Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Toet toet, aan de kant! En snel een beetje…

auto
Suzanne de Gooijer

Reikhalzend kijk ik uit naar een snelheidsbord aan deze weg. 80 kilometer per uur was het toch? Waarom kar ik dan met 65 kilometer per uur achter degene voor mij aan? En waarom kruipt mijn achterligger bijna op mijn achterbank? Als ‘ie nog wat dichterbij komt trap ik op mijn rem! Echt hoor! Don’t make me do it!

Oh wacht, opa heeft het gaspedaal gevonden en weet al bijna de 75 kilometer per uur te halen. Doe even normaal joh! Schiet eens op. Waar ben je mee bezig? Een rode Subaru rijdt voor mij. Je weet wel; formaatje sardientjesblik uit 1985. Als hij dadelijk zou schrikken van een overstekende kat, hebben we 12 sardientjesblikjes op een rij. Tegen elkaar aangeplakt.

Rijd toch eens constant!

Terwijl mijn digitale kilometer aanduiding weer terug begint te lopen kijk ik gefrustreerd naar de bestuurder voor mij. Het begint al wat te schemeren, dus ook in het koekblikje voor me begint de donkerte al goed in te vallen. Normaal gesproken kun je nog wel wat in de spiegel ontwaren, maar ditmaal blijft het één grote waas. Rood haar, bruin haar? Met of zonder bril? Er lijkt wel wat piekhaar bovenop dat bolletje te staan. Een aantal verdwaalde haartjes pieken links en rechts opzij. Het is in ieder geval een wagentje zonder verwarming. Toch zit de bestuurder er erg comfortabel bij. Misschien wel te comfortabel. De snelheid blijft wegzakken… Al die donzen veertjes om hem heen zullen ‘m wel in slaap soezen. Nou, mij niet. Mijn frustratie loopt alleen maar op. Rijd toch gewoon constant, man!

Hij scheurt ons rechts voorbij en kijkt de bestuurder van het ‘bejaarden-busje-komt-zo’ verwijtend aan. Want dat doe je. “Hier heb je ‘m, mijn vuile blik! Zie je het? Voel je ‘m branden? Ik zal jou eens een potje vies aankijken!”

Tweebaansweg aan de horizon

Maar wat zie ik daar in de verte? Verlossing komt eraan! Een tweebaansweg doemt op aan de horizon voorafgegaan aan rode stoplichten. Als dat rode koekblikbeestje nou even naar rechts kruipt, dan kan ik eens even goed naar binnen gapen. Wie is vergeten zijn rijbewijs bij het CBR op te halen? Ga toch naar rechts man! Ook dat nog, hij wil van geen wijken weten. Pff, weer een aantal honderd meter tot aan het volgende rode stoplicht. Mijn volgende kans voor de inhaalslag. Mijn achterbuurman, die mijn goede muzieksmaak blijkbaar graag van dichtbij wil beluisteren, scheurt mij inmiddels rechts voorbij met z’n ‘hippe’ Skoda leasebak. Om met een ruk zijn hoofd naar links te draaien en de bestuurder van het ‘bejaarden-busje-komt-zo’ verwijtend aan te kijken. Want dat doe je wanneer je voorganger zo tergend langzaam rijdt. “Hier heb je ‘m, mijn vuile blik! Zie je het? Voel je ‘m branden? Ik zal jou eens een potje vies aankijken!” Maar het rode autootje tuft moeizaam voort. En wij tuffen mee.

Lees ook: Verras jezelf door je brein te trainen

Met rollende ogen

Zo’n dikke ‘PC-Hooftstraat-SUV’ nadert mij met rasse schreden. Mijn hoofd zakt al tussen mijn schouders weg om de impact van de botsing te minimaliseren. Zoals een goede schildpad betaamt. Rakelings zoeft hij aan onze linkerzijde voorbij. Ik voel de auto op en neer gaan. Aso! Mevrouw ‘even een statement maken’ met haar hoogblonde wapperende haar en een oversized bril flitst aan mij voorbij. Er is net een weghelft bijgekomen om linksaf te slaan naar de snelweg. “Oh, echt!” zou mijn dochter van drie jaar verzuchten, compleet met rollende ogen (geen idee van wie ze dat zou hebben?!). Met drie wegen tot je beschikking zal mijn voorganger nu vast besluiten om rechts in te voegen. Denk ik. Maar ook ditmaal blijft het wagentje stoïcijns doorrijden. Ok, kom op. Spitsuur schatje. Iedereen wil naar huis. Net als jij. Ik merk dat ook mijn bumper steeds meer op zijn achterbank wil plaatsnemen. Schiet op, naar rechts verkassen opa!

Sorry opa…

Nog een auto zoeft rechts aan mij voorbij. Geen geduld, geen zin, geen interesse. En weg is hij… Als de gesmeerde bliksem. Eerlijk is eerlijk, op de snelweg had ik hier ook allang genoeg van gehad. En op dit moment vind ik dat ik al geduldig genoeg ben geweest, ik moet mijn dochter ook van de crèche ophalen! Ik scheur, demonstratief natuurlijk, langs mijn voormalige voorligger. Boos kijk ik naar links: ‘voel mijn blik branden!’. WTF? Een hippe chick van in de twintig? Nonchalant voor zich uit turend alsof de wereld van haar is. Sorry opa…

Suzanne de Gooijer
Tags: cliches