Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Van vijfkoppige lunchdate naar de start van mijn carrièreswitch

carrièreswitch
Marleen Ceelen

15 jaar geleden gingen we studeren in dezelfde stad. We zagen elkaar bijna dagelijks. Zaten samen in de collegezaal, kookten ’s avonds samen en dronken samen koffie en wijntjes. Nu zijn we allemaal mama. Werkende mama’s. Wat is de tijd veranderd.

Ik kijk er met veel plezier op terug, die studententijd! Eén vriendin is in onze studentenstad blijven wonen. De rest woont verspreid over Nederland, heel verspreid. Contact hebben we –hoe praktisch– vooral via de app. ‘Meiden Nijmegen’ is de naam van onze groepsapp. De meiden van toen zijn nu vijf echte dames. Toch is het, als we samen zijn, alsof er niets veranderd is. Ik koester die paar keer in het jaar dat we elkaar ‘in real life’ zien.

Tijdens onze lunchdate in het vroege voorjaar luisterde ik met gezonde jaloezie naar mijn vriendinnen.

Onze studie bracht ons ooit samen. Daarna was het communicatie- en marketingvak jarenlang onze verbindende factor. We konden daar uitgebreid over praten, elkaar adviseren en ervaringen delen. Carrièreswitch? Geen van ons die daaraan dacht. Tot we één voor één moeder werden. Steeds vaker sloeg de twijfel toe: ‘past dit vak wel bij wie ik ben?’, ‘is dit wat mij gelukkig maakt?’ en ‘wil ik niet een “echt” beroep leren?’. Ik ben ervan overtuigd dat de werkwereld er heel anders uit gaat zien als je moeder wordt. Werkgeluk krijgt een andere betekenis. Als werkende moeder moet je opnieuw uitvinden hoe werkgeluk er voor jou uitziet. Je moet opnieuw zoeken naar een balans tussen werk en privé. Is het logisch dat dan de vraag of dit echt is wat ik wil volgt? Misschien wel. Wat ik vooral frappant vind, is dat deze vraag ons alle vijf bezig ging houden. We hebben of hadden allemaal onze eigen zoektocht.

Tijdens onze laatste lunchdate in het vroege voorjaar luisterde ik met gezonde jaloezie naar mijn vriendinnen. Het was een van die unieke momenten dat we met z’n vijven bij elkaar waren, zonder mannen en kinderen. Dat we even ‘stil konden staan’ en echt konden luisteren naar elkaar. Ze vertelden dat ze na een –soms pittige– zoektocht nu aardig op weg zijn. Ze weten wat ze willen en ondernemen concrete stappen. Twee vriendinnen gaan zelfs opnieuw studeren. Voor juf en verpleegkundige. En hoewel ze allemaal zeggen dat het best pittig zal worden, ben ik blij voor ze! Zelf vertelde ik dat mijn zoektocht nog in volle gang is. Wel liet ik trots mijn zelf geschreven en geïllustreerde gedichtenprentenboek zien. Een boek met een didactisch doel, geschreven voor peuters en kleuters. Tijdens het maken van dit boek heb ik ervaren hoeveel positieve energie ik krijg door met taal, boeken en onderwijs bezig te zijn. Zo vond ik het interessant me te verdiepen in de ontwikkeling van cijferbegrip bij jonge kinderen en was het heerlijk mijn creativiteit kwijt te kunnen in de illustraties. Bovendien smaakten de contacten met en lezingen bij bibliotheken en boekhandels naar meer. Heb ik dan zonder het te beseffen al een belangrijke stap gezet door het maken van dit boek? Maak ik het onnodig ingewikkeld? Misschien ben ik in mijn zoektocht verder dan ik denk!

Marleen Ceelen