Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Toeval bestaat niet

toeval
Suzanne de Gooijer

“Alles wat jij doet, ontstaat toevallig” zegt het hoofd van mijn opleiding. BAM, recht in mijn gezicht. Shit, busted! ‘Zie je wel, ik heb hier niks te zoeken’ zegt een irritant duiveltje op mijn schouder. Mijn zorgvuldig opgebouwde voorkomen brokkelt ineens af, midden tussen al mijn, ogenschijnlijk, creatievere medestudenten. ‘Kan ik dan eigenlijk helemaal niks? Maar ik ben toch niet voor niets aangenomen op deze opleiding?’ Mijn hoofd draait overuren.

Dat duiveltje op mijn schouder

Alweer een tijdje geleden, maar ondanks dat lijkt het alsof dat duiveltje op mijn schouder er, vandaag de dag, nog steeds zit. Op de meest ongunstige momenten lijkt dat onzekere gevoel weer op te poppen. Vooral op momenten dat ik de weg naar een nieuwe huisstijl bijvoorbeeld even niet meer helder zie. Of wanneer ik een routine probeer te doorbreken en het lastig vindt om deze vol te houden (blijkbaar heb je daar 21 (?!) dagen voor nodig). Dan krijg ik het warm, benauwd en begint het soms te tollen. Zelfs wanneer er negen keer een bloedmooi compliment aan mij is toebedeeld, zie ik dat ene negatieve punt hoog boven de negen positieve punten uittorenen.

Sorry jongens! Doorgaans komt er eerst een sneer uit en dan pas kan ik mijn mond houden en kritiek tot me nemen. Het tot me nemen zoals het vaak bedoeld is: als goedbedoeld advies. Adem in, adem uit.

Adem in, adem uit

Blijkbaar zijn onze hersenen voorgeprogrammeerd voor negativiteit. Daar gaan ze lekker op. Het is een onderdeel van onze survivalmodus. Wij zullen, vanuit onze evolutie, altijd alert zijn en reageren op elke mogelijk dreigende situatie. Het schijnt daarom dat hoe harder kritiek je raakt en hoe heftiger je erop reageert, hoe meer je daarvan kunt leren. Maar me openstellen voor die momenten? Dat is nogal een pickle. Klinkt mooi, je openstellen, maar dat lukt mij dus toch niet altijd even best. Vraag het maar aan mijn omgeving. Sorry jongens! Doorgaans komt er eerst een sneer uit en dan pas kan ik mijn mond houden en het tot me nemen. Het tot me nemen zoals het vaak bedoeld is: als goedbedoeld advies. Adem in, adem uit. Hoe veel complimenten ik ook krijg, het effect van dat ene kritiekpuntje uit mijn opleiding galmt al jaren door mijn hoofd.

Lees ook: Bekritiseren als een trotse pauw

Ontvang je applaus

Vandaag op mijn werk heb ik, samen met mijn creatieve collega’s, een presentatie gegeven van een nieuwe huisstijl. Mijn hartslag stijgt lichtjes en ik hoor alweer een klein duivels stemmetje op de achtergrond. “Normaliter zou een bureau tien voorstellen hebben neergelegd en geen één ontwerp zou dan weergeven wat wij doen en willen uitstralen” zegt één van de managers waarvoor we presenteren. Waarmee hij bedoelt dat wij dus precies de kern hebben weten te raken. Je zou zeggen dat je een mooier compliment, als vormgever, niet kunt krijgen. Maar, hoe veel complimenten ik ook krijg, het effect van dat ene kritiekpuntje uit mijn opleiding galmt al jaren door mijn hoofd. ‘Is het toevallig precies wat ze wilden zien?’ Inmiddels is het kritiekpuntje vergezeld door vele andere ‘mooie leermomentjes’. Het lijkt wel een ware skill om die kleine kritiekpuntjes naar een leermoment om te turnen. Maar, ik houd mezelf maar voor, het goede nieuws is: je bent niet gedoemd tot een negatieve mindset. Optimisme en positief denken is een eenvoudige skill die je kunt trainen.

Komt wel goed, schatje

Ondertussen ben ik weer heerlijk aan het werk. Pagina na pagina vul ik weer met nieuwe designs. In een staat van uiterste concentratie en geluk. En wanneer mijn creatieve flow dan even opdroogt en ik terugkijk op mijn werk, zie ik dat mijn creativiteit en mijn gedachten mij de juiste kant op hebben geleid. Er staat weer iets vets om te presenteren aan het hele bedrijf.

Dus wanneer dat duiveltje dan weer op mijn schouder komt zitten, zeg ik voortaan maar: “Bek dicht, toeval bestaat niet!”

Suzanne de Gooijer
Tags: kritiek