaren.

Wat doet iemand die zich aangevallen voelt? Die gaat zich verdedigen. Enfin, een mug werd een olifant en de werksfeer werd er niet gezelliger op.

Drama in een driehoek

Zodra Moniek zich bemoeit met de communicatie tussen mij en Loes, ontstaat er een zogenoemde ‘dramadriehoek’. In die driehoek zijn er drie posities: de dader, de aanklager en het slachtoffer. De aanklager motiveert, ondanks de goede bedoelingen, met zijn bemoeienis het slachtoffer om huilend in een hoekje te blijven. Het slachtoffer leert op die manier niet om voor zichzelf op te komen. De dader? Die voelt zich aangevallen. En wat doet iemand die zich aangevallen voelt? Die gaat zich verdedigen. Enfin, een mug werd een olifant en de werksfeer werd er niet gezelliger op.

Lees ook: Een meisje-meisje met een mannenhart

Tot tien tellen

Gelukkig ken ik de dramadriehoek. Ik besluit niet verder in discussie te gaan met aanklager/collega Moniek en deel mede dat ik Loes zelf bel. Als ik Loes aan de telefoon heb zegt ze dat het inmiddels iets beter gaat. Ik vertel haar dat het goed is dat ze haar grenzen aangeeft en dat het iets is dat ik altijd zal toejuichen. Daarna geef ik mijn eigen grenzen aan en leg ik haar de dramadriehoek uit. “Als je me zelf gebeld had om je gevoelens te uiten over mijn mail, had ik me waarschijnlijk lullig gevoeld dat ik je, onbedoeld, kwetste. Nu voel ik me enkel aangevallen.” Loes snapt de boodschap. Tot slot bied ik mijn excuses aan. Ik leerde immers ook dat niet iedereen gecharmeerd is van communicatie per e-mail. Sommige mensen, zoals Loes, ontvangen feedback het liefste face-to-face. Loes belooft dat ze vanaf heden gewoon haar administratie bijhoudt. En als ze ergens last van heeft? Dan belt ze me zelf even op. Geen driehoek, geen drama!

Marthe Walter
Tags: grenzen