Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

    Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

      2020 WORKERBEE

      Column van

      Van meer, meer, meer naar minder, minder, minder

      kopen
      Suzanne de Gooijer

      20.00 uur op de klok. Kind in bed (meestal), kopje koffie op de bank (bijna altijd) en slofjes aan (altijd). Samen zitten we op de bank met onze telefoons in onze handen. Hij kijkt Nu.nl en ik kijk naar alle mailtjes en nieuwsbrieven die ik die dag heb ontvangen. 85% van de nieuwsbrieven schreeuwt SALE, SALE, SALE. Laatste kans! Als je voor 00.00 uur reageert profiteer jij van 50% korting. En ik maar klikken, kijken en kopen.

      Shop till you drop

      De laatste tijd voelde ik me een zotje. Klikken, kijken, kopen. Klikken, kijken, kopen. Meestal arriveerde het ‘koopje’ al na een dag en hing het dus al vrijwel meteen te shinen in mijn kast. Maar hoe meer ik in mijn kast keek, hoe minder het echt een aanvulling was op die grote, steeds verder uitpuilende kast (inmiddels nemen mijn spullen zo’n 70% in van onze kledingkast). Ineens was ik er zo klaar mee! Ik wilde niet meer als clickbait fungeren. Kopen zonder na te denken. Tijd om me uit te schrijven van al die schreeuwerige nieuwsbrieven.

      Hoe meer ik in mijn kast keek, hoe minder het echt een aanvulling was op die grote, steeds verder uitpuilende kast (inmiddels nemen mijn spullen zo’n 70% in van onze kledingkast).

      Halverwege vorig jaar besloot ik sowieso eens meer ‘nee’ te gaan zeggen. Om meer ruggengraat te tonen en meer geld in mijn zak te houden. Om mijn geld te besteden aan zaken waar ik langer gelukkig van ben. Ik wilde bewuster gaan consumeren. Niet alleen in mijn koopgedrag, maar bijvoorbeeld ook in mijn eetgedrag. Want als ik nee kan zeggen tegen mijn koopgedrag, misschien kan ik het dan ook wel net zo makkelijk tegen mijn eetgedrag. Mijn maag leek, net als mijn kledingkast, af en toe namelijk wel een bodemloze put te zijn.

      Onthouding

      Dus ook in mijn eetgedrag trok ik aan de rem, nadat ik van een vriendin over intermittent fasting had gehoord (het afwisselen van vasten en eten). Dat betekent voor mij: twee dagen in de week, om de dag, geen ontbijt en lunch. Mijn laatste maaltijd van de dag is dan het avondeten op het einde van de dag (gisteren zeg maar) en mijn eerstvolgende maaltijd daarna is de hoofdmaaltijd (avondeten) van de volgende dag. Ik geef toe: de eerste dag denk je het met geen mogelijkheid vol te houden. Je weet dat je rond half elf stikt van de honger. Hoe kom je dan in hemelsnaam een hele dag door met alleen het drinken van water en thee?

      Het leek een hele uitdaging, maar zodra je die mindset hebt en je de eerste honger-/aankoopmomenten weet te negeren, merk je dat die momenten toch redelijk gemakkelijk voorbij gaan. Ook met de lunch is het even doorzetten. Veel warme dranken om je maag weer tevreden te stellen ‘do the trick’. En wonder boven wonder: na de eerste twee hongermomenten overleefd te hebben voelde ik een soort van overwinningskracht. Ik kan deze lokroep gewoon weerstaan!

      Yes I can!

      Nee zeggen voelt enorm krachtig en gaat mij beter af dan af en toe ‘ja’ te mogen zeggen. Want wanneer en tegen hoeveel mag je dan ja zeggen? Dat viel me op in de kerstperiode. Onduidelijkheid alom. Kleding voor het kerstfeestje mocht ik van mezelf wel aanschaffen, maar mocht ik die nieuwe rok dan niet kopen? En die kipragout mocht ik wel eten van mezelf, maar mocht die andere helft van de chocoladeletter dan niet? Aaargh, het bleek dat ik het nog lang niet allemaal onder controle had. Maar ook december bracht bewustzijn: ik zeg liever helemaal nee, dan een beetje ja. All or nothing!

      En nu blijft er dus geld over. Nu kies ik ervoor om geld te besteden aan belevenissen. Een skivakantie, een concert in het buitenland, mijn eerste cupping-sessie, momenten met vrienden en mezelf in plaats van tijdelijke (op)vulling. De volgende stap voor mij is om ook wat geld over te houden voor belevenissen als ik later groot ben. Hopelijk maakt dat een einde aan my worries and my strife.

      Suzanne de Gooijer
      Tags: niks