Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

    Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

      2020 WORKERBEE

      Column van

      Van voetveeg tot visionair

      visionair
      Marthe Walter

      Mijn broertje Bram was altijd al een bijzonder jongetje. Ontzettend intelligent én heel creatief. Het perfecte recept voor jaloezie en pesterijen op de middelbare school. Omdat hij graag toneelspeelde, ging hij naar het Willem 2 College in Tilburg. Een school met speciale programma’s voor toneel én sport. Je vond er de stoere jongens die gymdocent of professioneel sporter wilde worden én je vond er types als mijn broertje, met de ambitie om toneel te spelen. Die twee uitersten gingen niet heel goed samen. Ik hoef je vast niet uit te leggen wie wie van zijn fiets aftrapte na schooltijd.

      Op de lagere school werd het toneeltalent van mijn broertje juist toegejuicht. Juffrouw Mieke liet hem in groep 8 zelfs de eindmusical voor de laatsteklassers schrijven. Op de middelbare school leek zijn talent echter het toegangsticket tot een kapotte fiets en een regelmatig terugkerende bloedlip.

      Als je het waagt om buiten de paden van de gebruikelijke weg te treden, dan hoor je er niet bij. Buiten de lijntjes kleuren is voor misfits.

      Als er een schaap over de dam is, volgen er niet altijd meer

      Schrijver Vishen Lakhiani noemt dit verschijnsel ‘de culturescape’. De culturescape is de wereld waarin we leven volgens de regels die we met elkaar hebben afgesproken. De ruimte waarin iedereen zich op een bepaalde, voorspelbare manier voortbeweegt en waar we dat het liefst zo houden. Als je het waagt om buiten de paden van de gebruikelijke weg te treden, dan hoor je er niet bij. Buiten de lijntjes kleuren is voor misfits. Totdat je op een dag een wel hele mooie tekening maakt. Dan ben je opeens een artiest.

      Just be you, dat is zo belangrijk. Als jezelf bereik je uiteindelijk veel meer en durf je meer van jezelf te laten zien. Maar soms moet je daar wel je spreekwoordelijke jas voor uittrekken.

      Vluchten en vechten

      De tijd dat mijn broertjes talent werd gezien en geprezen op de lagere school was een mooie tijd. Een tijd waarin hij niet als misfit maar als visionair werd gezien. Hij deed niet enkel iets anders dan de rest. Dat wat hij deed werd gezien en geliefd, waardoor er zelfs uitzonderingen werden gemaakt in schoolprotocollen. Toen hij een jaar later op het Willem 2 College zat en geen juf Mieke had om hem toe te juichen, was hij geen visionair maar een voetveeg. Pijnlijk was het om toe te kijken hoe hij moest vluchten en van zich af moest bijten tegen de ‘stoere’ voetbaljongens die hem treiterden.

      Blijven buitenspelen

      Gelukkig is mijn broertje, ondanks de pesterijen, altijd buiten de lijntjes blijven kleuren. Met groot succes. Volgend jaar studeert hij af aan de toneelacademie in Arnhem. In de reis daarnaartoe was hij in menig musical en toneelstuk te bewonderen. Dit jaar won een van zijn stukken zelfs een prijs op het toneelfestival in Berlijn. De rest van mijn trotse-zus-opschepperij zal ik je besparen. Moraal van het verhaal? Elke visionair begon ooit als voetveeg. En als je de eerste bent die buiten de lijntjes kleurt, zal het gros van de mensen je voor gek verklaren. In the end gaat het er volgens mij niet om of je binnen of buiten de lijntjes kleurt, het allerbelangrijkste is dat je je eigen tekening maakt.

      Marthe Walter
      Tags: buiten