Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Van grenzen negeren tot grenzen belegeren

grenzen
Saskia van den Dungen

Grenzen aangeven. Je grenzen bewaken. Niet over je grenzen gaan. Allemaal leuk en aardig, maar deze uitspraken impliceren allemaal dat je dus wéét waar je grenzen líggen. Maar wat nou als je grenzeloos bent? Of beter gezegd, grens-gevoel-loos? Nou, dan ben je dus mooi de Sjaak.

Mentale soldaten aan de grens

Want hoe moet je beginnen met het opstellen van een mentaal legertje aan de rand van wat je tolerantiegrens is als je die soldaatjes niet kunt vertellen waar ze moeten gaan staan? Da’s knap lastig, kan ik je vertellen. Al zo lang ik me kan herinneren word ik gedreven door ambitie. Ik wil graag alles uit mezelf en het leven halen en iedereen om me heen mag daarvan meegenieten. Ik vind alles leuk en zeg bijna nooit ‘nee’. Maar in mijn ambitie schuilt ook perfectionisme, wat nog weleens de overhand krijgt. Dan geniet iedereen nog steeds van mijn grenzeloze drive en harde werken, behalve de mensen die er het meeste toe doen: ikzelf en mijn geliefden.

Bewijs het maar

Soms denk ik dat mijn ambitie eigenlijk een verkapte vorm van bewijsdrang is. Heb ik bedacht dat ik 5 kilometer ga hardlopen? Dan moet ik na 5000 meter rennen nóg een stukje verder. Even bewijzen dat ik het kan. Stuur ik nog één mailtje voor ik de kindjes ga ophalen? Die tweede kan er vast ook nog wel even bij. Dan maar iets harder fietsen naar de BSO. Ga ik vanavond écht op tijd slapen omdat ik doodop ben? De buurvrouw is al zo vaak alleen, dat kopje koffie kan vast geen kwaad. Ik slaap wel als ik 80 ben!

Ik ben zo bereid en gewend om mijn eigen behoeften ondergeschikt te maken aan die van anderen, dat ik het niet eens door heb als ik ze blijkbaar overschrijd. Totdat ik enorme hoofdpijn krijg of ’s ochtend huilend onder de douche sta van vermoeidheid.

En dan heb ik het nog niet eens over de grenzen die ik onbewust negeer. Ik ben zo bereid en gewend om mijn eigen behoeften ondergeschikt te maken aan die van anderen, dat ik het niet eens door heb als ik ze blijkbaar overschrijd. Totdat ik enorme hoofdpijn krijg of ’s ochtend huilend onder de douche sta van vermoeidheid. Maar waarom heb ik mezelf aangeleerd de eerdere signalen, die er vast zijn, de alarmbellen-van-de-natuur, volledig uit te schakelen en te missen?

The selfless good deed

In een aflevering van Friends hebben Joey en Phoebe een discussie over het bestaan van een onbaatzuchtige goed daad, a selfless good deed. Volgens Joey is iedere goede daad in some shape or form egoïstisch. Zelfs de drieling die Phoebe op de wereld zet voor haar broer. Want, zo redeneert Joey, je krijgt immers altijd een goed gevoel als je iets voor een ander doet, nog los van de waardering die het oplevert van anderen. Dit zou je ook kunnen toepassen op over je grenzen gaan voor anderen, hoe onbaatzuchtig je zelf ook denkt te zijn. Want blijkbaar levert het iets op. Goedkeuring van anderen? Aardig gevonden worden? Gewaardeerd worden als hardwerkende collega? Begrijp me niet verkeerd, dit is een nobel streven, maar het is eigenlijk wel treurig dat het hier allemaal draait om ‘de ander’. Als die ánder maar vindt dat ik het goed doe, dan zal het wel kloppen. Want hey, what do I know, right?

Niet right! Super wrong. Blind vertrouwen in anderen is heel nuttig als je een klein kind bent en afhankelijk bent van anderen om veilig te zijn, niet als je zwaar volwassen bent. Wanneer is genoeg ook echt genoeg en ga ik eens mijn best doen om zelf mijn grenzen te vinden en, als ik er te dicht op zit en die alarmbellen gaan, dat legertje erop af stuur? Ik heb besloten dat 37 jaar een prima moment daarvoor is. 😉

Babysteps

Sinds kort heb ik een nieuwe baan. Ontzettend leuk en uitdagend, maar ook in een complexe omgeving waar het echt wel even duurt voordat alle puzzelstukjes passen. Mijn gevoel zegt automatisch dat ik de perfecte nieuwe medewerker moet zijn die het wél allemaal binnen een paar weken ‘snapt’. Mijn gevoel begint echter stukje bij beetje ‘verstandiger’ te worden. Ik dwing mezelf iedere dag na te denken over wat ík nodig heb om werkgelukkig te zijn en daardoor mijn werk nog beter te doen. Voor mij komt het vaak neer op vragen blijven stellen en aangeven dat ik ergens niet alleen uitkom. Daarnaast heb ik wat grensrechters aangesteld door eerlijk te zijn over mijn valkuil van grens-negerend-gedrag. Het zijn kleine stapjes en het is allemaal redelijk geforceerd, maar ach, het is een begin.

Saskia van den Dungen
Tags: grenzen